PLUS

Percy Tau-venaar

Uitblinker tussen de uitblinkers van Club Brugge tegen Anderlecht: Percy Tau, voodoo uit Zuid-Afrika, parel aan de kroon van Brighton en zijn flamboyante pokerkampioen-eigenaar Tony Bloom. Blijkbaar goed opgenaaid door wat bankzitten want Tau toonde naast zijn grote klasse ook een enorme drive in z'n acties en in de pressing waarmee Club Anderlecht de adem afsneed. Tau was al sensationeel bij Union en het getuigt van alweer slim en snel handelen van Vincent Mannaert dat Tau niet een paar kilometer verderop in Brussel voetbalt, maar wel in Brugge. Enkel de efficiëntie van bij Union heeft hij nog niet teruggevonden, maar een sensationele publieksspeler is hij zeker wel. Niet voor niets een populaire megaster en gewezen speler van het jaar in zijn thuisland.

Maar de topprestatie van Club Brugge was uiteraard collectief. Club was bloeddorstig en straalde een onpeilbare drive en energie uit. Vormer en een zeer duelkrachtige Vanaken pookten de boel voortdurend op, de Anderlechtdefensie werd door de spitsen opgejaagd zodat er niets overbleef van dat beoogde verzorgd uitvoetballen en voorts was het aanvalsspel snel en gevarieerd met korte combinaties én veel diepgang. Sobol begon aarzelend maar ging snel mee in het ritme en was ook offensief een meerwaarde en Mitrovic beschaamt het vertrouwen van coach Clement niet. En Simon Mignolet maakte een foutje maar deed nadien op de poging van Luckassen wat hij al vanaf dag één in Brugge doet: zorgen dat het momentum bij Club blijft.

Gaëtan CouckenPak

Een straf staaltje van sereniteit en persoonlijkheid, de prestatie van Gaëtan Coucke tegen KV Oostende, nauwelijks enkele dagen na die zes tegendoelpunten in Salzburg. Aan de hand van de keizer onder de keepertrainers, Guy Martens, de juiste analyse gemaakt van die nachtmerrie en terecht geconcludeerd dat hem in Oostenrijk geen schuld trof. Coucke straalde ondanks zijn jeugdige leeftijd vertrouwen uit en behoedde een zwoegend KRC Genk voor (nog) grotere zorgen. Ondanks een gewijzigde veldbezetting blijft de kampioen op zoek naar zichzelf en naar houvast. Sterkhouders zijn vertrokken en zij die gebleven zijn, halen bij lange niet hetzelfde niveau ( Maehle was wél sterk) en vreemd voor een elftal van Felice Mazzu: defensief is het wankel. Dewaest zit al op de bank, maar ook het duo Lucumí- Cuesta biedt op dit moment geen zekerheid. Coucke voorkwam dat er een prijs voor betaald werd, maar met CL-duels tegen Salah- Firmino- Mané en Mertens- Insigne- Callejon in het vooruitzicht is dat geen fijne gedachte.

Percy Tau, belgaimage
Percy Tau © belgaimage

MIN

Yari Verschaerrel

Een van de jonge slachtoffers van de langgerekte worsteling van Anderlecht met The Process: Yari Verschaeren. De terugval na een zwaar seizoen waarin hij veel moest spelen, in combinatie met de studies en aan het eind nog een EK is logisch. Z'n eerste cap bij de Duivels was mooi, maar niet goed getimed van de bondscoach, want Verschaeren verdwijnt mee in het moeras waarin Anderlecht almaar dieper wegzakt. In Jan Breydel moest Verschaeren zich een ongeluk lopen achter een ongrijpbare bal en naar ervaren leiders hoeft hij niet te zoeken, ze zijn er niet. De diepe malaise bij Anderlecht is collectief én individueel met twijfelende spelers die in Brugge kansloos weggeblazen werden. Coach Davies verklaarde voor de match dat het keerpunt nabij is, dat de ploeg almaar dichter komt bij wat Vincent Kompany voor ogen heeft. En dat is vreemd want op het veld zijn de aanvankelijk nog duidelijke (voetbal)ideeën vervaagd en het halve alternatief met wat 'lelijker' voetbal biedt ook al geen soelaas.

Trebel draaide (fysiek) opvallend goed mee, ondanks maanden aan de zijlijn, maar ook hij kreeg Anderlecht niet aan het voetballen. Saelemaekers heeft zijn prestatie van tegen Standard niet meer herhaald en Amuzu lijkt al uitgeflitst. En de nieuwe spits heet blijkbaar Godot, het blijft wachten. Play-off 1 halen is ineens niet meer vanzelfsprekend...

Eupenloos

Met Qatar Airways kreeg Eupen een nieuwe sponsor op de borst maar vliegen doen de Oostkantonners allerminst dit seizoen. Een beetje artificieel is Eupen altijd geweest, financieel kunstmatig beademd door Aspire, weinig volk op de tribunes en een expeditie voor de bezoekende fans eens de winter in het land was. Maar fijne mensen, gastvrij met taart en koffie. En Eupen was op het veld toch een vrolijk geluid: spelen en laten spelen, scoren en laten scoren en de Kehrweg bood ons de laatste mooie jaren van de heerlijke voetballer Luis García en de eerste van Henri Onyekuru. En Van Crombrugge was wekelijks de octopus tussen de palen. Maar wat rest er nu nog? Sympathie voor Blondelle, fijne passioné van het voetbal. En dan? Amat, lelijke schoffelaar op Sclessin? Tongtwisters als Ezatolahi? Bolingi loopt er verloren in de spits, Andreas Beck, de intelligente wereldburger, filosoof-voetballer met een rijke carrière in de Bundesliga krabt zich in de haren. Zaterdag tegen Cercle Brugge, dat treft, net als Eupen zorgelijk zwak.