PLUS Zulte Waregem is Bleye!

Een verbluffende rentree voor eigen volk, die van Mbaye Leye tegen Club Brugge. Na zeven maanden in de donkerste spelonken van de revalidatie deelde de spits van Zulte Waregem meteen opnieuw de lakens uit. De chef verscheen op de bühne en het orkest ging plots weer helder en herkenbaar spelen. De automatismen, de looplijnen, het positiespel: alles viel zomaar opnieuw in de plooi. Thorgan Hazard had een uur lang lopen zwoegen en forceren, maar met Leye aan zijn zijde ging ook de Gouden Schoen bevrijder spelen. De Senegalees was beweeglijk, aanspeelbaar, dreigend en hield met een slimme goal de thuisreputatie van Essevee overeind. Zijn instinct in de zestien is intact gebleven. En minstens zo belangrijk is zijn rol als leider op en naast het veld. Leye is een zelfbewuste winnaar die zijn ploegmaats haast op natuurlijke wijze besmet met zijn aangeboren zelfvertrouwen en winnaarsmentaliteit. Zulte Waregem wordt straks zomaar weer een ploeg die gelooft in eigen kunnen. Leye gaat altijd...

Een verbluffende rentree voor eigen volk, die van Mbaye Leye tegen Club Brugge. Na zeven maanden in de donkerste spelonken van de revalidatie deelde de spits van Zulte Waregem meteen opnieuw de lakens uit. De chef verscheen op de bühne en het orkest ging plots weer helder en herkenbaar spelen. De automatismen, de looplijnen, het positiespel: alles viel zomaar opnieuw in de plooi. Thorgan Hazard had een uur lang lopen zwoegen en forceren, maar met Leye aan zijn zijde ging ook de Gouden Schoen bevrijder spelen. De Senegalees was beweeglijk, aanspeelbaar, dreigend en hield met een slimme goal de thuisreputatie van Essevee overeind. Zijn instinct in de zestien is intact gebleven. En minstens zo belangrijk is zijn rol als leider op en naast het veld. Leye is een zelfbewuste winnaar die zijn ploegmaats haast op natuurlijke wijze besmet met zijn aangeboren zelfvertrouwen en winnaarsmentaliteit. Zulte Waregem wordt straks zomaar weer een ploeg die gelooft in eigen kunnen. Leye gaat altijd voor het hoogste: vorig seizoen uitgesproken voor de titel, nu zonder aarzelen voor de beker. En hij neemt geen vrede met een bijrol in play-off 1. Veel meer dan Malanda of Delaplace heeft Essevee de voorbije maanden zijn natuurlijke roerganger gemist. Maar Leye is terug, fris en scherp voor de eindsprint. Coach Francky Dury spint er garen bij, de concurrentie let maar beter op. Big in Japan en nu ook (al een tijd) in Luik. Waar had Standard zaterdag gestaan zonder (alweer) een topprestatie van zijn uitstekende doelman? Twee sterke reddingen op pogingen van Diabang en Legear - zolang de tank niet leeg is, kan die echt nog goed voetballen - en na de rust een cruciale save bij de penalty van Seth De Witte. Hij behoedde de Rouches voor nieuw puntenverlies, toeslaande twijfel en morrende tribunes. Kawashima kwam naar Lier en later naar Luik als doelman met grote status in Japan, maar vooral veel gebreken en groot gebrek aan regelmaat. Hij heeft het kritische Luikse volk moeten overtuigen, de erfenis tussen de palen op Sclessin is loodzwaar. Maar ondanks zijn status is Kawashima vooral een harde en leergierige werker, een bescheiden professional en intelligente ploegspeler. Een pluim voor het uitstekende werk van keeperstrainer Jos Beckx: vandaag straalt Kawashima rust uit en is hij ook een technisch betere keeper geworden. Samen met het onberekenbare duo Batshuayi-Ezekiel een grote troef in de strijd om de titel. Gespietst op de horens van El Toro aan Den Dreef: zo is het geëindigd voor John van den Brom. Na de match in Leuven verscheen de trainer voor de pers als iemand die de handdoek had gegooid. De kampioen is de voorbije weken met een rotvaart een diepe mijnschacht ingetuimeld en de vrees voor nog veel meer ellende in play-off 1 kostte hem logisch zijn job. Het bestuur kon een paar duidelijke signalen vanuit de spelersgroep (in interviews en eigenlijk ook op het veld) niet meer negeren: het geloof in deze trainer was verdwenen. De verantwoordelijkheid van Van den Brom in deze haast historische malaise is zeker groot: zeven maanden zoeken en schuiven met spelers en tactische systemen en nog altijd staat er geen ploeg. Verhalen over te weinig trainingsarbeid, te veel vrije dagen en te losse omgang met de spelers blijven ook hardnekkig terugkeren. In dit 'overgangsseizoen' was het de bedoeling dat jonge spelers als Praet en Bruno grote stappen vooruit gingen zetten en dat anderen als Tielemans klaargestoomd werden voor het grote werk volgend seizoen. Die (belangrijke) doelstelling heeft Van den Brom alvast niet gehaald. En de honderd procent mislukte wintermercato heeft de symbiose in de kleedkamer ook geen deugd gedaan. Van den Brom kwam als een zelfbewuste trainer die de verkramping in de club in de laatste maanden onder Ariël Jacobs wegblies met zijn open geest en nieuwe ideeën. En het voetbal in zijn eerste half jaar was zoals Anderlecht (en zijn fans) het graag zien: vooruit georiënteerd en met lef. Maar wat de balans negatief maakt, is dat het (grote) verval er al gauw in de tweede helft van vorig seizoen kwam. Mét leiders en klassespelers als Mbokani, Jovanovic en Biglia nog op het veld. De titel was die van de dichtgeknepen billen en ook toen al vond Van den Brom geen oplossingen, op en naast het veld. En zo staan de spelers nu voor hun verantwoordelijkheid. Dat kan nog lelijk tegenvallen. Met copiloten aan het stuur kan je vreselijk uit de bocht gaan. Waterdragers die leiders moeten/willen zijn: daar kom je niet ver mee. Enkelen botsen op hun limieten, anderen teren op hun talent en kunnen zich maar moeilijk pijn doen. De kleedkamer heeft nu een coach nodig die het vuur erdoor jaagt, de hiërarchie herstelt, de trainingsarbeid opvoert en de discipline aanhaalt. En die keuzes maakt en knopen doorhakt. Benieuwd welk niveau dit spelerspotentieel dan haalt. Anderlecht kijkt nu - vroeger dan voorzien - naar Besnik Hasi. Dat is niet zonder risico, voor de club en voor de trainer. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE