Ik heb met veel grote voetballers gespeeld en Mehdi Carcela heeft de kwaliteiten om daar ook toe te behoren. Een tegen een is hij bijna niet af te stoppen, dan doet hij me wat denken aan Lionel Messi, diezelfde capaciteit om een speler voorbij te dribbelen. Om een stap hoger te zetten moet hij wel nog beter het belang van het samenspel inschatten." Het compliment komt van niemand minder dan Samuel Eto'o. Een jaar geleden was dat, de viervoudige Afrikaanse Voetballer van het Jaar drukte aan de telefoon zijn bewondering voor de Luikenaar uit. Vandaag speelt Carcela opnieuw voor Standard, je kunt dus niet zeggen dat hij echt een stap vooruit heeft gezet. Sommigen beweren zelfs dat hij door een achterdeurtje weer is binnengehaald, al kreeg hij voor de thuismatch tegen Kortrijk een staande ovatie op Sclessin.
...

Ik heb met veel grote voetballers gespeeld en Mehdi Carcela heeft de kwaliteiten om daar ook toe te behoren. Een tegen een is hij bijna niet af te stoppen, dan doet hij me wat denken aan Lionel Messi, diezelfde capaciteit om een speler voorbij te dribbelen. Om een stap hoger te zetten moet hij wel nog beter het belang van het samenspel inschatten." Het compliment komt van niemand minder dan Samuel Eto'o. Een jaar geleden was dat, de viervoudige Afrikaanse Voetballer van het Jaar drukte aan de telefoon zijn bewondering voor de Luikenaar uit. Vandaag speelt Carcela opnieuw voor Standard, je kunt dus niet zeggen dat hij echt een stap vooruit heeft gezet. Sommigen beweren zelfs dat hij door een achterdeurtje weer is binnengehaald, al kreeg hij voor de thuismatch tegen Kortrijk een staande ovatie op Sclessin. In november 2010 had de Spaanse pers een vette kluif aan de shortlist die Zinédine Zidane had opgesteld met mogelijke versterkingen voor Real Madrid. Op die lijst prijkte ook de naam van Mehdi Carcela - allicht door de connecties van Luciano D'Onofrio. De clan Carcela bevestigde ons nadien dat het gerucht niet uit de lucht gegrepen was, er waren weldegelijk contacten. Drie jaar geleden was de hype rond Carcela op zijn hoogtepunt, de speler stond op het punt te kiezen tussen de Rode Duivels of Marokko. Aan het einde van dat seizoen 2010/11 leidden Carcela, Axel Witsel en Steven Defour de Rouches ei zo na naar de titel, maar in de beslissende match op Genk kreeg de flankspeler van Standard de hooggeheven voet van Chris Mavinga in het gezicht. "Volgens de dokters scheelde het maar twee millimeter of ik was eraan geweest." Carcela ziet zijn carrière tot een tijdelijke stop komen. "Na mijn blessure haakten veel clubs af, bevreesd dat ik mijn vroegere niveau niet meer zou halen. Maar niet Anzji", legt hij uit. Op het einde van de transferperiode, op het moment dat het tijdperk-D'Onofrio overgaat in het tijdperk-Duchâtelet, terkt Carcela naar Dagestan, als ploegmaat van Mbark Boussoufa en Samuel Eto'o. Hij wil er vooral zijn financiën veiligstellen, want onder D'Onofrio had hij een van de magerste contracten en stak hij zich stevig in de schulden. De angst leeft dat hij zijn mogelijkheden niet helemaal zal terugvinden. "Mijn eerste training met Anzji was immers verschrikkelijk", zegt hij. "Al mijn schoten gingen ver over of naast. Het heeft twee maanden geduurd voor ik mijn balgevoel terugkreeg." Bij Anzji verdient de jongen uit Droixhe ongeveer twee miljoen euro netto (!) per jaar en dat verzacht het feit dat hij voor die vreemde bestemming zijn geliefde Luik moest achterlaten. De Carcela's hebben vroeger nooit in het geld gezwommen. Vader Francisco, afkomstig uit Andalusië, gaf enkele jaren geleden toe dat hij op de markt rommel verkocht om de eindjes aan elkaar te knopen. "Als Mehdi twee trainingen per dag had, dan bleef ik gewoon wachten op Sart-Tilman, op en neer rijden zou te veel gekost hebben aan benzine." De verandering is dus aanzienlijk wanneer Mehdi de flatgebouwen van Droixhe ruilt voor een mooie residentiële wijk in Moskou, waar ook de andere spelers van Anzji verblijven. Ondanks mondaine Moskouse avondjes, waarop hij weleens een hapje eet in het gezelschap van Roberto Carlos of Zinédine Zidane, voelt hij zich niet thuis in dat gigantische land, waar hij om de haverklap het vliegtuig op moet. De eerste maanden zijn best opwindend, maar nadien slaat de verveling toe. Ondanks de aanwezigheid van zijn makelaar en neef Rochdi Benrahib en zijn jongere broer Adam, mist hij de rest van de familie, vooral zijn moeder Najat. Op het sportieve vlak heeft Mehdi zich nooit kunnen opwerpen tot onbetwiste titularis. "Mehdi wou al een tijdje terugkeren naar Luik", geeft