Minder Old, meer Great

Ook al is niet alles hetzelfde, het herbeginnen is een feit. Een jaar na de komst van Ivan Leko, die het spel van de Great Old, dat onder László Bölöni te afhankelijk was van de prestaties van Dieumerci Mbokani en Didier Lamkel Zé, nieuw leven moest inblazen, neemt Antwerp voor de tweede keer de afslag richting moderniteit. Zonder Luciano D'Onofrio ditmaal, de man die het voornaamste struikelblok leek te zijn op de weg van stamnummer 1 naar een hedendaagse visie op het spel. Exit dus Frankie Vercauteren, die voor redder in nood kwam spelen door het lot van zijn ploeg toe te vertrouwen aa...

Ook al is niet alles hetzelfde, het herbeginnen is een feit. Een jaar na de komst van Ivan Leko, die het spel van de Great Old, dat onder László Bölöni te afhankelijk was van de prestaties van Dieumerci Mbokani en Didier Lamkel Zé, nieuw leven moest inblazen, neemt Antwerp voor de tweede keer de afslag richting moderniteit. Zonder Luciano D'Onofrio ditmaal, de man die het voornaamste struikelblok leek te zijn op de weg van stamnummer 1 naar een hedendaagse visie op het spel. Exit dus Frankie Vercauteren, die voor redder in nood kwam spelen door het lot van zijn ploeg toe te vertrouwen aan zijn Congolese goalgetter en zijn Kameroense woelwater, zoals Bölöni dat voor hem had gedaan. Met de komst van Brian Priske, die ook bij Standard en Genk werd genoemd, zou de dynamiek moeten veranderen. De Deen, die in zijn slipstream een uit de kluiten gewassen staf meebracht, bereidt een 4-2-3-1 voor, die wordt opgefleurd door de miljoenen die Paul Gheysens in de transfermarkt pompte. Met Björn Engels achteraan, Michel-Ange Balikwisha op het middenveld en Michael Frey vooraan, en in afwachting van nog meerdere rekruten, heeft de Great Old zich al in elke linie versterkt. Het doet haast vergeten dat de Antwerpenaars Mbokani, de beloftevolle middenvelder Martin Hongla en Gouden Schoen Lior Refaelov verloren hebben. En dan hebben we het nog niet over de situatie van Lamkel Zé, die nog maar eens door zijn coach aan de kant is geschoven om disciplinaire redenen en die voortaan niet meer op D'Onofrio kan rekenen om voor zijn re-integratie in de groep te zorgen. De heropbouw gebeurt rond een verticaal en offensief voetbal, zoals Priske dat al toonde bij Midtjylland. Achter Frey als diepe spits kunnen we dus enkele explosieve profielen verwachten, Balikwisha op kop. De Deense coach gaf wel al aan dat hij de ex-Standardspeler eerder op rechts ziet, dus zou de rol achter de diepe spits kunnen toevertrouwd worden aan Pieter Gerkens. Voor de derde plaats zal het gaan tussen Nana Ampomah en Manuel Benson. Achter hen moet de trainer kiezen tussen de twee Verstraetes ( Birger en Louis), Frank Boya en Faris Haroun. Ook dat is dus een sector waar Priske keuze genoeg heeft om op verschillende fronten te strijden. Achterin lijkt de onverwoestbare Ritchie De Laet, die een uitzonderlijk seizoen speelde onder Leko en daarna Vercauteren, zeker een basisspeler te zijn. Verder zijn er in deze sector nogal wat nieuwe gezichten: Engels, maar ook Jelle Bataille en Dinis Almeida. De verdediging zou normaal gezien weer uit vier spelers bestaan, na een seizoen met drie onder Leko en meestal vijf onder Vercauteren. Omdat de zomerse honger van de Antwerpenaars allicht nog niet gestild is, mogen we aan het einde van de transferperiode een Great Old verwachten die beter gewapend is dan ooit. Daarmee moet dan ook de dorst naar succes van Paul Gheysens gelenigd worden, die droomt van de lauweren die de voorbije jaren voor zijn grote rivaal Bart Verhaeghe weggelegd waren.