Vorig seizoen zou zonder RC Genk oersaai geweest zijn. De Limburgers verplichtten Anderlecht een haast foutloze tweede ronde te spelen om alsnog de titel te pakken. Een verrassing van formaat. Want was in het jaar één na Jos VaessenHugo Broos al niet bijna bij het grof huisvuil gezet in de voorbereiding ?
...

Vorig seizoen zou zonder RC Genk oersaai geweest zijn. De Limburgers verplichtten Anderlecht een haast foutloze tweede ronde te spelen om alsnog de titel te pakken. Een verrassing van formaat. Want was in het jaar één na Jos VaessenHugo Broos al niet bijna bij het grof huisvuil gezet in de voorbereiding ? De rustige Brabander had nog heel weinig krediet bij de verwende achterban na een grijs seizoen 2005/06 toen er vooral buitenshuis amechtig werd gepresteerd en de geest van René Vandereycken nog rondspookte in de hoofden van de spelers en in de catacomben van het toen nog Fenixstadion. Toen het in de voorbereiding op het afgelopen seizoen ook niet wilde vlotten, werd de guillotine al geslepen door overijverige journalisten. Misschien niet helemaal onterecht want ook met de vernieuwde spelersgroep pakte de mayonaise weer niet, met als absoluut dieptepunt de stilaan legendarische 5-2-nederlaag op KVK Tienen. Hugo leek op weg naar een tweede ontslag in zijn trainerscarrière net nu hij het eerste, op Anderlecht, nog aan het verteren was. Twee belangrijke veranderingen in het Genkse organigram redden Broos' vel net voor de competitiestart. Jos Vaessen mag dan tot het einde van zijn dagen "fluistervoorzitter" blijven, hij leefde niet meer hele dagen op de club en daardoor werden er minder snel ingrijpende beslissingen genomen. En beginnend technisch directeur Willy Reynders was medeverantwoordelijk want de kern was drastisch gewijzigd en ogenschijnlijk verzwakt. Boegbeeld Koen Daerden bracht veel geld in het laatje maar de gedroomde opvolger, Steven Defour, verkaste voor veel te weinig geld en met veel heisa naar concurrent Standard. Reken daar het vertrek van Priske, Sigurdsson, Beslija, Engelaar, Peeters, Stojanovic en later Claessens bij en je zou voor minder je ambities bijstellen. Thomas Chatelle, een Franstalige Brusselaar, werd prompt tot kapitein gebombardeerd. Daarmee werd duidelijk dat Jan Moons als sluitstuk vervangen zou worden door Logan Bailly. Deze excentrieke, op adrenaline keepende Luikenaar werd op korte tijd de exponent van een zinderende ploeg. Genk bracht in de eerste competitiehelft wervelend voetbal. Loopvermogen, snelheid, engagement, intelligente organisatie, flankenspel ... het getergde elftal uit de voorbereiding veranderde in de best voetballende ploeg in België waarbij alle puzzelstukjes naadloos in mekaar pasten. Het zelfvertrouwen werd na de 1-4-zege op Anderlecht alleen maar groter. Niets of niemand leek hen te kunnen stoppen. Charleroi, Jacky Mathijssen en een gewijzigde veldbezetting (5-3-2) braken de begeesterende verwondering op de zestiende speeldag met een 4-1- pandoering. Het elan was gebroken en Anderlecht rook weer bloed. Tot overmaat van ramp viel Bosjnak uit en was vervanger Jaja Coelho net iets te veel kilo's aangekomen. "Elk nadeel heb ook zijn voordeel" en zo werd Faris Haroun herontdekt en bleek Ljubojevic opeens een heel doeltreffende spits. Hugo Broos haalde zijn gram, fleurde helemaal op, werd net geen kampioen maar wel oververdiend coach van het jaar. Een net iets te krappe kern, Chatelle die ook uitviel, De Decker die op halve kracht verder moest blijven spelen, organisator Caillet die in cruciale duels verstek moest laten gaan, Pocognoli die total loss het seizoen beëindigde, Bailly die zijn naturel verloor en Anderlecht dat nooit meer verloor. Redenen genoeg om een superseizoen toch met een licht bittere nasmaak af te sluiten. Want "maar" tweede. De lessen werden getrokken en in het tussenseizoen zaten ze niet stil in Genk. Donderwolk Kevin Vandenbergh (het succes van die ploeg zonder hem deed hem zichtbaar pijn) scheidde noodgedwongen, Coelho kreeg een onvoldoende op het rapport en geen herexamen en alleen Pocognoli zag men in Limburg met lede ogen vertrekken. Een niet te onderschatten aderlating want door zijn vertrek dreigt Tom Soetaers heel veel rendement te verliezen. Tenzij Tiago snel herstelt van zijn blessure en echt goed blijkt, zitten ze op linksachter met Mikulic en Van Dooren met noodoplossingen. Dat lijkt echter de enige verzwakking voor dit elftal. Naast de Braziliaan werden Dahmane (elf doelpunten voor Bergen, polyvalent, pas tweede seizoen in de eerste klasse), Tóth, Barda en Lolo gehaald. Bosnjak is hersteld, De Decker vlugger terug dan verwacht, straks ook Chatelle. De kern is uitgebreid om op drie fronten mee te strijden. Broos heeft meer mogelijkheden zowel qua veldbezetting (4-4-2, 4-5-1, 4-3-3) als qua spelerspotentieel. De concurrentie is serieus aangescherpt. Op het eerste zicht allemaal stappen vooruit. Als je daaraan nog de al bestaande automatismen koppelt en een hongerige ploeg die heeft bewezen een heel seizoen lang met de druk te kunnen omgaan, dan lijkt de logische conclusie dat Genk versterkt is en nog beter moet worden. En dus weer titelkandidaat is. Echter niet voor de buitenwereld en zeker niet voor velen die de Jupiler League van heel nabij volgen. Genk wordt op veel prognoses een vierde of vijfde plaats voorspeld. Broos bedankt die mensen dan ook hartelijk. Hij opereert graag vanuit een outsidersrol, is het sterkst als underdog. Tegelijk wordt de interne druk wat weggenomen, ook voor zijn groep, waarvan velen op de Genkse site zichzelf als landskampioen naar voren schuiven. Want reken maar dat ze in heel Limburg smachten naar een titel nu Europa wellicht in Sarajevo eindigt. De Belgische beker zou slechts een troostprijs zijn. Hugo weet echter beter dan geen ander dat de kameraadschappelijke sfeer in de kleedkamer een grote factor was in het succes. Niets dan lachende gezichten daar vorig seizoen, op hun enige Belgische international na. Het op een haar na missen van de titel, de toegenomen onderlinge concurrentie voor een basisplaats, het slechte resultaat in de eerste wedstrijd die er echt toe doet, de twijfel bij Bailly na een matig EK voor beloften en het misverstand met Matoukou tegen FK Sarajevo zouden de goeie sfeer daar wel eens kunnen fnuiken en de sceptici gelijk geven. Hopelijk kunnen de nuchtere Vlamingen Vrancken, Soetaers, De Decker en Cornelis hun stempel blijven drukken en laten ze samen met Broos net als vorig seizoen iedereen een poepje ruiken. Wim de coniNCK