PLUS Hocus Mpokus

Niet Ezekiel of Batshuayi, maar Paul José Mpoku is in deze play-offs de dodelijk scherpe speerpunt van Standard. Alweer een product van de Académie en een wijze les rijker met de veel te vroege verhuis naar Tottenham. Mpoku is de verpersoonlijking van alles waar het piepjonge Standard van Rednic voor staat: enthousiasme, lef, snelheid en doelgerichtheid. Van stress heeft schijnbaar niemand bij Standard veel last, wat een troef is in de slopende strijd in play-off 1. De Rouches gaan zich de defensieve black-out op Daknam straks nog beklagen. Nog even een opstoot van de wisselvalligheid die het jonge elftal een seizoen lang heeft achtervolgd. En intussen vaart Mircea Rednic onverstoorbaar zijn eigen koers. Tegen Zulte Waregem zat Laurent Ciman - bezig aan zijn beste seizoen en zeker de meest regelmatige bij Standard - na zijn non-match in Lokeren gewoon op de bank. In Luik staat niemand boven de wet-Rednic, een werkwijze die de s...

Niet Ezekiel of Batshuayi, maar Paul José Mpoku is in deze play-offs de dodelijk scherpe speerpunt van Standard. Alweer een product van de Académie en een wijze les rijker met de veel te vroege verhuis naar Tottenham. Mpoku is de verpersoonlijking van alles waar het piepjonge Standard van Rednic voor staat: enthousiasme, lef, snelheid en doelgerichtheid. Van stress heeft schijnbaar niemand bij Standard veel last, wat een troef is in de slopende strijd in play-off 1. De Rouches gaan zich de defensieve black-out op Daknam straks nog beklagen. Nog even een opstoot van de wisselvalligheid die het jonge elftal een seizoen lang heeft achtervolgd. En intussen vaart Mircea Rednic onverstoorbaar zijn eigen koers. Tegen Zulte Waregem zat Laurent Ciman - bezig aan zijn beste seizoen en zeker de meest regelmatige bij Standard - na zijn non-match in Lokeren gewoon op de bank. In Luik staat niemand boven de wet-Rednic, een werkwijze die de spelersgroep zeer kan appreciëren. In Anderlecht mag Ciman zondag vast laten zien dat hij de boodschap begrepen heeft. De concurrentie is zeer ongerust over dit Standard: het onwrikbare collectief, tactisch uitgekookt countervoetbal, met Vainqueur en Buyens twee middenvelders in topvorm en voorin een kudde jonge veulens die alles kapot lopen. Standard kan Anderlecht zondag zomaar het nekschot geven. De save op de hopeloos slecht getrapte penalty van Mbokani was uiteraard het orgelpunt, maar Vladan Kujovic had daarvoor al zijn hoge bedrijfszekerheid getoond. Vaak Brussels gevaar gesmoord met goeie interventies aan de eerste paal, bijvoorbeeld. Wie weet hét sprookje van het jaar in Brugge: aangetrokken als zachtjes uitbollende derde doelman-mentor voor de jonge talenten en nu al vele maanden sterkhouder. Met 34 jaar heeft Kujovic niet bepaald de toekomst voor zich, maar in mogelijk succes voor Club heeft de minzame prof een groot aandeel. Een eervolle vermelding ook voor de prestatie van Carl Hoefkens: drie maanden aan de zijlijn en voor volgend seizoen de wacht aangezegd, maar toch klaar voor de ploeg als het nodig is. Vreemd hoe Club Brugge anderhalve week na de treurmars tegen Zulte Waregem uit de doden is opgestaan. Met een altijd opnieuw vertimmerde ploeg en zowaar met countervoetbal. 'Snel omschakelen' is de sleutel in deze play-offs, Zulte Waregem en Standard doen het ook. Tegen Lokeren gaat dat alweer wat moeilijker zijn. Onverklaarbaar toch, de plotse surplace van RC Genk in de eindsprint naar de prijzen. Net toen het weer beter ging voetballen (Standard, Club Brugge) en er ook genoeg kansen van kwamen, viel de efficiëntie van de eerste matchen weg en werd er onverdiend verloren. Op Daknam kon Genk die lijn niet doortrekken. Veel goeie wil en inzet, veel balbezit ook op de Lokerse helft - ook omdat de thuisploeg dat zo wilde - maar veel slordigheden, ongewoon veel balverlies en doelloze lange ballen. Glynor Plet had die ene kans die de wedstrijd een heel andere kant kon uitsturen, maar de Nederlander onderstreepte met zijn misser én een bleke prestatie nog een keer dat hij (voorlopig) vooral een uitstekende invaller is. Uitgerekend nu zwijgt het kanon van Vossen. Dat irriteert hem en dat is begrijpelijk voor een spits die leeft van goals en er zonder pardon op wordt afgerekend. Gebrek aan frisheid werd op Daknam weer gezegd en (een beetje) bevestigd door Mario Been. Maar anderhalve week geleden was Genk nog springlevend, het is dus maar een halve uitleg. En toch kan Genk zich vrijdag in Waregem zo maar weer stevig in de titelstrijd spelen, best mogelijk in deze onvoorspelbare play-offs. Maar het omgekeerde kan ook: een nederlaag, geïsoleerd op plaats vijf en zo plots ongezond veel druk op de bekerfinale tegen Cercle. En die komen fluitend naar de Heizel. Geen Europees voetbal is echt geen optie voor RC Genk, toch? Is er een logische verklaring waarom AA Gent tot één dag voor de wedstrijd in Bergen moet wachten voor het weet wat er in die match op het spel staat? Welke diepgaande onderzoeken moeten er nog gevoerd worden sinds Bergen beroep heeft aangetekend? Bij de vele stappen vooruit die de voetbalbond de voorbije maanden heeft gezet op weg naar een professionele werking is dit een pijnlijk moment. De houding van Bergen is weinig fair play, maar de uitspraak van de Geschillencommissie in het voordeel van Kortrijk wel een groot risico. Het is tegen alle sportieve logica, maar in beroep gaan de punten maar beter naar Bergen om een precedent te voorkomen. Met het reglement beginnen goochelen vind ik geen goed idee. En een geprikkeld Gent zal Bergen dan een dag later de oren wassen, met een paar doelpunten van het fenomeen Mboyo. En zo is finaal iedereen tevreden. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE