Plus - Bernd Bulderbach

Formidabele prestatie van STVV tegen Antwerp beloond met een mooie overwinning en een comfortabele plaats in de brede (en veilige) buik van het klassement. Bernd Hollerbach lacht er niet mee en heeft zijn elftal met zijn stevige klauwen gekneed tot een echte machine. Onverminderd marcheren zijn soldaten in het gelid: collectieve discipline, organisatie, blokvorming en lopen en werken tot de dood. Als het moet, kiest de coach gewoon voor het gevecht, zoals in Mechelen.
...

Formidabele prestatie van STVV tegen Antwerp beloond met een mooie overwinning en een comfortabele plaats in de brede (en veilige) buik van het klassement. Bernd Hollerbach lacht er niet mee en heeft zijn elftal met zijn stevige klauwen gekneed tot een echte machine. Onverminderd marcheren zijn soldaten in het gelid: collectieve discipline, organisatie, blokvorming en lopen en werken tot de dood. Als het moet, kiest de coach gewoon voor het gevecht, zoals in Mechelen. Antwerp kwam met het vertrouwen van de fraaie winst tegen Anderlecht naar Stayen maar werd één helft lang afgebluft door de pressing van STVV. Maar Sint-Truiden voetbalt ook, aan de hand van de tandem De Ridder- Brüls. De Oostkantonner had er net als tegen Anderlecht geweldig veel zin in en excelleerde op het middenveld. Zo heeft Brüls het graag: niet te veel stress, lekker voetballen en nadien een sigaretje. En Hollerbach heeft hem ook fysiek sterker gemaakt. En sinds KV Mechelen lijkt Aboubakary Koita ook herboren, niet toevallig vanaf de zijkant: mooie acties, geweldige goal. En nu hij ook, dixit Hollerbach, ook achteruit heeft leren lopen, mag hij in de ploeg.Met Japanners en Duitsers op en naast het veld blijft de lokale verankering een teer punt bij Sint-Truiden, maar ploeg en coach verdienen het intussen toch dat de Truienaar een keer komt kijken. Het is echt de moeite! Een turbostart en dan overleven, dat was het plan van coach Javier Torrente tegen KRC Genk en het heeft gewerkt. Drie keer gevaar in de eerste vijf minuten met een vroege goal en dan de loopgraven in. Met wat meeval en meer scherpte voorin had Genk zijn reuzegrote overwicht omgezet in een simpele overwinning, maar Beerschot heeft zijn deel van de pech ook al gehad dit seizoen. In doel was Mike Vanhamel ijzersterk en op het middenveld was Moisés Caicedo outstanding. Nochtans twee interlands gespeeld met Ecuador maar hoenderfris aan de aftrap: technisch heel goed en verbeten in de duels en met aan het eind de bevrijdende goal als welverdiende beloning. Een slimme investering van Brighton. Het geluk van Beerschot is nog pril, de lantaarn is nog altijd hatelijk rood maar paars-wit is niet langer een rat voor de kat. Benito Raman was de aanjager en motor in een kortstondige sterke periode van Anderlecht meteen na de rust, maar deed dan zelf het licht weer uit met een onhandige reactie op de provocatie van Faïz Selemani. Te streng rood, maar onvergeeflijk voor wat toch intussen een ervaren prof is. Met elf en een ontketende Raman was Anderlecht wellicht over KV Kortrijk gedenderd, maar de evaluatie van de huidige toestand was daarom niet positiever geweest. Want met de bladeren bijna van de bomen is paars-wit nog altijd op zoek, blijven de collectieve en individuele prestaties wisselvallig en zijn de resultaten ronduit slecht. Een dik half uur lang voetbalde Anderlecht te traag, zonder ideeën, slordig en zonder veel heilig vuur. Eind november is het excuus van alweer een nieuwe ploeg bouwen stilaan niet meer geldig en piepjong is het elftal intussen ook niet meer. Op Neerpede kijkt men ook ongerust naar de 'ontwikkeling' van Francis Amuzu, Marco Kana, Anouar Ait El Hadj of ook Yari Verschaeren, die zijn talent ook niet in constante prestaties krijgt omgezet. Zijn ze onder de vleugels van Kompany wel zóveel beter geworden? Bij Anderlecht kruisen ze de vingers dat het gauw gaat lopen en dat de keuze voor Kompany boven Vercauteren finaal de juiste bleek, maar anders dan in de zomer weet niemand nog zeker of het echt goedkomt. Een flits tegen STVV bij de assist voor Bas Dost, dat moet zo ongeveer de enige keer geweest zijn dat Noa Lang recent nog echt toverde. Zijn laatste goals dateren alweer van begin september, in de Champions League is het blad nog blanco. In de zomer leek de Nederlander Gouden Schoenmateriaal, een transfersom van 30+ miljoen was gegarandeerd, twee maanden later is het wachten tot Lang nog eens het verschil maakt. Vooralsnog blijft enkel het molenwieken nog over en is zijn bijdrage aan het wroetende Club Brugge nihil. Maar het falen is uiteraard collectief: Philippe Clement stelde ontgoocheld vast dat KV Mechelen wel de overgave had die ook de basis voor zijn eigen ploeg moet zijn en dat ook is wanneer Club in de CL speelt. Vorig seizoen corrigeerde de kampioen alles met een forse sprint in de winter en dat zal nu ook nodig zijn. Union doet immers voort en ziet niet om.