+

Complexis Saelemaekers

Een verrijzenis op de eerste dag van september : Alexis Saelemaekers maakte een quantumsprong vanuit de tribune en de vergetelheid naar het veld en vanuit zijn loge zag Vincent Kompany dat het goed was. Saelemaekers liep over en weer als een gek, trok ook in minuut 90 nog sprintjes, maakte acties en introduceerde ineens de goeie voorzet in het spel van Anderlecht. Eindelijk. Met een betere afwerking van Nacer Chadli en Michel Vlap had hij ook nog twee assists gehad. Het verhaal van het veelbelovende jeugdproduct in Neerpede leek uitverteld. Op de eerste speeldag op de bank voor ene Hotman El Kababri en nadien nooit meer in de selectie. Vreemd of beter: onbegrijpelijk vonden wij dat. Maar mogelijk heeft Kompany dat net goed aangepakt. De wispelturige, hyperkinetische en heel zelfbewuste Saelemaekers geprikkeld door hem opzij te schuiven. Sinds drie weken heeft hij zich te pletter gewerkt, zo zegt hij zelf, en Kompany heeft zijn belofte om hem zijn kans te geven nadien gehouden. Dat lijkt fijne psychologie. Saelemaekers is a work in progress. Hij is nog maar 20 jaar, met een goeie begeleiding en een professionele attitude is hij zonder discussie basisspeler, wellicht best toch op de rechtsbackpositie.

En Anderlecht herontdekte ook Albert Sambi Lokonga. Zijn rentree na negen maanden afwezigheid was verbluffend, het contrast met de trage, weinig wendbare Peter Zulj was groot. Lokonga - 19 jaar ! - speelde met het metier van een routinier. Een speler naar het hart van de enthousiaste supporters in Het Park. De wolken zijn nog niet verdwenen, maar er schijnen toch al best wat straaltjes zon tussendoor.

Patron Hrosovsky

Nu al te noteren als titularis op het middenveld van KRC Genk: Patrik Hrosovsky. Een invalbeurt die de match deed kantelen: met zijn balvastheid gaf de Slovaakse aanwinst rust en zuurstof aan het tot dan spartelende middenveld. Een stilist die hard is in de duels, goed beweegt en met veel lef altijd aanspeelbaar is. Met Bryan Heynen hoger in het veld draaide de driehoek van de kampioen ineens op volle toeren, de pressing was gestructureerd en dus veel beter. In Brugge ontsnapte een bleek Genk in het eerste uur aan een fikse bolwassing maar nadien voetbalde het weer als die onweerstaanbare kampioen. En met vier op zes tegen Anderlecht en Club Brugge heeft Felice Mazzu tijd en krediet verzameld. Met AllySamatta en Sander Berge aan boord moet KRC Genk over een maand dan klaar zijn voor het grote werk.

Didier Lamkel Zé, BELGAIMAGE
Didier Lamkel Zé © BELGAIMAGE

-

Didier Lamkel miZErie

Een horrorweek voor Antwerp, meervoudige breuken door een drieste tackle van z'n grootste talent: Didier Lamkel Zé. Een kind van 22, de Kameroener, maar het waren de fratsen te veel. Lamkel Ze is als een bolbliksem in je huis: dat schiet alle kanten uit, je krijgt hem niet te pakken en de schade is groot. Tegen AZ toonde hij nog een keer zijn veelzijdigheid: eerst een bal idioot hoog in de tribune getrapt - daarmee heeft de ref je al gespot - daarna briljant aan de bal, bij de eerste, onschuldige overtreding op hem meteen geïrriteerd. Nadien een geweldige sprint voor de 1-0 en dan weer zwart voor de ogen. De viering kan nog gekaderd worden in de euforie na de goal, maar zijn theatrale aftocht en keizerlijke gebaren, zijn uitdagende houding naar die beschaafde mensen van AZ: dat is gewoon oerdom. Lior Refaelov kookte achteraf op een ingetogen manier, maar het is duidelijk dat de kleedkamer op de Bosuil onder hoogspanning leeft. Dat de Kameroener twee dagen later alweer op de vuist gaat met Sinan Bolat wijst op weinig schuldbesef en catalogeert hem treurig dicht in de buurt van de hopeloze gevallen. Als grote fan van de geweldige voetballer rouw ik om de vele losse vijzen in zijn hoofd, maar toch bid ik dat hij vandaag ook nog speler is van RAFC. Mogelijk tegen beter weten in.

Gojko Schim-irot

Vreemd hoe Standard zelfs op bezoek bij het wankelende Anderlecht veel van zijn mogelijkheden verliest. Op Sclessin zijn de Rouches dit seizoen al overrompelend geweest, buitenhuis eigenlijk enkel na de rust op Stayen waar Standard nog makkelijk had moeten winnen. Exponent van een slordig voetballend Standard was Gojko Cimirot. In een goeie dag een nuttige draver en breker die snel omschakelt en behoorlijk zuiver inspeelt. Zondag stapelde hij de balverliezen op, net als Samuel Bastien, die veel minder initiatief nam. Dan is het moeilijk voetballen, ondanks groot overwicht en veel druk in een betere tweede helft. Nicolas Gavory speelde zijn minste match en na een hoopgevende wedstrijd tegen Kortrijk, waaiden de voorzetten van Mërgim Vojvoda opnieuw overal naartoe. Met Maxime Lestienne werd de man in vorm uiteraard gemist, maar Mehdi Carcela blijkt vooralsnog beter als invaller en Selim Amallah kende een offday. Renaud Emond leek voor het eerst vermoeid, hij is toe aan een adempauze. Het spel van Standard miste snelheid, precisie en luciditeit. En dan verlies je ook in Brussel.