Plus Julien Genius

Net te veel kansen weggegeven tegen een ontgoochelend KV Mechelen, maar voorts terecht grote tevredenheid in Genk. Buyens gedisciplineerd voor de defensie, Gorius zeer sterk en slim een rij lager dan gebruikelijk en een uitblinkende Neeskens Kebano op zijn favoriete positie centraal. Gorius maakte indruk door zijn positiespel, werkkracht, passing en timing: een ontdekking in een andere rol. En Kebano bracht in zijn tweede wedstrijd voor Genk al wat Peter Maes van hem verwacht: creativiteit, goed de ruimtes bespelen, assists en (met meeval) zelfs een doelpunt. De organisatie stond er al - die was tegen Mechelen met wat meer risico in het spel wel kwetsbaarder - maar nu heeft Maes ook redelijk veel mogelijkheden in de aanval. Met snelheid en diepgang via onder anderen de kwieke Bailey. En ook Pozzuelo en eerder al Ünal lieten een veelbelovende eerste indruk. De supporters durfden vrijdag voor het eerst wat voorzichtig enthousiast te zijn: een opsteker voor de ploeg en de train...

Net te veel kansen weggegeven tegen een ontgoochelend KV Mechelen, maar voorts terecht grote tevredenheid in Genk. Buyens gedisciplineerd voor de defensie, Gorius zeer sterk en slim een rij lager dan gebruikelijk en een uitblinkende Neeskens Kebano op zijn favoriete positie centraal. Gorius maakte indruk door zijn positiespel, werkkracht, passing en timing: een ontdekking in een andere rol. En Kebano bracht in zijn tweede wedstrijd voor Genk al wat Peter Maes van hem verwacht: creativiteit, goed de ruimtes bespelen, assists en (met meeval) zelfs een doelpunt. De organisatie stond er al - die was tegen Mechelen met wat meer risico in het spel wel kwetsbaarder - maar nu heeft Maes ook redelijk veel mogelijkheden in de aanval. Met snelheid en diepgang via onder anderen de kwieke Bailey. En ook Pozzuelo en eerder al Ünal lieten een veelbelovende eerste indruk. De supporters durfden vrijdag voor het eerst wat voorzichtig enthousiast te zijn: een opsteker voor de ploeg en de trainer. Maes is begrijpelijk op zijn hoede voor euforie en het nieuwe Genk is nog in volle opbouw, maar de trainer heeft zijn bazen tot nu toe alvast niet ontgoocheld. De kleedkamer opgeruimd, een nieuwe werkethiek geïnstalleerd, een organisatie op het veld (beetje dank aan McLeish) en stilaan ook offensieve patronen. En goeie resultaten erbovenop: hoop voor de geplaagde fans en rust in de club om te werken. Beter had Maes het niet kunnen dromen. Grote onderscheiding voor het debuut van AA Gent in de Champions League. Naar het beeld van de zelfverzekerde coach Hein Vanhaezebrouck met lef en overtuiging gevoetbald en op karakter de omstandigheden overwonnen. Een meeslepend spektakel. Mats Sels onderstreepte zijn onweerlegbare kandidatuur als derde doelman bij de Rode Duivels, Laurent Depoitre miste enkel een goal om zijn topprestatie te bekronen en op het middenveld toonde Sven Kums in al zijn eenvoud zijn onversneden klasse: slim, altijd goed lopen, snel denken en handelen, zuivere passing en werken voor twee als het nodig is. Een vijfsterrenprestatie. Helaas heeft AA Gent niet gewonnen, want ik denk dat het zijn 'makkelijkste' match gehad heeft. Lyon is nog in opbouw, Zenit en Valencia zijn in principe een stuk sterker. Felicitaties dus, maar met spijt om de gemiste kans. Achttien tegendoelpunten in acht matchen en moeizaam scoren: dan tuimel je naar een historische voorlaatste plaats. Een collectieve verantwoordelijkheid, maar met Dino Arslanagic als negatieve uitschieter. Veelbelovend talent uit de jeugdopleiding van Lille en Standard, maar wel 22 jaar intussen en steeds meer een onzekere belegging in het hart van de Standarddefensie. Basisspeler bij zowat alle verloren competitiewedstrijden, twee keer gewisseld aan de rust, zondag in Gent met een onbegrijpelijk opzichtige overtreding zichzelf uitgesloten. Te veel cruciale fouten om nog te denken dat hij op termijn voldoende niveau heeft voor Standard. Dan deed Corentin Fiore het naast hem een stuk beter in de dekking op CL-held Depoitre. Damien Dussaut bleek geen verbetering in vergelijking met de dolende Milec en Yohann Thuram kan mij niet overtuigen. Dat is veel. En toch, het was een nederlaag met perspectief voor Standard. Yattabaré is een breker met présence (gaat wel veel kaarten pakken), Dossevi bleek een goeie, slimme en snelle voetballer, en de combinatie Emond-Knockaert werkte uitstekend. Anthony Knockaert is een rare vogel, maar met lef, snelheid, techniek en doeltreffendheid. Standards hoop in bange dagen. De andere is Yannick Ferrera, ondanks twee nederlagen toch al een goeie indruk gemaakt. Maar straks moet Standard zelf het spel maken en defensieve ploegen uit verband spelen. Dat is altijd een stuk moeilijker dan met een uitgekiend plan vanuit de organisatie de ruimte benutten. Stil is het in de Kempen nooit geweest rond Harm van Veldhoven, slachtoffer van het (afgesproken) gebrek aan communicatie rond het ontslag van de populaire Dennis van Wijk vorige winter. De supporters begrepen het niet en zijn opvolger betaalt het gelag. De resultaten helpen Van Veldhoven natuurlijk niet en te vaak is het voetbal helemaal niet goed. De trainer zoekt naar de juiste formule met wisselende systemen en spelers. De kern is een stuk ruimer nu en dat is voor sommige spelers een probleem: bankzitten is geen optie. Petkovic is een mokkende einzelgänger en volgens ooggetuigen dirigeerde Mohammed Aoulad tegen STVV de spreekkoren van de Westelse fans tegen Van Veldhoven. En die Aoulad moet je als trainer aan de rust dan toch inbrengen om het tij te keren: dan ben je eigenlijk kansloos. En waar is De Ceulaer na zijn frisse doorstart gebleven? Of Gounongbe, spits met hoge ambities? De coach past zich volgens weinig moedige fluisteraars uit de kleedkamer ook te veel aan de tegenstander aan. Een bekermatch tegen Cercle en een verplaatsing naar Zulte-Waregem: kansen genoeg voor de muiters voor de definitieve nekslag. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE