PLUS: Alexander Slotz

Een gouden tip van technisch directeur Arnar Gretarsson van Club Brugge aan... Lokeren: Alexander Scholz. Pas twintig, maar zondag in de druk gesolliciteerde defensie van Lokeren het slot op de deur. Veel meer dan de haperende routinier naast hem, Mijat Maric. Een beetje een buitenbeetje. Net een jaar op reis geweest, de wijde wereld in, amateurfilosoof en altijd een boek onder de arm. Zwaardere kost, Paulo Coelho en Milan Kundera. Maar toch vooral een uitstekende verdediger: scherpe tackle, voldoende snel en meer dan behoorlijk in de relance en zijn gebrek aan gestalte compenseert hij met een uitstekende plaatsing. En volgens trainer Peter Maes is hij bijzonder intelligent: één keer uitleggen volstaat. Alweer een Lokerse transfer met veel poten- tieel. Net als die van Walter Balufo. Goeie voetballer met spelinzicht, scherpe dribbel en een uitstekende pass. Zijn (te late) inbreng gaf Lokeren vooraan zuurstof en balvastheid, het onverwachte overwicht in ...

Een gouden tip van technisch directeur Arnar Gretarsson van Club Brugge aan... Lokeren: Alexander Scholz. Pas twintig, maar zondag in de druk gesolliciteerde defensie van Lokeren het slot op de deur. Veel meer dan de haperende routinier naast hem, Mijat Maric. Een beetje een buitenbeetje. Net een jaar op reis geweest, de wijde wereld in, amateurfilosoof en altijd een boek onder de arm. Zwaardere kost, Paulo Coelho en Milan Kundera. Maar toch vooral een uitstekende verdediger: scherpe tackle, voldoende snel en meer dan behoorlijk in de relance en zijn gebrek aan gestalte compenseert hij met een uitstekende plaatsing. En volgens trainer Peter Maes is hij bijzonder intelligent: één keer uitleggen volstaat. Alweer een Lokerse transfer met veel poten- tieel. Net als die van Walter Balufo. Goeie voetballer met spelinzicht, scherpe dribbel en een uitstekende pass. Zijn (te late) inbreng gaf Lokeren vooraan zuurstof en balvastheid, het onverwachte overwicht in de wedstrijd en nog bijna de overwinning. En op het middenveld regeerde Milos Maric: dravend als een Duracellkonijn en met de dodelijke vrije trap als extra troef. Lokeren heeft veel ijzers in het vuur. Tegen Club Brugge heeft het (noodgedwongen) vooral hardnekkig verdedigd. Eens in play-off 1 moet Lokeren weer meer proberen vooruit te voetballen. Mogelijk de golden goal in de strijd om het behoud, die van Benito Raman voor Beerschot in Leuven. Met zijn gretigheid, snelheid en loopvermogen gaf de jonge Gentenaar zijn ploeg alles wat die een uur lang had gemist: diepgang en dreiging, veel druk op de plots weifelende Leuvense defensie. Een jaar geleden demonstreerde Raman op de diepgevroren grasmat aan Den Dreef met AA Gent ook al eens zijn potentieel, maar veel bevestiging is daar niet op gevolgd. Te vroeg te hoog gestoken, maar Raman is pas achttien, er is nog tijd. Intussen valt de verrijzenis van Beerschot onder Jacky Mathijssen niet te ontkennen. Met wat meer stootkracht voorin hadden de duels met Gent en Genk ook punten kunnen opleveren, maar de overgave, de strijdlust en het geloof en enthousiasme dat Mathijssen er in no time heeft ingepompt, waren daar ook al zichtbaar. Met een strakkere discipline op en naast het veld moet dat volstaan om straks Lierse definitief af te schudden. En dan mag Patrick Vanoppen blij zijn dat zijn inschattingsfouten dit seizoen in extremis zonder grote gevolgen zullen blijven. De doodzieke patiënt Lierse is dit weekend overgebracht naar de afdeling palliatieve zorgen. Van de drie bedreigde clubs voor play-off 3 is die van het Lisp er het ergst aan toe. Cercle speelt bij momenten echt nog goed voetbal (scoren is een onoverkomelijk probleem) en Beerschot zit in een positieve spiraal. Voor Lierse lijkt stilaan de bodem bereikt: geen samenhang meer op en naast het veld (dodelijk), een trainer die alle gezag kwijt is, Maged Samy die ontredderd wegloopt van de wedstrijd en supporters die van doffe ellende met elkaar op de vuist gaan. Tragisch allemaal. Ramzy stond nog waardig de media te woord en dat siert hem, maar als trainer heeft hij Lierse niets bijgebracht. Alle goeie bedoelingen ten spijt is dit ook het failliet van een warrig sportief beleid van Maged Samy. De Egyptische invasie met de winterstop was voorspelbaar een mislukking, de kern is onevenwichtig samengesteld (zei Chris Janssens lang geleden al) en de aanstelling van Ramzy een miscast. Voor de match tegen KV Mechelen ging hij de spelers nog een keer bepaald ongelukkig de levieten lezen. En nu mag de coach zelf bepalen of hij blijft en in welke functie, maar dan enkel omdat Walter Meeuws er niet aan wilde beginnen. Daarmee is het boek-Ramzy definitief dicht en zijn er alweer kostbare maanden verloren gegaan. De laatste sacramenten kunnen alvast worden toegediend. Na de prestatie van het jaar nu ook de verrassing van het seizoen: Yannick Ferrera stapt op bij Charleroi. Of toch niet? Ferrera leverde stuntwerk op Mambourg, in moeilijke omstandigheden en met een samengegooide spelersgroep met vele nationaliteiten en speciale karakters. Maar het respect van Mehdi Bayat heeft hij daarvoor nooit gevoeld. Integendeel, dat hij (en Peruzovic) aan boord bleven had - behalve met de voldoende resultaten - ook te maken met het nieuwe imago dat Charleroi post-Abbas Bayat wil cultiveren. Dat van stabiele club. Ferrera moest naar verluidt ook doelman Sifakis opstellen omdat die straks geld kan opbrengen, maar hij kostte de club ook centen door lauw te reageren op de belangstelling van Al Shabab voor ene Omar Jarun, waardoor een transfer niet doorging. Tot woede van Bayat. Ferrera wist dat hij volgend jaar geen trainer meer zou zijn van Charleroi en koos voor de vlucht vooruit. Als hij echt niets achter de hand heeft, een groot risico. Want niet veel clubleiders houden van eigenzinnige coaches. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE