Alstublieft, gaat u zitten..." Sinisa Mihajlovic, elegant, gebruind, neemt samen met ons plaats in de lobby van hotel Hyatt Regency in Belgrado. Buiten vloeien de Sava en de Donau samen aan de voet van het park Kalemegdan, waar boven op de rots een middeleeuwse vesting uitkijkt over de weidse omgeving.
...

Alstublieft, gaat u zitten..." Sinisa Mihajlovic, elegant, gebruind, neemt samen met ons plaats in de lobby van hotel Hyatt Regency in Belgrado. Buiten vloeien de Sava en de Donau samen aan de voet van het park Kalemegdan, waar boven op de rots een middeleeuwse vesting uitkijkt over de weidse omgeving. Mihajlovic is klaar om onze vragen te beantwoorden met dezelfde precisie waarmee hij vroeger vrijschoppen in doel knalde. Het is zijn taak om de Servische nationale ploeg weer wat op te krikken. In 2010 nam die op het WK in Zuid-Afrika nog de maat van Duitsland: 1-0, een goal van Milan Jovanovic. Na het tijdperk van Radomir Antic (die met Servië bijna twee wedstrijden op drie won) stonden achtereenvolgens Vladimir Petrovic en Radovan Curcic aan het hoofd van de nationale ploeg, zonder veel succes. Sinds mei van dit jaar is het aan Mihajlovic. Zijn eerste verklaring luidde: "Ik wil vier punten halen uit de eerste twee wedstrijden voor het WK." Er waren twijfels, maar het lukte: Servië pakte een punt in Schotland en versloeg thuis in Novi Sad Wales. Mihajlovic weet waar hij naartoe wil. Sinisa Mihajlovic: "Mijn generatie liep over van het talent. Spelers als PredragMijatovic, DejanSavicevic of ikzelf konden het verschil maken. Zulke spelers hebben we niet meer en dus primeren het collectief en de discipline. Daar ontbrak het in mijn tijd dan weer aan, iedereen stelde zijn eigen belang boven dat van de ploeg. We zijn daardoor verstoken gebleven van successen die binnen handbereik lagen. Met onze clubs pakten we alle prijzen, met de nationale ploeg niet. We hadden wel goede bondscoaches, maar niet echt een charismatisch iemand, op Ivica Osim na. We hebben allemaal fouten gemaakt, ook ik. Maar ik wil niet dat de huidige generatie achteraf spijt heeft. Ze staan aan het begin van iets dat fantastisch kan worden. Maar op alle vlakken was verjonging nodig, dat is een bewust risico dat ik neem. Ik beschik niet over elf titularissen, maar over een selectie, en iedereen moet accepteren dat hij speelt of op de bank zit of in de tribune." "Neen, ze komt overeen met mijn ideeën: ik heb spelers nodig met geloof en jongeren hebben dat. Ze weten dat ze tijdens interlands ervaring kunnen opdoen. Als ze evenveel in zichzelf geloven als ik in hen, dan is er geen probleem. Als ik hen vraag om van het dak te springen, dan moeten ze dat doen en pas nadien zich vragen stellen. Het is een boutade, maar ik wil wel die discipline zien, die inzet, die beleving, die wens om hun kwaliteiten in dienst van de ploeg te stellen. De jongeren kennen nog hoogtes en laagtes, dat is zo, maar ik moet de toekomst voorbereiden. En ik heb ook ervaren spelers als BranislavIvanovic en AleksandarKolarov, die mijn verlengstuk op het terrein vormen." "Natuurlijk zou een Nemanja Vidic zijn plaats hebben in de nationale ploeg, maar hij koos ervoor om niet meer voor zijn land uit te komen, net als Dejan Stankovic. Anderen, zoals Milan Jovanovic, zijn er niet meer bij omdat ik voorrang geef aan de jeugd. En Nikola Zigic heb ik niet geselecteerd omdat hij niet in mijn strategie past. Met Zigic erbij ga je veel met hoge ballen werken en dat is niet wat ik wil zien." "Korte passes, hoge pressing, aanwezigheid op de helft van de tegenstrever. Alleen aanvallend voetbal biedt een oplossing, je ingraven heeft geen enkele zin. Tenslotte leer je niets bij als je niets probeert. Let wel: er moet ook organisatie zijn. Op elk moment, in de aanval of bij de balrecuperatie, moet een speler weten wat hij moet doen. Het resultaat is heilig, maar de spelkwaliteit is het belangrijkst. Voor een coach kan een nederlaag interessanter zijn dan een overwinning, omdat hij zo het spel kan bijsturen." "Ja, maar dat probleem doet zich niet alleen bij Servië voor. En het mag ons niet beletten aanvallend te spelen. Momenteel speelt Filip Djuricic daar, al is dat bij zijn club Heerenveen soms anders. Servië moet het hebben van het collectief, iedereen kan scoren. Wales kreeg er bij ons zes binnen. Voor de rol van diepe spits hebben we trouwens ook nog Marko Scepovic en Lazar Markovic, beiden van Partizan, maar die zijn amper 21 en 18 jaar oud." "Ik houd niet te veel rekening met leeftijd. Matija Nastasic werd aangetrokken door Manchester City toen hij 19 was. Voor en na zijn transfer heb ik met Roberto Mancini gepraat. Tussen haakjes: Mancini en ik bellen elkaar om de paar dagen om over van alles en nog wat te babbelen. In de match op Real Madrid speelde Nastasic zonder angst, zonder stress, als een prof die zijn werk doet. Naast zijn talent ben ik ook gecharmeerd van zijn mentaliteit. Ik heb altijd interesse voor de mens achter de speler. Met de vele jongeren verlies ik misschien wat aan individuele kwaliteiten, maar het collectief zal sterker zijn. Er lopen spelers rond met meer talent, maar hun persoonlijkheid staat me niet zo aan. Ik heb zelf vijf kinderen, die moeten ook niet alle vijf op dezelfde manier aangemoedigd of bestraft worden. Voor voetballers geldt dat evengoed." "Een clubtrainer heeft tijd om de lijnen uit te zetten, een bondscoach niet. Daar moet je een manier vinden om de spelers te motiveren, om hen te begrijpen. Ik ben nog een jonge coach en dankzij mijn werk bij de nationale ploeg kan ik dat aspect beter leren beheersen. Mentaliteit en complementariteit zijn van doorslaggevend belang. Ik heb daar vaak over gepraat met Arrigo Sacchi. In zijn tijd was PietroVierchowod een van de beste verdedigers ter wereld, hij had overal kunnen spelen, maar niet in de ploeg van Sacchi: hij paste niet in diens systeem. Een bondscoach selecteert niet altijd de beste spelers, maar degenen die het best passen bij hoe hij het voetbal ziet. Veel tijd heeft hij immers niet." "Bijvoorbeeld, ja. Ik denk persoonlijk dat een 3-4-3 het best bij de kwaliteiten van mijn spelers past. Maar de meesten spelen in hun club in een viermansdefensie. Ik heb de tijd niet om dat te veranderen." "Ja en neen. Ik zou liever hebben dat ze vaker spelen, natuurlijk. Als ik alleen de titularissen zou selecteren, laat staan die bij een Europese topclub, dan zou ik zelf opnieuw een korte broek moeten aantrekken om aan een volledige ploeg te raken." "Ik weet het. De Bruyne is een grote speler, die Chelsea niet voor niets heeft gekocht. Maar mocht ik als clubtrainer beschikken over een speler als Ignjovski, dan zou ik hem altijd opstellen. Nu goed, voor voetballers die weinig speelgelegenheid krijgen, is de nationale ploeg nog een extra motivatie. Daar kunnen ze zich dan wel tonen." "In de Premier League zijn de Belgen talrijk: Kompany, Vermaelen, Verton-ghen, Fellaini, Dembélé, Hazard, Lukaku, en dan vergeet ik er zeker nog. Iedereen is onder de indruk van die overvloed aan Belgisch talent, ik niet het minst. Dat is ook waarom België in onze kwalificatiepoule de favoriet is." "Helemaal niet, iedereen denkt er zo over. Dat wil niet zeggen dat ik niet met Servië ook naar het WK wil. Mijn jonge groep zou met een kwalificatie enorm veel tijd winnen. Maar iedereen maakt kans: België, Kroatië, Servië... En ook tripjes naar Skopje, Cardiff of Glasgow zijn verre van makkelijk. Niettemin is België op papier kandidaat nummer een. Op het veld is het altijd een beetje anders: ik respecteer de Rode Duivels, maar ik ben niet bang van hen. Van niemand trouwens. Servië is in staat om eender welke nationale ploeg te verslaan, op voorwaarde dat iedereen de gemaakte afspraken naleeft." "Als dat zo is - wat ik hoop - dan zal ik na de match tegen België de eerste zijn om me te excuseren voor wat ik over het publiek in Belgrado heb gezegd. Maar als men tijdens de volksliederen opnieuw begint te fluiten, dan speelt de nationale ploeg nooit meer in Belgrado zolang ik bondscoach ben. De supporters hebben dus de keuze... In Novi Sad tegen Wales liep het allemaal perfect. Maar een publiek dat zich tegen de eigen ploeg keert, speelt alleen de tegenstander in de kaart. Zoiets kan alleen in Servië. Als het voor ons dus op een uitwedstrijd lijkt in Belgrado..." "Ik weet niet of dat de reden is. Misschien speelt er nog wat anders. Ik wil gewoon 50.000 fans zien die achter de nationale ploeg staan. Dat is belangrijk voor ons land, we hebben problemen genoeg gehad. Onze spelers applaudisseren ook na het volkslied van de tegenstander, daar sta ik op, dat is een kwestie van respect." "Zo is dat. Zolang hij dat weigert in elk geval. Toen ik de nationale ploeg overnam, heb ik regels opgesteld. Iedereen heeft die onderschreven, ook Adem Ljajic. Nadien weigerde hij het volkslied te zingen. Hij heeft daar zijn redenen voor, die begrijp ik, maar hij had zich wel akkoord verklaard. Hij is de afspraak niet nagekomen en dus heb ik hem niet nodig." "Elke coach heeft zijn eigen visie, ik heb de mijne. Toen ik voor twee jaar bij Servië tekende, heb ik me twee doelen gesteld: de kwalificatie voor Brazilië en een goed imago voor mijn land creëren. De spelers moeten het voorbeeld geven." "Ik kreeg aanbiedingen om mijn spelerscarrière nog met twee jaar te verlengen, onder meer van Sampdoria, Udinese en Cagliari, maar ik heb ervoor gekozen om wat anders te gaan doen. Een goede beslissing. Ik ben bij Inter de T2 van Mancini geweest, dat betekende destijds meer dan elders T1 zijn." "Ik vond het schitterend om met Ibra te werken, en met Mario Balotelli. Op training wisselden we weleens wat tips uit, over de houding van je lichaam bij een schot en zo." "Ik heb zestien of zeventien trofeeën gewonnen. Italië is heel belangrijk voor mij. Maar Rode Ster was de club van mijn dromen toen ik jong was. Het winnen van Europacup I, in Bari tegen Marseille, met een club uit je eigen land: dat is heel speciaal, echt onvergetelijk." DOOR PIERRE BILIC IN BELGRADO"Wie ons volkslied niet meezingt, die speelt niet." "Iedereen is onder de indruk van de overvloed aan Belgisch talent, ik niet het minst."