Joseph Paintsil, belgaimage
Joseph Paintsil © belgaimage

+

Joseph Paints(t)iller

Een doelpunt, om het vele leed van KRC Genk de voorbije weken te verzachten, dat was het enige dat ontbrak in de prestatie van Joseph Paintsil op Le Cannonier. De wedergeboorte van de Ghanees in de eerste match van coach Hannes Wolf was opmerkelijk: lopen, dribbelen en hard werken. Paintsil stelde niet teleur bij z'n eerste basisplaats in dik twee maanden. Heel lang (te lang) veel (te veel) vertrouwen gekregen van Felice Mazzu en daar weinig voor teruggeven - daar hoeft hij niet over te mopperen - en nadien dan neergezet in de tribune. Samen met een ook al herboren Joakim Maehle de meest opvallende metamorfose in het nieuwe Genk van Wolf. Maehle rende als vanouds de flank af - zijn vertroebelde relatie met Mazzu sneed hem blijkbaar ook de benen af - en maakte optimaal gebruik van de loopbewegingen naar binnen van Ito, ook al iemand die z'n niveau gevoelig opkrikte. En Hrosovsky liet zien dat hij in z'n vooruitgeschoven positie alsnog zo bepalend kan worden als we bij zijn komst gedacht hadden.

Twee problemen zijn gebleven: te makkelijke tegengoals en alweer vroeg in de wedstrijd. Het herstel is pas ingezet. En daarom is het doodzonde dat de sterke Bryan Heynen opnieuw zwaar geblesseerd raakte. Heynen was het perfecte stukje in de puzzel naast Berge en Hrosovsky. Wolf staat zo voor het duel met STVV al voor zijn eerste grote vraagstuk: hoe Heynen vervangen?

OpMarcqelijk !

Nog zo'n verrijzenis dit weekend: Damien Marcq op het sterke middenveld van Zulte Waregem. Vanonder een dikke laag stof gehaald en ondanks gebrek aan matchritme meteen de drijvende kracht achter de knappe overwinning van Essevee Achter de Kazerne. In vier jaar Charleroi uitgegroeid tot een redelijke complete speler: groot loopvermogen, werkkracht, niet vies van een duel op het randje, maar ook een goeie voetballer met vista en af en toe een goal. Bij de betere middenvelders van het land. Maar eerst in Gent en een half jaar later aan de Gaverbeek (mede door klierkoorts) afgegleden in de anonimiteit. Tot zaterdag dus, een geoliede samenwerking met Seck en Govea en zo heeft Dury er onverwacht een extra troef bij. Na de ontgoochelende prestatie in de sleutelmatch op play-off 1 tegen Anderlecht, bleek Zulte Waregem ook zonder Berahino goed te kunnen voetballen. En pakte het Mechelen met de ingrediënten die KV doorgaans zelf gebruikt: duels, organisatie, enthousiasme en razendsnel tegenstoten. Zulte Waregem strijdt voor play-off 1, dan is winnen van Eupen wel noodzakelijk, maar mogelijk een stuk moeilijker...

-

Kevin Mirallastig

Zinho Gano vond het best oké, de nukken van Kevin Mirallas leverden hem zijn plekje onder de zon op. Boos weggewandeld zoals een speler dat al een keer doet na een wissel die hem niet zint. Klaar om in te vallen, maar teruggeroepen: een lastminute beslissing van László Bölöni, zo liet de staf nadien weten en dat was blijkbaar de druppel te veel voor de kandidaat-Rode Duivel die hij in zichzelf nog altijd ziet. Ondanks zijn heel lange carrière in het buitenland blijkt Mirallas toch vooral ook een kasplantje dat wat extra aandacht kan gebruiken. Zeker de kwaadste niet, maar ook de slimste niet. Zijn plek op de bank was logisch maar wat meer peoplemanagement van de trainer zou helpen om de situatie beter te verteren. Het is niet de grootste kwaliteit (of zorg) van Bölöni, liever nog een stamp erbij in zijn cynische commentaar achteraf.

En zo steekt er alweer een lontje bij in het kruitvat van de Bosuil. Ondanks een geslaagd drieluik, Club Brugge en AA Gent geklopt en als eerste (met wat meeval) een punt meegepakt uit Fort Ghelamco. Al was Antwerp vreemd genoeg in Gent een schim van de dominante, agressieve en snel voetballende ploeg van drie dagen eerder op de Bosuil. Duels verliezen, tweede ballen laten liggen, dan zakt Antwerp door het ijs en steekt er veel irritatie de kop op, irritatie die ze in een goeie dag bij de tegenstander uitlokken. En Lamkel Zé keerde na zijn eerste half uur in het shirt van Kameroen als een zonnekoning terug en speelde een non-match: er is weer wat werk aan. Het leven zoals het is: RAFC.

Edo Kayemboeoe!

Het Park heeft een nieuwe zondebok ontdekt: de ergernis van het Anderlechtpubliek werd onrechtvaardig gekanaliseerd naar de jonge Congolese werkmier op de middenstrook. Al vroeg overigens in de wedstrijd toen hij niet snel genoeg vooruit voetbalde. Afgemaakt op wat in principe zijn kwaliteit niet is: het spel sturen hoger in het veld. Op Waregem had hij zowaar een paar goeie passes vooruit, maar Frank Vercauteren vraagt van Edo Kayembe discipline en balrecuperatie en dan sober inleveren bij de creatieve voetballers. De frustratie had hem rood moeten opleveren voor een vuile ellenboog op Julien de Sart. Kayembe was nochtans niet meer dan een van de zwakke schakels bij een traag voetballend Anderlecht, zonder het directe spel dat onder Vercauteren was ontwikkeld. Het herstel van paars-wit is een processie van Echternach en de match tegen Kortrijk was een stap achteruit, verloren met 0-0.

Opgetekend door Peter T'Kint