Onze winkel

Roberto Martínez (44): 'Soms hielp ik in de schoenenwinkel van mijn ouders. Om vooraan met de klanten bezig te zijn was ik nog te jong, maar ik kon wel al in een achterkamer elke schoen in de juiste doos steken. Voor de schoenen op zich had ik niet zoveel aandacht, als kind vond ik het vooral fijn om die stapels dozen goed te structureren. Dat zit nu nog in mij: ik hou ervan om zaken te organiseren.
...

Roberto Martínez (44): 'Soms hielp ik in de schoenenwinkel van mijn ouders. Om vooraan met de klanten bezig te zijn was ik nog te jong, maar ik kon wel al in een achterkamer elke schoen in de juiste doos steken. Voor de schoenen op zich had ik niet zoveel aandacht, als kind vond ik het vooral fijn om die stapels dozen goed te structureren. Dat zit nu nog in mij: ik hou ervan om zaken te organiseren. 'Ik groeide op in Balaguer, een rustige, familiale stad van zo'n 20.000 inwoners. Veel mensen trekken er rond hun achttiende weg om te studeren of te werken in grotere steden zoals Lleida en Barcelona. Toch heeft Balaguer zijn plaats in de Catalaanse geschiedenis. In de middeleeuwen was onze stad heel invloedrijk. Ooit raakte Balaguer zelfs verwikkeld in een strijd om de hoofdstad van Catalonië te worden, maar Barcelona haalde het.' 'Voor mij is Xavi de beste Spaanse voetballer ooit. Hij gebruikt zijn hersenen bij elke stap die hij zet op een veld. Als je in een team speelt en tot collectieve acties wilt komen, is de ratio heel belangrijk. Xavi heeft de vereiste technische bagage, maar beschikt daarnaast over dat elitebrein om een mogelijke pass eerst te zien en om de bal dan ook nog eens met de juiste timing en snelheid te versturen. Toen de nationale ploeg titels begon te veroveren, had Xavi daar ook naast het veld een belangrijk aandeel in. Hij oefende veel invloed uit in het bijeenbrengen van de spelers van Barcelona en Real Madrid. Als iemand zo ook buiten de lijnen een teamspeler is, weegt dat voor mij zwaar door.' 'Moet Catalonië onafhankelijk worden? Ik begrijp en respecteer het standpunt van mijn vrienden die pro zijn, maar ik zie ook de argumenten van de andere kant. Mijn pa is Spaans en mijn ma Catalaans. Ik heb dat altijd ervaren als een kans om te proeven van het beste van twee werelden. Ik begrijp niet goed waarom je tegenover elkaar zou moeten gaan staan. Ik zag altijd een groot respect tussen mijn pa en ma. Hij sprak thuis Spaans, zij Catalaans. 'Er is een gebrek aan dialoog tussen Catalonië en Spanje. Dat zorgt ervoor dat een bepaalde frustratie al sinds de jaren zeventig van generatie op generatie wordt doorgegeven. Nu kookt het potje over. Zoals zo vaak roepen de mensen met de meest extreme visie het luidst, maar het overkoepelende gevoel van de Catalanen is volgens mij veeleer dat ze gehoord willen worden dan dat ze onafhankelijkheid nastreven. Waarom die dialoog tussen Catalonië en Spanje zo moeilijk is, weet ik niet. Misschien is Madrid bang. Spanje is een complex land. Er zijn veel verschillende gemeenschappen en die leven in een uitgestrekt gebied. Mogelijk denkt Madrid: als we Catalonië kwijtspelen, zullen andere gemeenschappen volgen en verliezen we de hele Spaanse identiteit. 'Sowieso is het niet correct als iemand die wil stemmen, misschien wel tégen de onafhankelijkheid, niet de kans krijgt om dat te doen en op politiegeweld botst. Als zo'n scenario dreigt, mag je van politici verwachten dat ze ingrijpen. Maar er zijn vandaag geen sterke leiders in Spanje en Catalonië.' 'Ik wil je een bezoek aan Zaragoza aanraden. Die stad is niet klein, maar heeft ook niet het kosmopolitische karakter van Barcelona of Madrid. Ook móét je ooit eens eten gaan proeven in San Sebastián. Ze zijn daar zó trots op hun keuken, elke tomaat wordt er met de grootste precisie geteeld. Zeebrasem op de grill is er héérlijk. Ten slotte ben ik een groot liefhebber van de Balearen. De zee, het weer en de gastvrijheid van de mensen daar zijn geweldig. Elk eiland heeft een andere toets, maar iedereen vindt wel één eiland waartoe hij zich extra aangetrokken voelt. Bij mij is dat Ibiza. Dat eiland heeft zoveel tinten, het is zoveel meer dan een plaats om te fuiven. Je vindt er plaatsen waar je nog echt alleen kunt zijn. Ibiza draagt een speciale energie in zich, zegt men. Mensen raken er erg geïnspireerd. Sinds 1999 ga ik met mijn vrouw elk jaar eens naar Ibiza. Het is onze manier om de tijd even stil te zetten en te reflecteren.'