Een welgemeende goedendag vanuit Kortrijk

Opgetekend door Jan Hauspie
...

Opgetekend door Jan HauspieKV Kortrijk heeft zijn eerste (gulden) sporen op het hoogste niveau al verdiend. Geheel in de geest van 1302: met (veel) minder middelen moedig en zonder complexen ten strijde tegen de sterker geachte. Een keuze voor positief voetbal en terend op de gretigheid van debutanten met zin voor het grote avontuur in eerste. Sven Kums raakte niet over de lat bij Anderlecht, maar hij heeft niet liggen slapen: goeie techniek, slim lopen, listige passes en vaak voor de goal. En Kortrijk heeft ook zijn sprookje: Elimane Coulibaly, op z'n 28ste toch nog in de hemel geraakt. Vier jaar geleden nog in tweede provinciale bij Oost-akker (uiteraard een geschikte plek voor een mirakel) en nu de sleutelpion in het spel van Kortrijk. Harde werker, onophoudelijke lastpost voor de tegenstand, gestalte en techniek en redelijk scorend vermogen. De littekens uit het verleden zorgen af en toe nog voor een kortsluiting (zoals op Anderlecht) en het geknor tegen journalisten heeft nu lang genoeg geduurd, maar een attractie is hij zeker. En Hein Vanhaezebrouck mag sommige waarnemers ergeren omdat hij zijn eigen gelijk verkondigt als was het het Evangelie zelf, zijn werk verdient zonder discussie respect. Hij verzette zich terecht tegen dat zinloze charter, maar brengt het intussen wel in de praktijk. Vele van die handtekeningen kleuren intussen bloedrood van schaamte. Vanhaezebrouck krijgt zijn boodschap verkocht en hij is niet bevreesd voor een gezonde confrontatie met zijn bazen. En hij is tactisch sterk: hij had twee weken geleden al voorgedaan hoe je Standard kan ontregelen. De verrijking voor het trainersgild komt niet alleen uit het buitenland ( Bölöni). Een lust voor het oog, dat voetbal van Westerlo in Jan Breydel. Het middenveld van Club Brugge een helft lang weggetikt. Technisch verzorgd en met veel beweging: zo'n frisse twintiger als Adams op vaardige hoge stelten, de onvoorspelbaarheid van Sarki, de kracht én finesse van Ruiz voorin en de dreiging en werkkracht van Tomou. Helaas voor Westel: scoren is te veel gevraagd. En een sterke Stijnen aan de overkant helpt ook al niet. Voor wie het was vergeten: de ploegen van Jan Ceulemans voetballen altijd goed (of ze proberen het), ook het Club Brugge van drie jaar geleden. Tot de mot erin kwam. De specifieke eisen van een trainersjob aan de top heeft hij wellicht onderschat, maar met het geduld van de voorbije twee seizoenen in de bestuurskamer was het misschien toch nog goed gekomen met Jan en zijn Club.