Moussias Djenepo

Geen betere plek om te revalideren dan onze Belgische kust, het geplaagde Standard kreeg er ook de zeebries in de zeilen. Wellicht nog geen stormkracht tien zoals vorig jaar na de miraculeuze lastminute ontsnapping richting play-off 1, ook in Oostende, maar wel drie punten op een goed moment. Niet noodzakelijk zoveel beter gevoetbald of gepresteerd dan in vorige wedstrijden, in elk geval veel minder kansen gecreëerd, maar nu wel dodelijk efficiënt. En de nieuwe messias was ee...

Geen betere plek om te revalideren dan onze Belgische kust, het geplaagde Standard kreeg er ook de zeebries in de zeilen. Wellicht nog geen stormkracht tien zoals vorig jaar na de miraculeuze lastminute ontsnapping richting play-off 1, ook in Oostende, maar wel drie punten op een goed moment. Niet noodzakelijk zoveel beter gevoetbald of gepresteerd dan in vorige wedstrijden, in elk geval veel minder kansen gecreëerd, maar nu wel dodelijk efficiënt. En de nieuwe messias was een 20-jarige jongen uit Bamako: Moussa Djenepo. Net iets te snel al vergeleken met Junior Edmilson, maar Mehdi Carcela kijkt wel al dankbaar uit naar de rol van bliksemafleider die de Malinese spits kan vervullen. Twee keer in één week echt heel goed afgewerkt, in Anderlecht en nu ook tegen KVO, plus een spitsengoal en een uitgelokte penalty er bovenop: de coach is tevreden. Djenepo (geschorst) had die bekersof tegen Knokke kunnen voorkomen. Eén zwaluw maakt de lente niet voor Standard, maar laat wel geloven dat hij in aantocht is. Ook al omdat Razvan Marin eindelijk weer herinnerde aan die geweldige voetballer van een jaar geleden: sleutelpion in het spel van Standard met zijn loopvermogen en - zoals in Oostende - geweldige passing, al hielp de gastvrije KVO-defensie meer dan een handje. Standard gaat nu met herwonnen zelfvertrouwen de testbank op, tegen Akhisar en vooral Club Brugge. Dan moet er ook solider verdedigd worden dan in het slotkwartier zondag, dat was toch te veel kunst- en vliegwerk met de immer onzekere factor Cavanda en de soms wankele reus Luyindama. KRC Genk schitterde in de eigen Arena en Limburg stuurt intussen ook zijn (begaafde) zonen uit. Hans Vanaken was opnieuw steengoed met twee briljante momenten: vista bij de opbouw voor de eerste goal en een geweldige ingeving in al zijn eenvoud bij zijn eigen doelpunt. Maar aan zijn zij blonk ook een andere Limburger uit: Siebe Schrijvers bedankte in overvloed voor zijn rol als tweede spits, een dankbare positie ook in de brede schaduw van de zeer beweeglijke Wesley en met de aanvoer van Vanaken. Maar Schrijvers was zelf ook uitstekend: beweeglijk, aanspeelbaar en met veel vertrouwen aan de bal, de spelvreugde spatte eraf. Bij zijn transfer was een basisplaats in het flink gestoffeerde elftal van Club Brugge in mijn ogen niet evident, maar zijn sollicitatie naar een vaste stek in Madrid en op lange termijn was wel overtuigend.