Je hoeft geen ervaren scout te zijn om het potentieel van Jean-Luc Dompé op te merken. Amper twintig jaar jong slaat de Fransman met zijn dribbels vanaf speeldag één gensters in de Pro League. 'Mijn stijl is niet veranderd van toen ik klein was. Ik haal mijn inspiratie bij Cristiano Ronaldo. Werken en techniek, dat is het recept. Ik probeer me geen stijl aan te meten. Sommigen kunnen dat soms slecht opnemen, maar het is voor mij makkelijker om een schaar uit te voeren dan een eenvoudige kapbeweging.'
...

Je hoeft geen ervaren scout te zijn om het potentieel van Jean-Luc Dompé op te merken. Amper twintig jaar jong slaat de Fransman met zijn dribbels vanaf speeldag één gensters in de Pro League. 'Mijn stijl is niet veranderd van toen ik klein was. Ik haal mijn inspiratie bij Cristiano Ronaldo. Werken en techniek, dat is het recept. Ik probeer me geen stijl aan te meten. Sommigen kunnen dat soms slecht opnemen, maar het is voor mij makkelijker om een schaar uit te voeren dan een eenvoudige kapbeweging.' Hij geeft het toe: provoceren is zijn ding. Hoe meer een tegenstander hem op de hielen blijft volgen, hoe meer ellende die zich op de hals haalt. 'Als hij op volle snelheid is, kleeft de bal nog aan zijn voeten. Te gek!', analyseert zijn trainer, Yannick Ferrera. 'Momenteel is hij niet doeltreffend, maar ik weet dat hij de klik niet hoeft te maken. Hij heeft het gewoon in zich.' Een opmerking die niet in dovemansoren is gevallen. Het nummer tien geeft toe dat hij soms op zijn donder krijgt van zijn trainer. 'Als ik een dribbel te veel doe of het spel vertraag, tikt hij me op de vingers, klaar', zegt hij met de glimlach. 'Toen ik nog jonger was, zeiden mijn trainers dat ik show gaf, dat mijn dribbels onconventioneel waren en alleen maar dienden om het volk te laten opveren. Ik heb ondertussen begrepen dat ik ook moet verdedigen om mijn doel te bereiken.' Dompé is een jongen met een natuurlijke jovialiteit. Op zijn twintigste deinst hij er niet voor terug om zijn ploegmaats te laten dansen in de kleedkamer. Hij mag dan wel levensvreugde uitstralen, daarom heeft hij niet minder een sterk karakter. Je moet hem niet lastigvallen of dwarszitten, want sinds zijn jeugd is hij vastbesloten om succesvol te zijn. Zoals veel talenten van het Franse voetbal groeide de jonge Dompé op in de Parijse rand. Evry zal altijd de stad blijven van zijn roots en van zijn eerste club, Ville d'Evry Sport Club. Hij is pas vier bij zijn debuut en dan al ademt hij 's morgens,'s middags en 's avonds voetbal. 'Boven op de trainingen met de ploeg speelde ik veel zaalvoetbal. De gemeente stelde ons twee dagen per week een turnzaal ter beschikking en we speelden grote toernooien. Het doel was ons van straat af te houden. Ik speel ontzettend graag voetbal, maar als ik thuiskom, haak ik af. Weet je wat ik heel graag doe? Soldaten doden in Call of Duty. Ik ben een geek van dat spel. Het is ontspannend.' Dompé verbergt het niet: hij is in een 'verhitte' wijk van het 91e departement opgegroeid. 'Ik heb geluk, sommige jeugdvrienden zijn in de gevangenis beland. Ik heb altijd op mijn grote broers kunnen rekenen om me de weg te wijzen. Ze lieten me vrij, maar ik moest hen steeds zeggen waar ik naartoe ging en wanneer ik thuiskwam. Ik heb veel aan hen te danken, ook al denk ik niet dat ik stommiteiten begaan zou hebben. Maar goed, ik was dertien toen ik wegging en dat was een geluk, want het is daarna dat je in je apenjaren komt en de mensen met wie je omgaat bepalend zijn...' (pauzeert) Weggaan thuis op zijn dertiende was een mes dat aan twee kanten sneed. In Sochaux, op 450 kilometer van de Parijse rand, verfijnt hij zijn voetbal. 