Plus Smiling Sakala

Nog maar 23 jaar is Fashion Sakala en hij glimlacht niet alleen altijd zelf, maar tovert ook een glimlach op mijn gelaat, met zijn splijtende infiltraties en één-tegen-éénduels. Kortom: een gesel voor de defensies en een ideale speler voor het voetbal van Alexander Blessin, waarin verticaliteit heel belangrijk is. Sinds hij centraal voorin staat, rendeert hij ook beter. Het resultaat? Topschutter van KV Oostende, met negen goals, en een interessant profiel straks op de mercato, want hij is einde contract. Hij zal de clubs voor het uitkiezen hebben. In de Nederlandse competitie zou hij een ravage aanrichten, maar ik vind hem perfect passen bij een topclub in België. Bijvoorbeeld bij Antwerp, waar ze dan ook een ander type zouden hebben dan Mbokani.
...

Nog maar 23 jaar is Fashion Sakala en hij glimlacht niet alleen altijd zelf, maar tovert ook een glimlach op mijn gelaat, met zijn splijtende infiltraties en één-tegen-éénduels. Kortom: een gesel voor de defensies en een ideale speler voor het voetbal van Alexander Blessin, waarin verticaliteit heel belangrijk is. Sinds hij centraal voorin staat, rendeert hij ook beter. Het resultaat? Topschutter van KV Oostende, met negen goals, en een interessant profiel straks op de mercato, want hij is einde contract. Hij zal de clubs voor het uitkiezen hebben. In de Nederlandse competitie zou hij een ravage aanrichten, maar ik vind hem perfect passen bij een topclub in België. Bijvoorbeeld bij Antwerp, waar ze dan ook een ander type zouden hebben dan Mbokani. Ik had niet verwacht dat Mbaye Leye zo snel impact zou hebben op Standard. Hij heeft vooral de spelers op de juiste plaats gezet. Philippe Montanier koos altijd voor een vijfmansdefensie en een zeer laag blok, terwijl dat dit elftal niet ligt. Standard is geen ploeg die moet afwachten, maar die voluit moet gaan. Leye nam een beetje over wat Michel Preud'homme deed: Balikwisha niet meer in de spits zetten, bijvoorbeeld, maar op de flank waar hij meer tot zijn recht komt, net als Lestienne, en op het middenveld centraal het duo Bastien-Amallah zetten, de beste oplossing op die positie. Hij geeft ook de jeugd verder kansen, met een goeie Siquet op rechts. Het resultaat? Twaalf op twaalf, en een ploeg weer omhoog mag blikken. Met name zondagmiddag om half twee in Club-Genk, met allemaal goals die dat illustreren. Knap hoe Bas Dost naar de eerste paal rende, vol overtuiging, wat je te zelden ziet bij spitsen. En hoe hij net op tijd voorbij zijn tegenstander springt. Dost is een absolute toptransfer voor Club, maar hij is niet alleen afwerker. Hij is ook altijd aanspeelbaar en geeft veel ademruimte aan Lang, De Ketelaere en de opkomende middenvelders. Ook mooi was hoe bij Genk Arteaga de perfecte bal klaar legde voor Ito en hoe Onuachu bij de 1-2 een mooie loopactie bij de eerste paal maakte waardoor Toma aan de tweede paal kon afwerken. Ook de manier waarop Mata de bal goed achteruit legde waardoor Club de 2-2 maakte, en hoe de winning goal werd aangebracht waren staaltjes van een masterclass 'hoe infiltreren in de zestien'. Begin dit seizoen vonden velen de Carolo's nog een outsider voor de titel, met amper drie tegengoals in de eerste zeven wedstrijden, maar met tien tegendoelpunten in de laatste vier matchen is het een ander verhaal, al geldt de afwezigheid van Steeven Willems en Jules Van Cleemput als een excuus. Maar ook Joris Kayembe is niet meer de speler die hij begin dit seizoen was. Hij komt steeds vaker te laat en verliest al eens een duel. Ze lijken ook een beetje hun eigenheid kwijt qua speelstijl. Charleroi eist nu meer de bal op, wat hen minder ligt. Ze hebben niet meer die omschakelmomenten die hen begin dit seizoen zo goed uitkwamen. Ook geven ze bij balverlies veel ruimte, terwijl vroeger een stevig laag blok hun sterkte was. Tel daar de individuele fouten bij van een Modou Diagne, die ik zeer matig aan de bal vind, en Guillaume Gillet, die op zijn leeftijd nog erg gretig is maar bij de 3-2 ook in de fout gaat, en je hebt geen garantie dat je bij de eerste vier eindigt. Op een paar weken tijd dreigt Antwerp wat een successeizoen leek te worden teniet te doen, met defensief voetbal, amper kansen en gebrek aan discipline. Een schril contrast met het Antwerp onder Leko maar niet vergeten dat ook Leko wat tijd nodig had om alles op een rij te krijgen. Ik pleit er dus voor om Vercauteren tijd te geven. Hij is een coach die eerst defensieve stabiliteit wil en daarna zijn ploeg laat voetballen. Als zelfs de voorzitter in een leeg stadion al roept om een spelerswissel, wijst dat op veel irritatie, die je ook bij de fans ziet. Wat bezielde scheidsrechter Erik Lambrechts om in STVV-Mouscron direct rood te geven aan een trainer die gewoon zijn beste speler wilde troosten en kalmeren? Jorge Simão is iemand die met veel passie coacht. Volgens mij is hij een goeie trainer met veel impact op zijn spelers. Hem rood geven terwijl hij Da Costa alleen maar opving, vond ik één van de meest bizarre scheidsrechterlijke beslissingen van de afgelopen jaren.