Onlangs werd Anderlecht in deze kolommen uitgeroepen tot Flop van de Week. Dat kwam omdat het zichzelf flink op de borst had geklopt, toen het met de transfer van Nenad Jestrovic slagvaardig gereageerd meende te hebben op de ontrouw van Ahmed Hossam. In de roes van de euforie liet het Jestrovic zomaar met zijn beenblessure met vakantie vertrekken. Van revalidatie kwam zo niet veel in huis, zodat het nog even duurt voor de Serviër weer op een voetbalveld te zien zal zijn. Anderlecht voegde zo een nieuwe naam toe aan het al niet onaardige lijstje van met beenbreuken en ander ongemak aangetrokken spelers aan wie het weinig of geen plezier beleefde.
...

Onlangs werd Anderlecht in deze kolommen uitgeroepen tot Flop van de Week. Dat kwam omdat het zichzelf flink op de borst had geklopt, toen het met de transfer van Nenad Jestrovic slagvaardig gereageerd meende te hebben op de ontrouw van Ahmed Hossam. In de roes van de euforie liet het Jestrovic zomaar met zijn beenblessure met vakantie vertrekken. Van revalidatie kwam zo niet veel in huis, zodat het nog even duurt voor de Serviër weer op een voetbalveld te zien zal zijn. Anderlecht voegde zo een nieuwe naam toe aan het al niet onaardige lijstje van met beenbreuken en ander ongemak aangetrokken spelers aan wie het weinig of geen plezier beleefde. Wie herinnert zich nog dat in een recent verleden twee Grieken op de Brusselse loonlijst stonden ? Precies drie jaar geleden dacht Anderlecht met Tomasz Radzinski en Hristos Kostis zijn spitsenprobleem te hebben opgelost. Allebei herstelden ze van een beenbreuk, zodat weinig clubs voor hen in de markt waren geweest. Toen het kampioenschap van start ging, gebeurde dat zonder Radzinski. In de voorbereiding had de van Germinal overgenomen aanvaller een halfuur meegespeeld, waarna hij van de pijn prompt enkele dagen het bed moest houden. Met Kostis zag het er al niet beter uit. Van bij het begin vroegen sommigen zich af of deze Griek ooit nog aan voetballen zou toekomen. Hoe hij op de opendeurdag strompelend de middencirkel van het Vanden Stockstadion haalde, voorspelde weinig goeds. Kostis speelde uiteindelijk geen minuut in het paarswit shirt en na enkele maanden werd zijn contract ontbonden. Niet veel later gebeurde hetzelfde met zijn landgenoot Nikos Kounenakis, een verdedigende middenvelder en naar verluidt geen slechte, maar zo geblesseerd dat hij het nooit kon laten zien in Brussel. Bovendien had trainer Arie Haan liever Kostis' ploegmaat bij AEK Athene gehad, Themistoklis Nikolaidis, een diepe spits en niet iemand voor achter de aanval zoals Kostis, waarvan er in Anderlecht al genoeg rondliepen. Net zoals enkele maanden geleden met Michailis Konstantinou, ook al een Griek, was dat buitenlands spek toen ook al niet voor Belgische bek. Met Taument, mislukte aankoop van Haan, Årst, door Haan volkomen genegeerd, en de nog nieuwe Goor kende Anderlecht vervolgens een desastreuze start, die pas met de terugkeer van Radzinski in de terugronde min of meer kon worden uitgewist. Toen trok Anderlecht Jan Koller aan, net als Radzinski iemand waarover de meningen niet eensgezind positief waren. Het was maar omdat Luciano d'Onofrio een hogere commissie kon vangen in Brussel, dat Koller niet van Lokeren naar Standard verhuisde en er voor Souleymane Oulare geen plaats was in de hoofdstad. Met Radzinski-Koller bleek Anderlecht eindelijk zijn spitsenprobleem te hebben weggewerkt, zelfs al konden beiden slechts ervaring bij Belgische meelopers voorleggen. Verder dan België reikt de portemonee en de uitstraling van de Belgische Champions Leaguevertegenwoordiger nog altijd niet. Met Jestrovic, Seol, Thompson en Mornar (en Hossam en Hendrikx en Van Hout) viste ze opnieuw in de binnenlandse vijver - De Bilde is een (gratis) geval apart. Maar Radzinski-Koller in gedachten is er geen reden te bedenken waarom Anderlecht met hen offensief te kort zou schieten. Eén raadsel blijft overeind : waarom de Brusselse club bij Ajax Sherjill McDonald (16) weghaalde, in Nederland een nieuwe Kluivert genoemd, en bijna 40 miljoen frank neerlegde voor de jonge Rus Anatoli Guerk (17), allebei aanvallers. Van al het geroemde buitenlandse talent dat de voorbije tien jaar in Brussel neerstreek, is nadien weinig of niks meer vernomen. (JH)