In de eerste week van de Tour komt de wielerliefhebber eigenlijk pas in de laatste rechte lijn van de etappe aan zijn trekken wanneer de sprinters zich een baan naar de neus van het peloton werken. Valpartijen loeren om de hoek, van iedereen wordt opperste concentratie verwacht. Ploegleiders halen pas opgelucht adem als ook hun laatste renner ongedeerd de streep overschrijdt. Het valt in deze Tour op dat geen enkele ploeg in de laatste kilometers een dominant "treintje" kan of wil vormen om haar sprinter naar de overwinning te loodsen. Het juiste wiel kiezen is nu meer dan ooit een gokspel en jammer genoeg eindigde dat voor sommige renners al in de eerste rit in Russische roulette. Een massasprint overleven, gaat gepaard met heel veel geluk, een massasprint controleren, is gewoon pure klasse. Wat Marco Velo voor ...

In de eerste week van de Tour komt de wielerliefhebber eigenlijk pas in de laatste rechte lijn van de etappe aan zijn trekken wanneer de sprinters zich een baan naar de neus van het peloton werken. Valpartijen loeren om de hoek, van iedereen wordt opperste concentratie verwacht. Ploegleiders halen pas opgelucht adem als ook hun laatste renner ongedeerd de streep overschrijdt. Het valt in deze Tour op dat geen enkele ploeg in de laatste kilometers een dominant "treintje" kan of wil vormen om haar sprinter naar de overwinning te loodsen. Het juiste wiel kiezen is nu meer dan ooit een gokspel en jammer genoeg eindigde dat voor sommige renners al in de eerste rit in Russische roulette. Een massasprint overleven, gaat gepaard met heel veel geluk, een massasprint controleren, is gewoon pure klasse. Wat Marco Velo voor Alessandro Petacchi uit zijn pedalen toverde, wordt dan ook zeer zwaar onderschat. Marco Velo. Hoe kan je met zo een naam niet voor wielrennen kiezen ? Toch droomde deze Italiaanse tempobeul van Fassa Bortolo er als kind van om keeper te worden en nog steeds beschouwt hij voetbal als zijn favoriete sport. Velo speelde, voor hij samen met zijn kopman de strijd staakte, in deze Tour een zeer cruciale rol in de overwinningen van zijn kopman Petacchi. Met gevaar voor eigen leven brengt hij de sprinter enkele kilometers voor het einde van de rit naar voren, sleept hem meesterlijk door de laatste bochten, versnippert vervolgens het peloton aan een verschroeiend tempo om dan zelf gepast opzij te gaan. Bloemen en kussen voor Petacchi, Velo begeeft zich gelukzalig naar de teambus om enkele schouderklopjes van de ploegleiding in ontvangst te nemen. Een verkwikkende douche en daarna vreedzaam rusten. Maar geen haan die naar de verdienste van de passista uit Brescia kraait. Of toch even winnaar Petacchi zelf, die in de eerste interviews beleefd het werk van zijn ploegmaats "grandissimo" noemt, maar niet meer dan dat want in wielrennen telt natuurlijk alleen degene die als eerste over de streep komt. Wereldkampioenschap voetbal 1998 in Frankrijk. De mooiste goal van het toernooi werd gemaakt in de kwartfinale tussen Nederland en Argentinië. Dennis Bergkamp haalt de bal perfect uit de lucht, demonstreert zijn adembenemende techniek om vervolgens buitenkantje rechts Oranje naar de halve finale te schieten. Van iemand als Bergkamp werd eigenlijk niets anders verwacht dan dat hij de bal zo artistiek mooi binnen schilderde. Maar wat die avond in Marseille iedereen is bijgebleven, is de haarfijn getrapte lange bal die hem op weg zette naar die prachtgoal. Alle eer ging na die wedstrijd naar Frank de Boer. Het heerlijke samenspel van de twee Nederlanders is in vele opzichten te vergelijken met de tandem van Fassa Bortolo. Velo verdient in deze Tour dezelfde lofzang als De Boer. Dat in een prijzenfestival als de Tour de gangmakers van de spurt geen greintje aandacht krijgen, is haast onbegrijpelijk. Voor elke stiel heeft de Tourdirectie een klassement opgemaakt : beste renner allround, beste klimmer, beste sprinter, beste ploeg, beste jongere, strijdlustigste renner, allen krijgen ze een stukje van de koek, hun lichaamsgewicht in champagne of een paard uit de Camargue. Elk onderdeel van het wielrennen wordt beloond, maar de renner die zich in de cruciale laatste kilometers tegelijk de regelmatigste, de hardnekkigste, de intelligentste en de strijdlustigste toont, wordt even snel vergeten als we hem gezien hebben. Voor iemand als Velo, die zichzelf steeds opoffert voor een ander, zou een beetje respect en erkenning niet misplaatst zijn. Misschien ook maar goed dat het wielercircus zijn uitzonderlijke gaven niet naar waarde weet te schatten. Door hem een aparte maillot te schenken, verwijder je namelijk zijn angel, want in een appelblauw zeegroen specialistentruitje zou hij de volgende dag door andere gieren als speerpunt gebruikt worden en is hij eraan voor de moeite. Alleen maar hopen dat het grote publiek eindelijk gaat beseffen dat ook in wielrennen moet gelden : ere wie ere toekomt. Doe de beste gangmaker van de spurt de eer aan die hij verdient en die het best bij hem past. Velo is gewoon een klasse apart, buiten categorie. door Carline Collignon