Oostdenderend!

De beste ploeg van het land, het aantrekkelijkste voetbal, met in de rug de discipline en fysieke power van een paar krachtpatsers, de les van het belang van puntengewin tegen de 'kleinere' ploegen goed geleerd... In één woord: RC Genk was een titelkandidaat. Maar onderweg naar Oostende was het blijkbaar allemaal van de bus gevallen. Als je in een kaartenhuis gaat schuilen voor storm aan zee, dan word je simpel weggeblazen. Zeker als de storm tyfoon Haiyan blijkt te zijn...

De beste ploeg van het land, het aantrekkelijkste voetbal, met in de rug de discipline en fysieke power van een paar krachtpatsers, de les van het belang van puntengewin tegen de 'kleinere' ploegen goed geleerd... In één woord: RC Genk was een titelkandidaat. Maar onderweg naar Oostende was het blijkbaar allemaal van de bus gevallen. Als je in een kaartenhuis gaat schuilen voor storm aan zee, dan word je simpel weggeblazen. Zeker als de storm tyfoon Haiyan blijkt te zijn. Met de handen in de zakken kun je niet vechten. Genk was slap, slordig, ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd. KV Oostende was - naar het beeld van vulkaan Vanderbiest - scherp, gretig, passioneel en collectief voorbeeldig. Genk krijgt deze week twee maar beter niet te missen kansen op een klinkend antwoord en dan is het gauw vergeten. En Oostende wordt stilaan een attractie, zeker aan de kust. Een offensieve opstelling, goeie pressing, veel (gewonnen) duels en nog goed voetbal ook, met Berrier als perfecte orkestmeester en Lukaku als onvermoeibaar dravende linksachter. In de schaduw wordt ook hard gewerkt door mannen als De Schutter en voorin loopt een stronk van 96 kilogram en 1m90 zich te pletter. Laurent Depoitre houdt een verdediging voortdurend onder druk, loopt achter elke onmogelijke bal en houdt die met zijn sterke lijf ook nog goed bij. En hij is op tijd voor doel om te scoren. Een burgerlijk ingenieur met zijn twee voeten in laarzen op de chantier. Oostende geeft er nogal Coucke op: applaus daarvoor vanuit het verre binnenland. Een meer resultaatbepalende speler dan Bjorn Ruytinx voor OHL vind je op dit moment niet. Zeven goals, goed voor dik tien punten (en tussendoor nog bepalend in de beker): bij Leuven danken ze het lot dat El Toro van de zomer niet is weggegaan (zoals was voorzien/gehoopt). Ruytinx verbaast iedereen, mij ook. Meer dan een ideaal breekijzer voor het laatste halfuur had ik in hem ook niet meer gezien. Maar hij blijkt scherp, dreigend en scorend. Ruytinx bespeelt het publiek en sloopt de tegenstand, altijd op de rand, maar hij doet wedstrijden kantelen. Zijn ongetwijfeld meer getalenteerde ploegmaats mogen er een voorbeeld aan nemen. Leuven heeft door pech, te veel tegendoelpunten en te weinig efficiëntie voorin te weinig gewonnen. Zo moet het eigenlijk onnodig strijden om het behoud. Met dank aan Ruytinx kan dat vooralsnog met voorsprong.