RADIOJOURNALIST PETER VANDENBEMPT EN EX-VOETBALLER EN BELGACOMANALIST WIM DE CONINCK LATEN AFWISSELEND HUN LICHT SCHIJNEN OP DE VOETBALACTUALITEIT.
...

RADIOJOURNALIST PETER VANDENBEMPT EN EX-VOETBALLER EN BELGACOMANALIST WIM DE CONINCK LATEN AFWISSELEND HUN LICHT SCHIJNEN OP DE VOETBALACTUALITEIT.Geen trainer van het jaar, maar straks mogelijk wel de belangrijkste coach voor Cercle van de voorbije tien jaar: Lorenzo Staelens. Drie overwinningen in dertig matchen, tien nederlagen op rij om het seizoen af te sluiten en aan PO3 te beginnen. De Vereniging was al gekist, de grafrede uitgesproken. En toen was er Staelens, overtuigend verkondiger van het geloof in het behoud. De metamorfose van Cercle is verbluffend en de ingrepen van de coach zijn cruciaal. Duidelijke afspraken, strakke organisatie, aangescherpte discipline op het veld en een paar spelers in ere hersteld. De dode vogel kan ineens weer vliegen. En Cercle heeft nu ook al een keer meeval, dat scheelt als de verschillen klein zijn. RC Genk won verdiend de bekerfinale, maar Cercle deed het heel erg goed. Kristof D'Haene verbaasde als gelegenheidslinksachter, Carvalho heerste een helft lang op het middenveld: heerlijke techniek, goeie plaatsing en gepaste infiltratie. En voorin staat met Uchebo eindelijk een centrumspits die weegt. Samen met Rudy deed hij de Genkse defensie naar adem happen. Maar veel belangrijker: het behoud is niet langer een utopie en dat is een mirakel. De frustratie en de harde taal van Foeke Booy bij zijn ontslag kon ik begrijpen, maar intussen doet hij er beter het zwijgen toe. Nu nog enige verdienste opeisen in de reanimatie van Cercle is niet collegiaal en vooral onzin. Op de rand van de afgrond reikte aanvoerder Davy De fauw zijn ploeg een reddende hand. Aanjager en afwerker vanop zijn positie als rechtsachter, twee mooie doelpunten om Zulte Waregem te behoeden voor een pijnlijke tuimeling. De fauw is de gedroomde ploegspeler: altijd maximale inzet en discipline, scherp afgetraind en gefocust, stevig in de duels en veel loopvermogen. Chapeau voor de mentale veerkracht van Zulte Waregem en voor de ingrepen van Francky Dury. Bryan Verboom en Jens Naessens gaven het aanvalsspel weer zuurstof. En Dury zette de mokkende Berrier op zijn plaats, maar nam hem psychologisch doordacht toch in bescherming. Essevee heeft zijn topseizoen in grote mate te danken aan Berrier, maar de Fransman is wel aan introspectie toe. Zijn recente prestaties en attitude gaan hem geen gedroomde transfer opleveren. Na hun tegenvallende pogingen hogerop zouden Berrier en Leye beter nog eens nadenken. Top zijn ze enkel maar geweest aan de Gaverbeek. En samen, onder de vleugels van Francky Dury. In één week heeft Standard zichzelf gedegradeerd van titelkandidaat tot bedreigd voor Europees voetbal. Het onplooibare Waalse staal - vakkundig gegoten door de intelligente Mircea Rednic - was wekenlang de solide basis voor de opmerkelijke remonte van de Rouches. In Lokeren had Standard defensief al een snipperdag genomen, nu volgden er nog twee. Op Anderlecht viel de onervaren Arslanagic door de mand, tegen Club Brugge gaven ervaren krijgers als Ciman en Van Damme niet thuis. En doelman Kawashima gooide helaas ook nog wat koren op de molen van de twijfelaars. De ambitieuze Rednic kon het blijkbaar maar moeilijk verteren. Zijn analyse was hard en de publieke sneer naar zijn doelman had niet gemoeten. Voorzitter Duchâtelet vindt het vast geen geweldig idee dat de coach zijn topmarketinginstrument in Japan in zijn hemd zet. Die contractverlenging is net weer wat verder af. De grote verdienste van Rednic in de reconstructie van Standard blijft overeind, maar zijn recente keuzes waren veeleer ongelukkig. Zoals de gewijzigde veldbezetting en te behoudende aanpak op Anderlecht, of de keuze voor Tucudean - nog niets gebracht sinds zijn komst - boven Batshuayi tegen Brugge. Maar gaat de Luikse directie hem daarop afrekenen? Dat Standard met deze jonge ploeg alsnog tot in het slot voor de titel kon strijden, dankt het aan het werk van Rednic. Dát moet de basis zijn voor de evaluatie van de trainer. Als het besluit van Duchâtelet al niet vaststaat, tenminste... Lokeren heeft in PO1 het hoofd gestoten tegen zijn plafond. Peter Maes gooide het na het verlies tegen Zulte Waregem op tafel, met als impliciete vraag: quo vadis, Lokeren? De ploeg speelt, anders dan de cijfers doen vermoeden, best goeie play-offs. Behalve in Anderlecht had Lokeren in elke match kansen om beter te doen en was het een zeer taaie tegenstander voor de titelkandidaten. Maar zes keer op voorsprong, vijf keer weggegeven. Een kwestie van kwaliteit en spelintelligentie. Nu rijst een existentiële vraag: is Lokeren tevreden met de rol van uitstekende subtopper of wil de club vooruit en elk jaar echt meestrijden voor Europees voetbal? Een moeilijke oefening, want het huidige stadion biedt geen mogelijkheden en het publiek laat het ook nu weer afweten. Roger Lambrecht heeft terecht vragen over het groeipotentieel van zijn club. Dat is misschien frustrerend voor een ambitieuze coach als Peter Maes. ?OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE