Chef-hen Makarenko

Van alle geslaagde ingrepen van Glen De Boeck bij KV Kortrijk is die met Yevhen Makarenko de opvallendste (en beste). Van een twijfelende linksachter werd de Oekraïner een uitstekende en bepalende centrale middenvelder. Perfect complementair met de intussen ook weer excellerende Hannes Van Der Bruggen. Loopvermogen, zeer aanwezig, positiespel, goeie en slimme passing: een lust voor het oog. Net als het voetbal van KV Kortrijk, tegen KRC Genk op een nochtans onmogelijke grasmat. Doelman Kaminski i...

Van alle geslaagde ingrepen van Glen De Boeck bij KV Kortrijk is die met Yevhen Makarenko de opvallendste (en beste). Van een twijfelende linksachter werd de Oekraïner een uitstekende en bepalende centrale middenvelder. Perfect complementair met de intussen ook weer excellerende Hannes Van Der Bruggen. Loopvermogen, zeer aanwezig, positiespel, goeie en slimme passing: een lust voor het oog. Net als het voetbal van KV Kortrijk, tegen KRC Genk op een nochtans onmogelijke grasmat. Doelman Kaminski is al het hele seizoen bij de betere keepers van het land en Kagelmacher centraal haalt zelfs in de voordien bepaald roestige veteraan Kumordzi het beste naar boven. Met Rougeaux en D'Haene heeft Kortrijk veel loopvermogen op de flanken en in de rug van Chevalier of Perbet maken de vele loopacties en onophoudelijke positiewissels het aanvalsspel frivool en onvoorspelbaar. Azouni, Ajagun en de herboren Ouali brengen techniek, beweging en diepgang. En Kortrijk heeft met Chevalier en Perbet zowaar twee scorende spitsen. Rond Allerheiligen was de VéKa stervende, één punt voor rode lantaarn Eupen en de manier waarop Anastasiou wekenlang moest spartelen was weinig fraai. Maar de trainerswissel bleek zeer nodig. De Boeck heeft het elftal fysiek en tactisch gereanimeerd, en de voorbije weken resultaten gekoppeld aan attractief voetbal (of efficiënt, zoals op STVV). De verrijzenis van KV Kortrijk is ook die van Glen De Boeck als trainer. Enkel de verdiende beloning moet nog volgen: een bekerfinale en/of play-off 1. Wel in beeld, maar niet te vangen: Waasland-Beveren blijft slachtoffers maken en baart de tegenstand grote zorgen. De vrije val was voorspeld na het vertrek van de architecten van het topseizoen op het veld ( Morioka en Seck) en ernaast ( Clement) maar Sven Vermant houdt zijn elftal met gemak in de race naar de top zes. De organisatie staat stevig met sobere centrale verdedigers ( Caufriez en Camacho) en heel goeie (onderschatte) flankverdedigers met Jans en Demir en de onvermoeibare jager Angban daarvoor. Veel snelheid (en techniek) met Boljevic en Ampomah en voorin Thelin met présence (en cool vanaf de stip). Op de Bosuil was het eerst nog wat zoeken, maar de keuze voor Thelin en de hyperpolyvalente Mmaee afwisselend diep werkte wonderwel. Op Anderlecht voetbalde Waasland-Beveren zoals al zo vaak dit seizoen heerlijk goed, op de Bosuil was het organisatie en scherp prikken op basis van technisch overwicht. Zondag komt Club Brugge: Vermant droomt al van een stunt...