'Sommigen begrepen mijn keuze niet, want ik had dertien of veertien aanbiedingen in de Ligue 1. Sochaux had een project, maar dat volstond niet. Ik miste mijn familie en zag ze alleen met de kerst. Ik was nog te jong, niet rijp genoeg om de familiecocon te verlaten.' Terug naar af dus. Net zestien is hij geworden wanneer Dompé terugkeert naar de amateurs. Hij zal er een jaar blijven. Net voldoende om zijn jeugdvrienden te tonen hoeveel vooruitgang hij heeft gemaakt tijdens zijn twee seizoenen vooropleiding. En opnieuw stromen de aanbiedingen binnen. Het is Valenciennes dat de oppergaai afschiet. Administratieve problemen met de opleidingsvergoeding vertragen zijn komst naar de Noord-Franse club, maar niet zijn snelle groei. Hij is zeventien en brengt zijn leven door tussen de U19 en de CFA (de Franse vierde klasse). Ondanks het faillissement van de club maakt hij indruk in de CFA 2 en krijgt hij speelminuten in voorbereidingswedstrijden. 'Dan werd de trainer ontslagen en kwam Ariël Jacobs. Ik heb mijn kans niet gekregen, maar achteraf denk ik dat ik niet klaar was om me te doen gelden in de Ligue 1. Het is geen eenvoudige competitie voor jongeren. De clubs staan huiverig tegenover hen en verkiezen een middelmatige speler met ervaring boven een jong talent.' Hij doet zijn jaar uit en ziet Ariël Jacobs met pensioen gaan, terwijl hij zijn neus aan het venster steekt van de A-ploeg. 'We zaten in de Ligue 2 en Bernard Casoni werd onze nieuwe trainer. Ik kende zijn reputatie van onsympathieke vent en onze twee karakters veroorzaakten spanningen. Op een dag zei hij mij: 'Je verdedigt mee of je speelt niet.' Mijn frank was gevallen en dankzij hem ben ik verbeterd. Van een trainer die me uitkafferde, werd hij iemand van heel groot belang voor mijn carrière.' Dompé rondt een klip in zijn carrière en rijgt de basisplaatsen in de Ligue 2 aaneen. Standard maakt van zijn semiprofessionele statuut gebruik en probeert hem weg te halen. 'Tot dan had Valenciennes niet de bedoeling om me een profcontract voor te leggen. Hun plan was duidelijk: me snel laten tekenen om me dan meteen weer te verkopen aan Standard. Zelfs al zag ik dat niet als een verraad, ik heb geweigerd om te tekenen. Dat leidde tot een conflict en ik heb niet meer gespeeld tot het einde van het seizoen.' De spanning nam toe en het kwam tot verwijten vanuit het bestuur. Ze zeiden van Dompé dat hij een 'kleine harde schijf had en weinig vermogen om te luisteren'. Ze beschimpten hem ook als 'verrader'. 'Ik heb mijn kijk op de zaken gegeven aan de Franse pers. Ik ben met opgeheven hoofd weggegaan, al moet ik ook zeggen dat het toernooi van Toulon me wel geholpen heeft. Ik had succes met de U20 van Frankrijk, Valen- ciennes deed een nieuw aanbod.' Te laat. Dompé had al ja gezegd aan STVV. Daar schakelt hij week na week zijn tegenstanders vlotjes uit: voetballers met zijn dribbels op het kunstgrasveld, soldaten met zijn gamepad op PlayStation. DOOR ROMAIN VAN DER PLUYM - FOTO'S BELGAIMAGE'Als hij op volle snelheid is, kleeft de bal nog aan zijn voeten. Te gek!' YANNICK FERRERA