R oland Juhász: " Hannu Tihinen was een gids voor mij, ik leerde veel van hem, zowel op als naast het veld. Toen ik bij Anderlecht arriveerde, liep ik voor de eerste maal in mijn carrière een blessure op. Ik zat in de put. Maar Hannu leerde mij dat het leven bestaat uit positieve en negatieve ervaringen. Zolang de balans overhelt naar het positieve, moet je je gelukkig prijzen. Hij heeft gelijk. Vroeger zag ik overal het negatieve in, ik was veel te kritisch voor mezelf. Toen zat ik na een wedstrijd in mijn eentje in een hoekje te denken over wat ik beter had kunnen doen. Mijn ouders, mijn vriendin, allemaal vertelden ze me da...

R oland Juhász: " Hannu Tihinen was een gids voor mij, ik leerde veel van hem, zowel op als naast het veld. Toen ik bij Anderlecht arriveerde, liep ik voor de eerste maal in mijn carrière een blessure op. Ik zat in de put. Maar Hannu leerde mij dat het leven bestaat uit positieve en negatieve ervaringen. Zolang de balans overhelt naar het positieve, moet je je gelukkig prijzen. Hij heeft gelijk. Vroeger zag ik overal het negatieve in, ik was veel te kritisch voor mezelf. Toen zat ik na een wedstrijd in mijn eentje in een hoekje te denken over wat ik beter had kunnen doen. Mijn ouders, mijn vriendin, allemaal vertelden ze me dat ik positiever moest zijn. Mijn probleem was: ik wilde voor iedereen goed doen. Nu besef ik dat dat niet mogelijk is. "De avond na een wedstrijd duurt het tot 4 of 5 uur 's ochtends vooraleer ik de slaap kan vatten. Dan bekijk ik nog een filmpje of zit ik wat op het internet te surfen. Op zondag probeer ik dan mijn hoofd helemaal leeg te maken door uitstapjes te maken met mijn vriendin: eens naar Parijs of op bezoek bij de andere Hongaren in de buurt, bij Tözsér en Tóth in Genk of bij Dzsudzsák in Eindhoven. "Ik hanteer bepaalde rituelen voor een wedstrijd, maar daar spreek ik niet graag over, dat is erg persoonlijk. Eentje kan ik wel verklappen: ik speel al tien jaar met dezelfde scheenbeschermers van Adidas, nog nooit vervangen. Maar er zijn ook kleine dingetjes zoals eerst met de linkervoet op het veld stappen of altijd eerst de rechterschoen aantrekken. "Voor een wedstrijd ben ik altijd supergeconcentreerd. In de spelerstunnel voor we het veld opkomen, hoor ik bijna niets van wat er rond mij gebeurt. Ik zal ook zelden contact zoeken met de tegenstander om hem te intimideren, ik focus me enkel op mijn eigen spel. Dat moet als verdediger: één seconde concentratieverlies kan fataal zijn. Vroeger op school had ik dat ook al: tijdens de les was ik heel aandachtig. Ik was een goede student, vooral wiskunde lag me. Ofwel geef je je honderd procent ofwel nul procent. Iets tussenin bestaat niet voor mij. "Ik hou van snelle wagens. Ik volg alle evoluties in de automobielsector op de voet. Er is een Duitse website waar ik samen met Arnold Kruiswijk haast dagelijks een kijkje ga nemen. Ik verander ook graag van wagen: in drie jaar tijd versleet ik er een stuk of vijf. Mijn favoriete karretje is een Aston Martin DBS, maar dat is misschien voor later, nu moet ik eerst aan mijn gezin denken. "In april word ik voor de eerste keer vader, van een dochtertje. Ik vrees dat ik niet zo'n strenge vader zal zijn. De waarden die ik wil meegeven zijn eerlijkheid en integriteit, zo probeer ik zelf te zijn. Ik haat achterklap. Helaas maak je dat vaak mee in de voetbalwereld. "Eigenlijk hoop ik stilletjes dat ons dochtertje op 17 april geboren wordt, dat is de datum dat mijn vader twee jaar geleden aan een hartaanval overleed. Het zou een soort teken van hem kunnen zijn. Zijn dood was de zwaarste klap in mijn leven, omdat het zo onverwacht kwam: hij was amper 47 en kerngezond. Ik blokkeerde helemaal toen ik het nieuws vernam. Een volkswijsheid zegt dat tijd alle wonden heelt, maar daar geloof ik niet in. Het gemis blijft nog dagelijks voelbaar. Misschien zal binnen tien jaar blijken dat dit een keerpunt in mijn leven was: ik ben mentaal sterker geworden." Sdoor matthias stockmans