+

Kemar Roofe-dier

Dat er nog veel ruimte voor verbetering is, zo sprak Frank Vercauteren aan de Gaverbeek over zijn spits. Bal bijhouden, loopacties, gepast afhaken of diep gaan, timing voor doel, finesse in de combinatie: het is nog niet wat de coach graag zou zien. Maar tevreden over het rendement van Kemar Roofe is hij natuurlijk wel: vijf goals en twee assists in vijf wedstrijden. En van alles een beetje: stressloze penalty's - jarenlang geen evidentie in een paars-wit shirt - een mooie plaatsbal of cool rond de doelman. Roofe zorgt er nu al enkele weken voor dat het gezwoeg van Anderlecht ook punten oplevert en een bemoedigende reeks van zeven matchen zonder nederlaag.

De vraag mag gesteld of Anderlecht met een fitte Roofe vanaf dag 1 nu nog in de filosofie van Vincent Kompany zou voetballen. Hij had met zijn trefzekerheid kleine nederlagen of puntenverlies mogelijk voorkomen, al moet opgemerkt dat het Anderlecht van Vercauteren veel directer voetbalt én veel meer echte kansen creëert. De coach koestert de gestage progressie die hij ziet, maar wie de recordkampioen aan de Gaverbeek na de rust zag sputteren, weet dat de weg nog lang is. In nagenoeg élke wedstrijd moet de beresterke doelman Van Crombrugge voorkomen dat Anderlecht zijn black-outs met puntenverlies betaalt. Play-off 1 komt met de week dichterbij, maar een zekerheid kan het op die manier nog niet genoemd worden.

Jess, they can!

In één straffe week heeft KAA Gent alweer twee hangende vraagtekens weggeveegd: een knappe overwinning thuis tegen een Standard in goeie doen en twee sprekende resultaten buitenhuis, in Wolfsburg en in Genk. De matige uitreputatie is niet meer. Gent was in Duitsland na de rust indrukwekkend met een ineens dominante Vadis Odjidja en de immer trefzekere spitsen Jaremtsjoek en Depoitre die niet goed in de match hoeven te zitten om toch te scoren. Een grote troef. En in Limburg deelde een scherp en dodelijk efficiënt Gent z'n waggelende tegenstander telkens bij het begin van elke helft een rake klap uit.

Depoitre heeft een dipje gehad maar zijn statistieken rechtvaardigen de investering, David lijkt alweer fris te zitten en in alle stilte raapt een zeer solide en constante doelman Kaminski die enkele steken probleemloos op. Jess Thorup heeft het prima voor elkaar, zet zijn ploeg goed en heeft al meer dan eens gepast gewisseld en als een goeie peoplemanager kiest hij slim zijn momenten om zich boos te maken. Hij verdient krediet: KAA Gent is opnieuw een aantrekkelijk en toonaangevend elftal.

Jonathan David, BELGAIMAGE
Jonathan David © BELGAIMAGE

-

FeliC4 Mazzu?

Misleid door het rookgordijn van de Champions League, niet voor het eerst dit seizoen. Verdienstelijk verdedigen tegen Liverpool-in-slaapstand - een kwartier kijken naar de match van de Reds tegen Manchester City volstaat om dat vast te stellen - is vooral géén basis om in de eigen competitie te presteren. Dat waren die eerdere twee 'verdienstelijke' prestaties tegen Liverpool en Napoli in eigen huis ook niet. De Genkse bazen wisten dat ook wel. De wedstrijd van de kampioen tegen Gent was er één die heel vaak het ontslag van de trainer inluidde. Twee keer een snelle tegengoal, een ergerlijk slechte gewoonte dit seizoen en dan, na die tweede, volgde de totale deconfiture van een elftal zonder ruggengraat en vertrouwen. De onmacht van de radeloze coach kon niet beter geïllustreerd worden dan door het pijnlijke gegoochel met systemen in de tweede helft: de totale chaos voor de spelers die al weken hopeloos reiken naar enig houvast.

De rekening is straks onvermijdelijk voor de coach, maar de verantwoordelijkheid is collectief. Sander Berge haalt na een lange, moeizame aanloop al een paar weken een hoog niveau en de jonge doelman Gaëtan Coucke blijft ondanks al die twijfelende verdedigers voor hem knap overeind. Maar voorts blijken al die geroemde kampioenen van nauwelijks een paar maanden geleden opnieuw of vooralsnog zeer gewone voetballers. Het centrale trio Lucumí- Dewaest- Cuesta biedt geen houvast, Maehle is onherkenbaar, net als Ito, zelfs Samatta, Heynen een poos. De peperdure Bongonda is naar verluidt een teer kasplantje, Hrosovsky niet de verwachte leider en de jonge beloften als Hagi en Nygren kunnen uiteraard geen dolend elftal op het goeie spoor krijgen.

Felice Mazzu droeg na afloop zijn lot met zijn kenmerkende minzaamheid, zijn langverwachte kans aan de top lijkt een valstrik te zijn geweest. Misschien te bescheiden en respectvol de kampioenenkleedkamer ingestapt, te veel onzekerheid uitgestraald en angst om ontslagen te worden. Zeker de voorbije moeilijke weken straalde Mazzu dat uit.

Maar als straks het onvermijdelijke oordeel wordt geveld, laat dat voor de uitstekende vakman Mazzu dan geen definitief zijn. Ook Hein Vanhaezebrouck tuimelde bij zijn eerste poging aan de top - andere tijden, andere omstandigheden, zeker waar - in de mijnschachten van Waterschei en werd nadien toch nog een gelouterde kampioen. Laat dat de gedachte zijn waarmee de fijne mens Mazzu de deur van de Luminus Arena eventueel achter zich dichttrekt.