PLUS De Freetheld Vreven

In alle opzichten dé (aangename) verrassing van het seizoensbegin: Waasland-Beveren. Twee thuiswedstrijden netjes gewonnen en op Anderlecht (na de rust) en Standard ondanks de nederlagen toch een goeie beurt gemaakt, want de (krasselende) topclubs doen bibberen tot het eind. Bij de start was Waasland-Beveren naar (slechte) gewoonte een werf en een vraagteken. Alweer vijftien nieuwe spelers en een debutant-trainer op het hoogste niveau. Maar Stijn Vreven is er vroeg mee aan de slag gegaan, heeft zijn voetballers hard en nuttig laten werken, fysiek klaargestoomd voor het veeleisende, gedisciplineerde voetbal dat hij voor ogen heeft. De organisatie (over het hele veld) staat voorop. Zo was het ook in Lommel waar Vreven met naar verluidt beperkte middelen zijn ploeg liet over-performen. Maar ook aan de bal probeert Waasland-Beveren bij momenten iets te tonen en met het groeiende zelfvertrouwen lukt dat almaar beter. En voorin zijn ze niet langer uitsluitend afhankelijk van Emond: méér spe...

In alle opzichten dé (aangename) verrassing van het seizoensbegin: Waasland-Beveren. Twee thuiswedstrijden netjes gewonnen en op Anderlecht (na de rust) en Standard ondanks de nederlagen toch een goeie beurt gemaakt, want de (krasselende) topclubs doen bibberen tot het eind. Bij de start was Waasland-Beveren naar (slechte) gewoonte een werf en een vraagteken. Alweer vijftien nieuwe spelers en een debutant-trainer op het hoogste niveau. Maar Stijn Vreven is er vroeg mee aan de slag gegaan, heeft zijn voetballers hard en nuttig laten werken, fysiek klaargestoomd voor het veeleisende, gedisciplineerde voetbal dat hij voor ogen heeft. De organisatie (over het hele veld) staat voorop. Zo was het ook in Lommel waar Vreven met naar verluidt beperkte middelen zijn ploeg liet over-performen. Maar ook aan de bal probeert Waasland-Beveren bij momenten iets te tonen en met het groeiende zelfvertrouwen lukt dat almaar beter. En voorin zijn ze niet langer uitsluitend afhankelijk van Emond: méér spelers kunnen scoren. Vreven heeft zijn start niet gemist, zijn discours slaat aan en op de Freethiel heerst optimisme - het is eens wat anders. De lakmoesproef volgt natuurlijk nog bij een eventuele inzinking. Maar het zou zomaar kunnen dat Waasland-Beveren dit keer met Nieuwjaar niét van trainer wisselt. De stadionsponsor van RC Genk is tevreden nu Maes met sloten door hun arena stroomt. De coach stapt met vaste tred door de ruïnes die hij in Genk heeft aangetroffen en ruimt zonder verpinken de lijken op die hem her en der nog voor de voeten vallen. Zich even verbaal fors gezet bij de ongelukkig getimede transfer van Kara, maar evengoed loyaal de keuze van de sportieve baas De Condé verdedigd: geen linksvoetige Kosanovic, wel Dewaest. Met Kara is al een lastig heerschap (voor veel geld!) vertrokken, Anele duwde zichzelf zaterdag naar de uitgang. Op het veld is er nog een pak werk. Westerlo voetbalde beter dan Genk, maar er was al beterschap. Met dank aan de beresterke Yoni Buyens: loopvermogen, werkkracht, gepaste infiltraties en overzicht in de zone van de waarheid. De organisatie staat er al langer - een pluim voor McLeish - en de werkethiek die Maes wil, komt dichterbij. En er is weer een grote Belgische inbreng, ook uit de eigen jeugd. Maar er is wel nog nood aan een topspits - De Camargo had een ongelukkige dag - een flankspeler en een centrale middenvelder van niveau. Er zijn centen, Maes moet die broodnodige instrumenten nog krijgen. Wat was het meest verontrustend bij het debuut van Kara Mbodj, de (veel te) dure nieuwste aanwinst van Anderlecht: zijn warrige prestatie tijdens de wedstrijd of zijn onbezorgde commentaar achteraf? De reputatie van Kara bevat drie elementen, aan de kust werden twee ervan bevestigd: op geregelde tijdstippen gaat hij de mist in, en enige zelfkritiek is hem vreemd. Van het derde element - Kara is een uitstekende verdediger en een extra offensieve troef in de lucht - viel niets te bespeuren. Een non-prestatie met ook aarzelend, risicoloos uitvoetballen. En straks moet hij nog gaan verdedigen met veel ruimte in de rug. Benieuwd, want een tegenstander terughalen zoals Mbemba dat kon, is niet zijn specialiteit. Kara was overigens in goed gezelschap in Oostende. Anderlecht serveerde een collectieve wanprestatie, met uitzondering nog van Najar. Het geroemde middenveld met Defour (waar blijft de leider?), Tielemans (staan slapen bij de 1-0), Praet (wanneer blinkt de Gouden Schoen nog eens?) en Gillet kreeg van de thuisploeg een les in enthousiasme, snelheid, diepgang en combinatievoetbal. Sylla had een mindere dag, Ezekiel heeft nog een weg af te leggen en in vergelijking met deze Stefano Okaka was zelfs de large-versie van Mitrovic een flitsende hinde. De ruit op het middenveld van Besnik Hasi ligt onder vuur, maar tegen AA Gent werkte die wel geweldig. Als spelers willen lopen, druk zetten, kort bij mekaar voetballen en veel bewegen. Zoals Anderlecht in Oostende over het veld waggelde, werkt geen enkel systeem. Aan de kust lieten de spelers hun coach in de steek. De (voorlopige) redding van Slavoljub Muslin heet Anthony Knockaert. Met alles opgeteld drie goals en drie assists heeft het Franse woelwater ervoor gezorgd dat de resultaten het slappe spel van Standard wat verbloemen. Misschien kan Muslin dan ook zijn analyse ter harte nemen: Santini staat geïsoleerd, we kunnen niet voetballen in de 4-3-3 waar de coach aan vasthoudt. De laatste die dat systeem in Luik predikte was Ron Jans... Het werkt niet omdat op het middenveld (vooral) De Sart en Trebel tegen hun natuur hoger moeten voetballen en bijgevolg niet op hun kwaliteiten worden uitgespeeld. Te weinig steun dus voor de centrumspits. En vanaf de zijkanten komen onvoldoende goeie voorzetten voor Santini. Andrade op rechtsback is overigens ook een vreemde ingeving. Soit. Muslin is een heel goeie, ervaren trainer, maar een systeem werkt maar als de spelers erin geloven. Die vraag moet hij zich toch eens stellen. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE