Deed jij ooit al eens mee aan zo'n wedstrijd waarbij je zo veel mogelijk hotdogs moet vreten?

'Nee, dat zou niks voor mij zijn. Ik maak alleen kans als er veel ijs gegeten moet worden. Dat eet ik enkele keren per week. Ik zorg ervoor dat we altijd een grote pot in de diepvriezer hebben. En als ik dan een ijsje neem, doe ik er graag aardbeien bij, of chocoladesaus, of muizenstrontjes. Thuis eet ik altijd vanille-ijs. Als ik naar een ijssalon ga, neem ik eens een speciale smaak: stracciatella, Ferrero Rocher of banaan.'
...

'Nee, dat zou niks voor mij zijn. Ik maak alleen kans als er veel ijs gegeten moet worden. Dat eet ik enkele keren per week. Ik zorg ervoor dat we altijd een grote pot in de diepvriezer hebben. En als ik dan een ijsje neem, doe ik er graag aardbeien bij, of chocoladesaus, of muizenstrontjes. Thuis eet ik altijd vanille-ijs. Als ik naar een ijssalon ga, neem ik eens een speciale smaak: stracciatella, Ferrero Rocher of banaan.' 'Nee. Ik heb er vroeger lang naar gezocht, maar ik weet nog altijd niet waar ze staan.' 'Helemaal niet. Ze zeggen altijd dat ik het handschrift heb van een meisje. Mijn handschrift is gewoon mooi. Ik schrijf heel verzorgd, maar daardoor wel nogal traag. In de klas was ik altijd pas als laatste klaar.' 'Het enige wat ik me herinner, is dat ik niet graag spreekbeurten gaf. Ik volgde in het middelbaar economie-moderne talen. Als ik in die periode voor een groep moest staan, werd ik verlegen en sloeg ik rood uit. Voor de rest stond ik wel mijn mannetje in de klas. Nochtans noemden ze ons de meest luidruchtige bende van de hele school. We staken ook regelmatig iets uit. Tussen twee lesuren door gingen we vaak op de deuren bonken van andere klassen en dan liepen we vlug weer weg. Maar nog veel straffer was dat we op een keer enkele muizen kochten en die meenamen naar school. Eén muis lieten we los in de klas, bij mevrouw Mottar, die wiskunde gaf. Maar we kregen niet echt waar we op gehoopt hadden. We dachten dat mevrouw Mottar zou flippen, maar ze bleef net heel rustig. Onlangs zag ik haar nog eens terug op STVV. Ze kon er nog altijd om lachen. Twee andere muizen lieten we los in de gang, tussen de leerlingen. De bedoeling was om zo wat geschreeuw te veroorzaken. Dat lukte wél. Echt grappig om te zien. Achteraf volgde er een strafstudie voor alle jongens die hadden meegedaan, behalve voor mij. Toen die strafstudie werd uitgedeeld, was ik net gaan trainen. Die keer redde het voetbal mij. Maar vaak brak het mij zuur op dat ik veel lessen miste door de trainingen. In mijn laatste jaar waren een vriend en ik uiteindelijk als enigen gebuisd. Het speelde toen niet bepaald in mijn voordeel dat ik in zo'n beruchte klas zat en dat ik dan ook nog eens weinig tot niks deed voor de school.' 'Als ik alleen ben wel, ja. Dat gebeurt tamelijk regelmatig. Mijn ouders zijn gescheiden. Ik woon voornamelijk bij mijn mama in Sint-Truiden. Zij moet vaak werken. Ze zit halftijds in de thuisverpleging en werkt halftijds bij het Centrum voor Leerlingenbegeleiding in Herk-de-Stad. Mijn vader is meestal ook druk bezig. Hij runt een fruitbedrijf. Bij hem ga ik regelmatig eens op bezoek. Appels en peren heeft hij. Vroeger heb ik daar nog een zomer of twee geholpen, maar nu komt dat er niet meer van. Dat werk in de loods was ook niet echt iets voor mij. De appels en peren kwamen er op een band aangerold en dan moest je de slechte eruit halen en de goede in kisten leggen. Niet echt een aangenaam jobje. Dan was het nog net iets leuker om buiten te werken. Daar hielp ik bij het dunnen van de peren. Dat doen ze vóór de echte pluk. De slechte peren halen ze eruit, zodat de goede beter kunnen groeien. Als je bij dat werk wat aangenaam gezelschap had, viel dat nog wel mee.' 'Nee. Als ik naar een trouw moet, trek ik mijn kostuum van de club aan. Daar hoort geen strik bij.' DOOR KRISTOF DE RYCK - FOTO BELGAIMAGE'Eén muis lieten we los in de klas.'