PLUS Ismile-a Coulibaly

Een 19-jarige jongen uit Mali dicteerde de wet in het duel der paarsen op het Kiel. Ismaila Coulibaly toonde aan zijn oudere (mogelijk ook veel beter betaalde) concurrenten aan de overkant waar het bij een moderne centrale middenvelder om gaat: energie, duelkracht, loopvermogen, beweging, diepgang, goeie voeten en vista. Ondanks zijn piepjonge leeftijd etaleerde de huurling van Sheffield United het allemaal. Het scharnierpunt van dat perfect samengestelde middenveld met de ijver en defensieve discipline inclusief slimme fouten van Pietermaat en de veelzijdigheid van de alomtegenwoordige Sanusi.
...

Een 19-jarige jongen uit Mali dicteerde de wet in het duel der paarsen op het Kiel. Ismaila Coulibaly toonde aan zijn oudere (mogelijk ook veel beter betaalde) concurrenten aan de overkant waar het bij een moderne centrale middenvelder om gaat: energie, duelkracht, loopvermogen, beweging, diepgang, goeie voeten en vista. Ondanks zijn piepjonge leeftijd etaleerde de huurling van Sheffield United het allemaal. Het scharnierpunt van dat perfect samengestelde middenveld met de ijver en defensieve discipline inclusief slimme fouten van Pietermaat en de veelzijdigheid van de alomtegenwoordige Sanusi. Wat een verschil met de stuitende apathie van het middenveld (en de rest) van Anderlecht. En voorts blijft Holzhauser ook vanaf de linkerkant zijn geweldige zelf met hakjes, pasjes, crosses en zijn gouden trap op standaardsituaties. De afwerking in de rebound na zijn gemiste penalty was pure klasse. En Tissoudali dribbelt, fladdert en provoceert met de flair van een echte Amsterdammer, zonder meer één van de ontdekkingen van het seizoen. En met sprekende statistieken. En in de rug van al die frivoliteit doen bescheiden, onbekende jongens als Frans of Van den Bergh of Dom plichtbewust hun werk. Niet met de grote flair maar met onverzettelijkheid en overtuiging. En zo stoomt Beerschot maar voort op naar de kop van het klassement. En met nog een aantal haalbare kaarten tot de winterstop is een onverhoopte piek bovenop de kerstboom niet eens zo'n verre droom. Samen met Junya Ito redde Bongonda het debuut van John van den Brom: een paar versnellingen en klasseflitsen om het bewonderenswaardige Moeskroen op de knieën te krijgen en KRC Genk wellicht tot z'n eigen verbazing naar de (bijna) kop van het klassement te loodsen. De vele miljoenen voor de wispelturige flankaanvaller lijken met vertraging te renderen. Zijn ergerlijke afwezigheid of nonchalance lijkt voorlopig verdwenen, Bongonda is een betrokken speler. En hij geeft onze competitie ook kleur met stoute uitspraken - de titel is het doel - of provocerende tweets: fuck you, Thorup. Daar tilt men in het voetbal blijkbaar zwaarder aan dan aan een trainer die als een dief in de nacht vertrekt. Ik alvast niet. Wat is er geworden van Standard, de ploeg die niet eens zo lang geleden nog naar voor werd geschoven als de concurrent voor Club Brugge? Tegen Eupen ondanks een gelukkige voorsprong voetballes gekregen en in extremis nog gered door z'n doelman. Met vijf punten uit vier wedstrijden zijn de Rouches zelfs nog rijkelijk bedeeld geweest. Nationaal en in de Europa League sleept Standard zich door moeilijke matchen met als enige stabiele factor Arnaud Bodart. De schijnwerpers heeft deze 22-jarige doelman zeker verdiend. Aan de andere kant van het spectrum: Obbi Oulare. Twee jaar ouder maar nog altijd een belofte, na een maand op de bank of in de tribune een bijzonder ongelukkige rentree. Oulare is in een goeie dag een absolute topspits met body, goeie techniek, kopspel, snelheid en krachtig besluiten. Premier Leaguemateriaal. Maar na al die jaren in het profvoetbal nog altijd niet constant. Het is hoog tijd om te zijn wat hij op basis van zijn talent al langer moest zijn: de onbetwiste diepe spits van de Rouches. En voorts was het nu de beurt aan Shamir om zijn ploeg in (nog meer) moeilijkheden te brengen. Na bijna een jaar blijven de kwaliteiten van de Israëliër vooral goed verborgen. Gavory deed het ook al en is een schim van de nuttige flankverdediger van vorig seizoen. Fai is onzeker, Bastien niet op niveau, Cimirot biedt geen zekerheid en blessures - vooral Vanheusden! - en Covidpatiënten helpen ook al niet. Om competitief te zijn heeft Standard de beste versie van Raskin, Bastien, Amallah of Carcela nodig, en Vanheusden. Anders is het een bleke middenmoter die ook voor goals naar z'n doelman moet kijken. Als nu ook al rots in de branding Dorian Dessoleil staat te slapen, dan ziet het er niet goed uit voor Charleroi. Na zes overwinningen op een rij nu nog één (gevleide) in zes en drie verliesmatchen. En tegen KAA Gent voor het eerst in zestien duels niet gescoord. De Europese uitschakeling tegen Poznan was het begin van de neergang. Tegenstanders zetten de Carolo's makkelijk vast - Gent deed dat slim - en halen de gevaarlijke counters er beter uit. Opvallend ook: veel balverlies van bepalende spelers als Ilaimaharitra, Morioka en Gholizadeh en een spookmatch van Rezaei en Berahino. Met Bruno en Teodorczyk zit er nog kwaliteit in de wachtkamer, maar intussen moet de veelgeprezen Karim Belhocine op zoek naar oplossingen