PLUS: Buffaloze play-off 1, zonde!

AA Gent is helemaal klaar voor play-off 1, maar trekt straks verplicht door de donkere spelonken van play-off 2 met aan het eind gelukkig nog Europees licht dat lonkt. Het is de prijs voor een seizoen van verkeerde beslissingen, inschattingsfouten en zeker ook stadionlasten. De sportieve correcties in de winter zijn een succes. Het eerste halfuur tegen een weliswaar zwak Anderlecht was uitstekend: de organisatie altijd overeind, druk vooruit, dominant voetbal, een goeie balcirculatie ook en variatie in de aanvallen. Mboyo is een uitstekende spits, Hervé Kagé zorgt voor veel dreiging van de flank, net als de onberekenbare Yaya Soumahoro. David Hubert vult de coachende rol van Bernd Thijs in, en de combinatie met de lopende en infiltrerende Renato Neto is prima. Víctor Fernández maakte in zijn eerste maanden in Gent indruk, als trainer en als warme mens. Zijn contractverlenging houdt wel een grote uitdaging in voor Ivan De Witte en Michel Louwag...

AA Gent is helemaal klaar voor play-off 1, maar trekt straks verplicht door de donkere spelonken van play-off 2 met aan het eind gelukkig nog Europees licht dat lonkt. Het is de prijs voor een seizoen van verkeerde beslissingen, inschattingsfouten en zeker ook stadionlasten. De sportieve correcties in de winter zijn een succes. Het eerste halfuur tegen een weliswaar zwak Anderlecht was uitstekend: de organisatie altijd overeind, druk vooruit, dominant voetbal, een goeie balcirculatie ook en variatie in de aanvallen. Mboyo is een uitstekende spits, Hervé Kagé zorgt voor veel dreiging van de flank, net als de onberekenbare Yaya Soumahoro. David Hubert vult de coachende rol van Bernd Thijs in, en de combinatie met de lopende en infiltrerende Renato Neto is prima. Víctor Fernández maakte in zijn eerste maanden in Gent indruk, als trainer en als warme mens. Zijn contractverlenging houdt wel een grote uitdaging in voor Ivan De Witte en Michel Louwagie: bij de volgende transferperiode ligt de lat hoog, machtsmensen als Christophe Lepoint en Elimane Coulibaly passen niet in de voetbalfilosofie van Fernández. Intussen heeft het duo recht op welgemeende felicitaties, want: een grote schuldenberg weggewerkt, op dit seizoen na altijd meegespeeld aan de top én een nieuw stadion gebouwd. Dat is een Champions Leagueprestatie. Bij het nieuwe stadion hoort Europees voetbal en voor het AA Gent van tegen Anderlecht is dat een realistische ambitie. Het gelijk van Juan Carlos Garrido: in tegenstelling tot wat de speler een paar weken geleden zelf nog aangaf, is Ryan Donk geen centrale verdediger maar een middenvelder. Intussen deelt de Nederlander op het Brugse middenveld de lakens uit alsof hij er al jaren voetbalt: fysiek imposant in de duels, tactisch gedisciplineerd en sober, haast foutloos; en vooral ook uitstekend aan de bal, als een lanceerplatform voor splijtende passes of vleugelveranderingen. Met ook Vadis Odjidja en Víctor Vázquez tegen hun beste vorm aan, zit het stilaan snor op het middenveld. En Carlos Bacca is na wat gemor opnieuw een scorende spits. Achterin is Óscar Duarte een aangename verrassing en biedt Jim Larsen stilaan de stabiliteit die hij in de zomer al liet vermoeden. En zo vallen de Brugse puzzelstukken stilaan op hun plaats. In Brussel kijken ze ongerust over de schouder... Anderlecht zit opnieuw in de positie die het verfoeit: als een renner die ogenschijnlijk veel te sterk voor de rest (te) vroeg en zegezeker ten aanval trok, maar bij het begin van de slotklim de likkebaardende concurrentie alsnog om de hoek ziet opduiken. Dat slaat in het hoofd en de benen. Net als de voorbije twee jaar trekt paars-wit verkrampt play-off 1 in. Met ongezonde stress waarmee de anciens vertrouwd zijn en die nu blijkbaar ook de nieuwkomers heeft aangetast. Anders kan de overtrokken reactie van John van den Brom in Gent niet verklaard worden. De trainer protesteert zoals hij coacht en juicht: emotioneel, vanuit de buik. Recht voor de raap, zeggen waar het op staat. Daarmee heeft hij in Anderlecht en daarbuiten vele harten veroverd, maar nu heeft zijn ploeg een trainer nodig die rust en zelfvertrouwen uitstraalt. Niet een die energie en krediet verliest in randzaken. De onstuitbare leider is op een paar weken verschrompeld tot een verzameling twijfelende (en mopperende) spelers zonder vertrouwen en uit vorm. Het elftal kijkt naar zijn coach voor oplossingen. Van den Brom is onderweg met verve geslaagd voor een paar tussentijdse proeven, maar wat telt is het eindexamen. Want zonder titel is het seizoen - in één woord samengevat - mislukt. Dat zijn de harde wetten van het Astridpark. Een rode kaart voor het veld van KV Kortrijk (en Charleroi), een profclub onwaardig. Een structureel probleem, want het is niet het eerste jaar. Redelijk onbegrijpelijk dat het niet veel eerder is aangepakt, want uitgerekend het voetbal van Hein Vanhaezebrouck, met een snelle balcirculatie en uitgekiend positiespel, vereist een perfecte grasmat. En dat is hier uitgesloten. Het elftal lijkt zelf ook weggezonken in het moeras: na vier nederlagen (beker inbegrepen) nu wel een gelijkspel, maar weer niet gescoord, al vier competitiematchen op rij niet. Vanhaezebrouck heeft met Kortrijk uit de schijnwerpers opnieuw erg goed gepresteerd. Het slot van de reguliere competitie was een afknapper. Maar de bekerfinale halen op het perfecte gras van Jan Breydel tegen een Cercle met degradatiezorgen, dát moet wel nog kunnen. Kortrijk voert al jaren een zuinig goedehuisvaderbeleid met de noodgedwongen (te goedkope) verkoop van z'n beste spelers. Dat die politiek nog niet is afgestraft, is voor een groot stuk de verdienste van de coach. Want in een seizoen met veel pech kan je zomaar het nieuwe Cercle zijn. OPGETEKEND DOOR CHRISTIAN VANDENABEELE