Het is geen toeval dat we René Verheyen (64) spreken op een vrijdag in brasserie Oud Gemeentehuis in Varsenare. Tot voor kort was dit de plek voor een wekelijks rendez-vous onder oudgedienden van Club Brugge. Het moment is gebleven, de locatie is verlegd naar een etablissement in Jabbeke. Onder de habitués: Jos Volders, Alex Querter, Cedomir Janevski en Henk Houwaart. Ook Hugo Broos hoorde bij de kliek, maar zal een tijdje ontbreken, aangezien hij begin februari aangesteld werd als bondscoach van Kameroen. 'Het zou niets voor mij zijn', schudt Verheyen het hoofd. 'Al beschouw ik het achteraf bekeken wel als een gemis dat ik in mijn spelers- en trainerscarrière nooit van het buitenland geproefd heb.' Spelen deed hij voor Sporting Lokeren (1974-1982), Club Brugge (1983-1987) en AA Gent (1987-1988). Als trainer maakte hij zijn debuut bij Lauwe, daarna volgde Waregem (1990-1992) om uitei...

Het is geen toeval dat we René Verheyen (64) spreken op een vrijdag in brasserie Oud Gemeentehuis in Varsenare. Tot voor kort was dit de plek voor een wekelijks rendez-vous onder oudgedienden van Club Brugge. Het moment is gebleven, de locatie is verlegd naar een etablissement in Jabbeke. Onder de habitués: Jos Volders, Alex Querter, Cedomir Janevski en Henk Houwaart. Ook Hugo Broos hoorde bij de kliek, maar zal een tijdje ontbreken, aangezien hij begin februari aangesteld werd als bondscoach van Kameroen. 'Het zou niets voor mij zijn', schudt Verheyen het hoofd. 'Al beschouw ik het achteraf bekeken wel als een gemis dat ik in mijn spelers- en trainerscarrière nooit van het buitenland geproefd heb.' Spelen deed hij voor Sporting Lokeren (1974-1982), Club Brugge (1983-1987) en AA Gent (1987-1988). Als trainer maakte hij zijn debuut bij Lauwe, daarna volgde Waregem (1990-1992) om uiteindelijk veertien jaar zijn grote liefde Club Brugge te dienen. Voornamelijk als hulptrainer en één seizoen (1999/00) als T1. Het gemis aan buitenlandse ervaringen heeft hij de laatste jaren enigszins kunnen compenseren: via Vital Borkelmans kreeg Verheyen een job aangeboden als scout voor de Rode Duivels. ''s Morgens de trein of het vliegtuig op, in de namiddag een wedstrijd bekijken en 's avonds weer thuis. Ideaal. Ik ging vaak naar Everton of de Londense clubs.' Afgelopen zomer kwam er echter een einde aan dat verhaal. Verheyen: 'De manier waarop vond ik van weinig respect getuigen. Nadat de verhalen over het dure beleid van Steven Martens naar buiten waren gekomen, kreeg ik in augustus geen programma met opdrachten doorgestuurd. Ik heb zelf moeten vragen wat er aan de hand was, want niemand had mij - of Willy Wellens, die dezelfde job deed - verwittigd.' Sindsdien besteedt de voormalige middenvelder zijn vrijgekomen tijd onder meer aan supporteren voor zijn kleinzoon, voetballend bij de jeugd van Jabbeke. Zijn laatste trainersjob dateert alweer van 2009 bij SK Deinze, toen gedegradeerd van tweede naar derde klasse. 'Ik had die opdracht nooit mogen aanvaarden, er was te weinig ambitie en te weinig potentieel', aldus Verheyen. Een aanbod om in de reviewcommissie van de Pro League te zetelen liet hij schieten. Eigenlijk wil hij nog wel een club trainen, 'maar waarom zou ik ergens in een lagere reeks coachen en elke avond opofferen voor een minimumcontract?' Hij is er ook niet het type naar om overal te solliciteren, zegt hij. 'Heb ik nooit gedaan en zal ik ook nooit doen.' Zo was het niet op zijn verzoek dat hij in 1999 door Club Brugge als T1 werd aangesteld. 'Ze boden mij zelfs meteen een contract van vier jaar. Maar ik nam de gok niet zomaar: ik liet in het contract opnemen dat ik in geval van ontslag weer als T2 aan de slag kon.' Het bleek geen onverstandige zet, want ondanks een tweede plek dat seizoen werd Verheyen weer opzijgeschoven en het volgende seizoen als hulptrainer van Trond Sollied ingezet. Verheyen: 'Een tweede plek, daar zijn ze nu zeer tevreden mee, hoor. Hetzelfde na het ontslag van Jan Ceulemans: toen overwinterden we Europees en werden we uitgeschakeld door AS Roma. Zo slecht was dat niet.' De manier waarop Verheyen toen samen met Ceulemans aan de kant werd geschoven - 'Nadat we 's ochtends ons ontslag hadden vernomen, kruisten we op de parking onze opvolger Emilio Ferrera al.' - sloeg diepe wonden. Acht jaar lang vertoonde hij zich niet meer in het Jan Breydelstadion. Pas met de scoutingopdrachten voor de nationale ploeg kwam daar verandering in. Club Brugge is toch altijd zíjn club gebleven, zegt de man die als speler bekendstond om zijn snor en rookverslaving - 'Iedereen rookte toen, zelfs tijdens de rust.' En ook Lokeren, Lauwe en jeugdclub Turnhout volgt hij met interesse. 'Lokeren was een zeer mooie periode, maar ik ben er eigenlijk te lang gebleven. Er waren constant aanbiedingen, van Ajax en Anderlecht onder meer, maar de club vroeg te veel geld.' Ondanks dat hij máár bij Lokeren speelde, haalde de middenvelder nog 24 caps voor de nationale ploeg. 'Maar', zo verduidelijkt hij graag, 'ik maakte eigenlijk negen jaar deel uit van de selectie en beleefde drie eindrondes op rij: EK '80, WK '82 en EK '84. In '80 speelde ik zelfs nog de halve finale tegen Italië.' Waarop hij rustig zijn koffie leegdrinkt en vertrekt: de Clubmakkers wachten in Jabbeke. DOOR MATTHIAS STOCKMANS'Nadat Ceulemans en ik 's ochtends ons ontslag hadden vernomen, kruisten we op de parking onze opvolger al.' - RENÉ VERHEYEN