PLUS Aleksandar Mysterievic

Vreemde vogel toch, die Aleksandar Mitrovic. Een prijsduif van vijf miljoen, maar in een slechte dag - zoals in Genk - sloft hij als een vroegbejaarde zwaargewicht over het veld, lusteloos en met een ergerlijke lichaamstaal die desinteresse en frustratie laat vermoeden. In de tweede helft tegen Standard liet de grillige spits alle kwaliteiten zien die hij op de Heizel met Servië tegen Vincent Kompany al had getoond. Sterk in de duels met de beren Kanu en Ciman, bal bijhouden en kaatsen, prima als pivot, goed in het samenspel, dreigend in de lucht en als kroon op het werk een echte spitsengoal. Zijn statistieken zijn aanvaardbaar, de excuses van de jeugdige leeftijd, een nieuwe competitie en een veel te lange periode zonder rust zijn geldig, maar om iedereen te overtuigen is er nog werk. Om hem te laten renderen moet Anderlecht dicht bij de zestien van de tegenstander spelen. Zijn snelheid en dribbels zijn beperkt en zijn nukken toch wat heftig voor een jong baasje. Een manag...

Vreemde vogel toch, die Aleksandar Mitrovic. Een prijsduif van vijf miljoen, maar in een slechte dag - zoals in Genk - sloft hij als een vroegbejaarde zwaargewicht over het veld, lusteloos en met een ergerlijke lichaamstaal die desinteresse en frustratie laat vermoeden. In de tweede helft tegen Standard liet de grillige spits alle kwaliteiten zien die hij op de Heizel met Servië tegen Vincent Kompany al had getoond. Sterk in de duels met de beren Kanu en Ciman, bal bijhouden en kaatsen, prima als pivot, goed in het samenspel, dreigend in de lucht en als kroon op het werk een echte spitsengoal. Zijn statistieken zijn aanvaardbaar, de excuses van de jeugdige leeftijd, een nieuwe competitie en een veel te lange periode zonder rust zijn geldig, maar om iedereen te overtuigen is er nog werk. Om hem te laten renderen moet Anderlecht dicht bij de zestien van de tegenstander spelen. Zijn snelheid en dribbels zijn beperkt en zijn nukken toch wat heftig voor een jong baasje. Een manager als Nenad Jestrovic, die hem blijkbaar veel naar de mond praat, helpt ook al niet. In zijn schaduw was er wel een (onderbelichte) glansprestatie van Gohi Bi Cyriac. De Ivoriaan speelt als in z'n beste periode bij Standard. Snel, beweeglijk, kijkt niet op een inspanning, verbluffende detente, technisch heel erg verfijnd, goed voor openingen en kansen. Enkel scoren was er niet bij, omdat Opare ook al briljant een bal van de lijn haalde. Bij afwezigheid van Suárez kan Cyriac voor Anderlecht een sleutelrol spelen voor een toptweeplaats. Bij Club Brugge vonden ze het maar niks, maar Sébastien Delferière had een topmoment bij de goal van Harbaoui. Een teamprestatie om dit keer een cruciale fout nog netjes te corrigeren. Met dank aan de man achter de doellijn blijkbaar, die zag dat Simons de bal doorkopte. De rust en de cool in de handelingen van Delferière waren klasse. Eerst overleg met de assistent, dan de juiste conclusie en bereid tot omstandige uitleg aan de spelers van Club Brugge. Dat die bleven discussiëren valt enkel te verklaren door de adrenaline op het veld, want dergelijke beslissing zouden ze aan de overkant heel erg appreciëren. Onbegrijpelijk dat de Brugse bazen aan de rust alweer in de neutrale zone de scheidsrechter gingen belagen. Dat moeten ze dringend afleren. Bestuurders moeten op de eretribune zitten en eventueel na de match hun spelers in de kleedkamer gaan feliciteren of ondersteunen. En zonder kinderen, dat voorkomt een hoop gedoe. Standard had na zondag zomaar in een zetel kunnen zitten voor de rest van PO1. Als Michy Batshuayi deed wat hij altijd met een verbluffende naturel heeft gedaan: scoren. Maar de jonge spits van de Rouches doolt nu al maanden door het duister. Eigenlijk al sinds de winterstop, met af en toe een hoopvolle opleving. Zijn enorme kwaliteiten hebben de grootste clubs van Europa naar Sclessin gelokt, Anderlecht had er met Nieuwjaar met de glimlach een rel met Standard voor overgehad. Technisch adembenemend superieur, fluwelen baltoets, onvoorspelbare dribbelaar, verschroeiende versnelling op de korte ruimte, een krachtig en zuiver schot in de benen en het instinct van de killer in de zestien. In combinatie met Ezekiel met voorsprong het beste onder de Belgische zon. Maar de jonge klasbak is intussen een twijfelende spits, geforceerd op zoek naar acties en doelpunten, de simpelste controles of dribbels gaan de deprimerende mist in. In zijn schijnbaar obsessieve drang naar de kroon van topschutter (en een plaats in de WK-selectie van Marc Wilmots) is hij ook de collectieve gedachte uit het oog verloren. Batshuayi moet dringend terug naar de basis: met plezier voetballen en terugvallen op zijn natuurlijke kwaliteiten. Het is zuur voor Jelle Vossen. Eerlijke zelfkritiek aan de Gaverbeek: "In vorm had ik hier twee goals en een assist." En dan had een verrezen Genk - knap werk van Emilio Ferrera - verdiend gewonnen bij Zulte Waregem. Maar Vossen betaalt net nu, in de spotlights van PO1 en in volle rush naar een WK-selectie, de tol voor een seizoen zwoegen in de loopgraven. Maanden tegen zijn natuur moeten voetballen, in de rol van diepe spits die de zijne niet is en in de dolende ploeg die Genk is geweest. Heel erg ondankbaar. Vossen hoeft niet te blozen om zijn statistieken, hij heeft nog altijd veel gescoord. Maar net nu Genk opnieuw begint te voetballen, er weer bruikbare ballen in de zestien komen en hij niet langer op een eiland staat, worstelt Vossen met de vorm en krijgen frisse jongens de bloemen. Zoals Siebe Schrijvers en straks ook nog Pelé Mboyo. In Waregem ging die weer voetballen als de betere Petit Pelé van in Gent. En na afloop fijntjes een sollicitatie richting Wilmots. Fris zal Mboyo nog zijn, wegens negen maanden niets gepresteerd terwijl zijn concurrent voor Brazilië moedig tegen de bierkaai vocht. Springt hij straks over het hoofd van Vossen bij de Duivels? Veel rechtvaardigheid zie ik daar niet in. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE