"Ik ben geen racist, maar...." Als iemand zo begint, weet je genoeg. Alle middelen zijn dan goed om de stelling hard te maken. Desnoods worden er allerlei wetenschappelijke werken bij gesleurd. Deden de nazi's dat overigens ook niet om hun wandaden te vergoelijken?
...

"Ik ben geen racist, maar...." Als iemand zo begint, weet je genoeg. Alle middelen zijn dan goed om de stelling hard te maken. Desnoods worden er allerlei wetenschappelijke werken bij gesleurd. Deden de nazi's dat overigens ook niet om hun wandaden te vergoelijken? Vorige week was het de beurt aan Arrigo Sacchi om te onderstrepen dat hij heus geen racist is. Sacchi, de man die AC Milan en het hele Italiaanse voetbal leerde aanvallen. "Ik ben geen racist, maar er lopen te veel gekleurde spelers in ons voetbal", merkte Sacchi op tijdens het befaamde jeugdtoernooi van Viareggio. Het calcio geraakt maar niet verlost van het probleem. Wat zou je ook verwachten met een bondsvoorzitter die in oktober door de UEFA werd geschorst voor een aantal bedenkelijke opmerkingen. Carlo Tavecchio had tijdens zijn verkiezingscampagne zwarte voetballers als 'bananeneters' bestempeld. In Parijs was het dinsdag weer raak. Supporters van Chelsea duwden een zwarte man uit een treinstel van de metro, terwijl ze uit volle borst zongen: "We're racist, that's the way we like it" (wij zijn racisten, zo willen we het). Zij kwamen er tenminste eerlijk voor uit. Een dag later heerste de hypocrisie weer volop in voetballand. José Mourinho - die bijna wekelijks tekeergaat tegen de mannen in het zwart - was ronduit beschaamd, maar eigenlijk ook weer niet. Hij zal Souleymane, de zwarte man van de Parijse metro, op Stamford Bridge uitnodigen. Dan kan die met eigen oren en ogen horen en zien dat de mensen die hem naar behandelden, niets met Chelsea te maken kunnen hebben. 'The Blues' zijn zo niet. Ten bewijze: in de selectie zit wel een tiental zwarte jongens. Veel clubleiders geloven dat het feit dat ze een gekleurde speler op de loonlijst hebben staan duidelijk maakt dat ze helemaal geen racisten zijn. Nee, dat dachten de Boeren in Zuid-Afrika en de Amerikaanse katoenbaronnen een paar eeuwen terug ook. Chelsea en racisme. Hoe zou je de link kunnen leggen? Twee jaar terug werd aanvoerder John Terry geschorst omdat hij Anton Ferdinand racistisch bejegende, nadat de club hemel en aarde had bewogen om wat krom was recht te praten. Hoe dan ook, Souleymane bedankte feestelijk voor een trip naar Stamford Bridge. Chelsea, is dat ook niet de club van Roman Abramovitsj? En zoals bekend: in het Russische voetbal bestaat geen racisme. De gekleurde jongens van Anderlecht bereiden zich in het vooruitzicht van de return tegen Dinamo Moskou desondanks het best op het ergste voor. De Braziliaan Roberto Carlos kreeg tijdens het Russische luik van zijn carrière een paar keer bananen naar het hoofd geslingerd. De fans van Zenit, de club van Axel Witsel en Nicolas Lombaerts, eisten een selectie zonder spelers die gekleurd of homoseksueel waren. De UEFA sloot vorig seizoen een deel van de tribunes van het stadion van CSKA Moskou vanwege het bedenkelijke gedrag van zijn aanhang ten opzichte van de Ivoriaan Yaya Touré van Manchester City. De lijst van incidenten lijkt onuitputtelijk. Emmanuel Emenike werd twee jaar terug geschorst omdat hij onheus reageerde op de beledigingen van de fans van Dinamo Moskou in de derby tegen Torpedo. De aanhang en Dinamo werden ongemoeid gelaten. Dinamo is immers geen racistische club. Het telt zelf gekleurde voetballers in zijn rangen. Zoals de Congolees Christopher Samba, die in september van vorig jaar voor twee wedstrijden werd geschorst vanwege onbehoorlijk gedrag. Hij had zijn middelvinger opgestoken naar de fans van Spartak Moskou, die hem uitjouwden. Spartak en Dinamo werden beboet omdat de supporters sneeuwballen naar elkaar gooiden. De racistische spreekkoren bleven alweer onbestraft. De Russische bond benadrukte nog eens dat racisme niet bestond in het voetbal. Er staat de voetbalwereld wat te wachten tijdens het WK van 2018. Ook Sepp Blatter huldigt de stelling dat racisme in zijn wereldrijk onbestaande is. De Zwitser kon nog maar één keer racisme vaststellen in zijn sport: van de Engelse pers, die vanwege racistische motieven de corruptie rond de toewijzing van het WK 2022 aan Qatar aan het licht probeerde te brengen. Met zulke leiders, wat kan je dan van de gewone supporters verwachten? DOOR FRANÇOIS COLINGekleurde jongens van Anderlecht kunnen het ergste verwachten in Moskou.