VideoHannes

Er hadden wat strijkers bij gemogen, bij de beelden van de goeie acties van een herboren Hannes Van Der Bruggen na de rust tegen Zulte Waregem. AA Gent worstelde voordien met een stevige leider én met zichzelf, Esiti liep positioneel verloren en was traag en matig aan de bal. Van Der Bruggen bespeelde bij zijn invalbeurt slim de ruimtes, defensief en offensief en bracht dankzij z'n perfecte tweevoetigheid snelheid en diepgang in het Gentse aanvalsspel. Die onhandige emo-video is verleden tijd, Hannes is opnieuw e...

Er hadden wat strijkers bij gemogen, bij de beelden van de goeie acties van een herboren Hannes Van Der Bruggen na de rust tegen Zulte Waregem. AA Gent worstelde voordien met een stevige leider én met zichzelf, Esiti liep positioneel verloren en was traag en matig aan de bal. Van Der Bruggen bespeelde bij zijn invalbeurt slim de ruimtes, defensief en offensief en bracht dankzij z'n perfecte tweevoetigheid snelheid en diepgang in het Gentse aanvalsspel. Die onhandige emo-video is verleden tijd, Hannes is opnieuw een volwaardige Buffalo, die de komende tijd van de trainer nog veel kansen gaat krijgen. Van Der Bruggen zal dan zelf bepalen of hij ook een constante en bepalende speler kan zijn voor AA Gent. Brecht Dejaegere was bij zijn wederoptreden na zeven maanden meteen zijn energieke zelf en alomtegenwoordig. De zuiverheid en de juiste beslissingen aan de bal zijn voor later, maar Gent heeft de beste Dejaegere hard gemist. Net als de beste Moses Simon, die dit seizoen opnieuw vaker te zien is. De versnelling, de dribbels, de diepgang en de dreiging zijn helemaal terug in het spel van de Nigeriaan. Het gebrek aan efficiëntie en overzicht bij de laatste pass (soms) ook. De tweede helft tegen Zulte Waregem was een opluchting voor de Gentse familie: het elftal kan nog overrompelend voetballen en veel kansen creëren tegen een goeie ploeg met een tactisch sterke trainer die een uitgekiend plan heeft bedacht om - hier is de dooddoener - de code te kraken. Een klein beetje een sprookje toch, het debuut (eindelijk) van Ibrahima Conté bij KV Oostende, met een goeie prestatie, fysiek opvallend fris en vooral de winning goal aan het eind. Yves Vanderhaeghe had van de week nog de alarmbel geluid na de vele teleurstellende prestaties van zijn elftal dit seizoen. Weinig concentratie, ernst, grinta en goesting, ook op training. Achter de Kazerne gaven zijn geprikkelde spelers het gepaste antwoord met (collectief) een beste seizoensprestatie. Doelman Moris rolde de rode loper uit en nadien maakte de onbegrijpelijk schoppende Vitas ook vriendelijk plaats, maar KVO was sowieso scherp van bij de aftrap, voetbalde vlot en creëerde heel veel kansen. Ook omdat KV Mechelen defensief een catastrofe was. De winst was uiteindelijk nipt, met Cyriac keer op keer onbeholpen in de afwerking, maar de dominantie veel groter en de overwinning ruimschoots verdiend. Mogelijk eindelijk de echte start van het seizoen voor Oostende, want met de spelersweelde aan de kust ligt de lat voor de trainer hoog: PO1 en aantrekkelijk voetbal. Voor minder is Marc Coucke er niet aan begonnen.