Jean-François de Sart toe. "We hadden voor hij tekende al contacten met hem. Voor ons was zijn transfer een prioriteit." Op de persconferentie bij Carcela's terugkeer noemde hij de flankspeler de ontbrekende schakel. "En dat vind ik nog altijd. Hij heeft een profiel waarover we tot dan nog niet beschikten. Op de oppervlakte van een zakdoek kan hij twee spelers dribbelen, hij kan door een verdediging snijden en een match openbreken. Dat zijn andere kwaliteiten dan die van flankspelers als Geoffrey Mujangi Bia en Paul-José Mpoku." Een ontbrekende schakel met een prijskaartje, want Carcela is de dikst betaalde speler van de Rouches, voor Igor de Camargo. Een aanzienlijk bedrag (men spreekt van 1,4 miljoen bruto per jaar) voor een Belgische club, maar nog een eind verwijderd van de Russische lonen. Dit mag dan al een andere wereld zijn, Carcela heeft wel enkele souvenirs overgehouden aan zijn leven in Moskou. Baskets van Louboutin van 900 euro, een uurwerk met de nieuwste snufjes en een flinke bolide, een Chevrolet Camaro, die hij geregeld over zijn toeren laat gaan. "Als je in Moskou gewoond hebt, aan de zijde van spelers als Eto'o, dan is het volgens mij moeilijk om weer met beide voetjes op de grond te komen", zegt een van zijn vrienden. "Ook al blijft hij een notoire grappenmaker, ik vind dat hij nu rijper is dan vroeger. Het is een warm iemand, met een groot hart. Hij is nu rustiger dan in zijn eerdere periode bij Standard, toen hij weleens stommiteiten uithaalde. Het heeft wel weinig zin om Mehdi terecht te wijzen. Hij zal pas veranderen wanneer hij er zelf van overtuigd is dat hij ongelijk heeft." Zoals hij recent tot inkeer kwam wat het gebruik van zijn waterpijp betreft. Hij had uit Rusland namelijk de kwalijke gewoonte meegebracht om zowat constant aan die pijp te lurken, zowel overdag als 's avonds. De rook van zo'n waterpijp - erger dan van sigaretten, daar hebben artsen al op gewezen - houdt gezondheidsrisico's in en het is niet onaannemelijk dat het daar grotendeels aan te wijten is dat zijn beste fysieke conditie op zich heeft laten wachten. Op 10 november, tegen Club Brugge, zag Sclessin opnieuw de echte Carcela, de linkspoot die met zijn korte dribbels verdedigers tot wanhoop drijft. "Dat was weer de Mehdi die we kennen", zegt Paul-José Mpoku. "Hij moest gewoon weer zichzelf worden, opnieuw in het ritme komen. Een Mehdi in goeie doen kan aan eender welke ploeg iets bijdragen. Hij is technisch heel sterk, maar wat op mij het meest indruk maakt, is hoe hij op de been kan blijven als hij getackeld wordt. Dat is zuiver talent. Ik herinner me dat hij eens zogoed als op zijn eentje de finale van een minivoetbaltoernooi in Herstal gewonnen heeft, hoewel de beste spelers van de regio zijn tegenstanders waren. Dat was echt te gek. Amper een jaar later ontplofte hij bij Standard." Mpoku logeerde eens een maand bij de moeder van Carcela toen hij van het internaat Saint-Jacques in Luik was gegooid. "Eigenlijk is hij nog altijd dezelfde als vroeger. Hij maakt voortdurend grapjes, ook al is het niet echt gepast. Veranderen zal hij nooit. Die losse houding, dat is ook zijn sterkte." Toen zijn transfer naar Standard was beklonken, ging zijn entourage op zoek naar een villa buiten Luik, om er de rust op te zoeken en te ontsnappen aan al die mensen die wel iets van hem willen. "In Luik wilden er velen van mij profiteren. Nu weet ik wie mijn echte vrienden zijn. Dat is een klein groepje. Net genoeg voor een partijtje zaalvoetbal", verzekert hij ons. Na talrijke nachten in het Luikse vijfsterrenhotel Crowne Plaza heeft hij eindelijk een mooi optrekje gevonden - met zeven kamers. Home sweet home. "Door die twee jaar in Rusland is Mehdi rijper en meer ervaren geworden," gaat De Sart verder, "ook al heeft hij sinds zijn terugkeer nog niet veel gespeeld. Het is altijd moeilijk om je in een ploeg te spelen als je pas eind augustus toekomt. Bovendien waren de fysieke trainingen in Rusland ook niet optimaal. En hij moest zich aanpassen aan het spelsysteem, aan de tactiek van zijn nieuwe coach. In elk geval heeft hij nog niets van zijn kwaliteiten verloren." Voor zijn maatje Réginal Goreux, momenteel verbannen naar Rusland, had men daar ook niet hoeven aan te twijfelen: "Ik heb me nooit zorgen gemaakt over de vorm van Mehdi. Dat hij conditioneel weer zijn niveau zou halen, stond buiten kijf. Hij heeft zo veel talent, dat komt altijd bovendrijven." ?DOOR THOMAS BRICMONT - BEELDEN: IMAGEGLOBEDat Carcela niet in vorm raakte, is grotendeels te wijten aan zijn overdadig gebruik van de waterpijp.