De meest memorabele match op de US Open sinds de epische vijfsetter tussen de toen 39-jarige Jimmy Connors en Aaron Krickstein in 1991. Niet min als superlatief, maar het was op zijn plaats voor het zinderende duel dat Andre Agassi en James Blake uitvochten in de kwartfinale dit jaar. Niet alleen lieten de turbotennisser Blake en de tempobeul Agassi het Arthur Ashe Stadium tot diep in de nacht kraaien van de pret, de verhalen achter beide personen gaven deze fel gehypete match nog een extra piment.
...

De meest memorabele match op de US Open sinds de epische vijfsetter tussen de toen 39-jarige Jimmy Connors en Aaron Krickstein in 1991. Niet min als superlatief, maar het was op zijn plaats voor het zinderende duel dat Andre Agassi en James Blake uitvochten in de kwartfinale dit jaar. Niet alleen lieten de turbotennisser Blake en de tempobeul Agassi het Arthur Ashe Stadium tot diep in de nacht kraaien van de pret, de verhalen achter beide personen gaven deze fel gehypete match nog een extra piment. Ruim een jaar geleden zat de 25-jarige Blake - zoon van een donkerhuidige, Amerikaanse vader en een in Engeland opgegroeide, blanke moeder - immers nog thuis voor tv naar de US Open te kijken. Hij beleefde op dat moment de vreselijkste periode uit zijn leven en wist niet of hij ooit nog zou tennissen. Alles begon enkele maanden eerder op het Masters Seriestoernooi van Rome, dat niet echt succesvol verliep voor Blake. Hij achtte het daarom opportuun in voorbereiding van Roland Garros nog wat bij te trainen op een privé-clubje in de buurt. Het was eind april, miezerig weer en Robby Ginepri, een vriend van jaren, stond tegenover hem. Het dropshot waar de supersonische Blake in de oefenmatch naartoe snelde, leek een haalbare kaart. Terwijl hij naar de bal gleed, zette zijn voet zich echter vast in de zware gravel. Blake werd, hoofd eerst, tegen de metalen netpaal gekatapulteerd en bleef voor dood liggen. Een ambulance bracht hem naar een publiek ziekenhuis waar de onfortuinlijke Amerikaan een verwarde uitleg kreeg van de enkel Italiaanse sprekende dokters. Nek- en ruggenwervelbreuk, werd geopperd. Blake wou zo snel mogelijk naar zijn vertrouwde omgeving en eigen dokters voor een adequate diagnose. Vier dagen na het vreemde accident werd hij met een rolstoel tot in het vliegtuig gebracht en vloog hij terug naar huis. Al die tijd weigerde hij pijnstillers. De dokters in Amerika stelden hem gerust. Omdat hij zijn hoofd nog net gebogen had voor de impact met de paal, was er maar een klein, minder belangrijk stukje nekwervel afgebroken. Had hij de paal vol geraakt, was hij wellicht verlamd geweest voor het leven. De revalidatie werd op zes weken geschat. "Het breken van mijn nek was het beste wat me kon overkomen", zou Blake later zeggen. "Als ik het allemaal opnieuw zou moeten doen, zou ik het niet erg vinden." Nu kon hij immers de laatste maanden van zijn stervende vader meemaken. Thomas Sr. Blake was een jaar eerder met darmkanker gediagnosticeerd en zou zijn gevecht begin juli 2004 verliezen. "Het gaf mijn tennisleven een nieuw perspectief", moet Blake nu toegeven, "Een match verliezen is geen drama meer." En nog was de ellende niet voorbij. Eén week na de begrafenis van zijn vader werd Blake wakker met de linkerkant van zijn gezicht vol uitslag en volledig verlamd. Het ging gepaard met hevige pijnen. Hij kon zijn linkeroog niet dichtdoen, zelfs niet tijdens zijn slaap, en paniek sloeg toe. "Ik weet nog dat ik eerst dacht : het is alleen mijn gezicht. Ik kan nog tennissen. Ik zal er wel onnozel uitzien, maar ik draag wel een pet." Maar de pijn verbeterde niet en ook de verlammingsverschijnselen verdwenen niet. Blake probeerde wel te tennissen maar evenwichtstoornissen en gezichtsverlies maakten dat haast onmogelijk. Een neus-, keel- en oorspecialist had ondertussen wel de juiste diagnose gesteld - een virus gevoed door stress had zich op een zenuw in zijn neus gezet - maar wist niet of het ooit zou weggaan. Maar het tij keerde en langzamerhand kreeg Blake weer gevoel in zijn gezicht. Dankzij enkele krampachtige pogingen op de toernooien van Washington en Delray Beach snapte hij snel dat zijn beste tennisniveau nog ver weg was. Hij liet de rest van het seizoen dan ook schieten en concentreerde zich op een volledig herstel en een goede voorbereiding op 2005. De intrede van James Blake op het profcircuit in 1999 was zeker in Amerika niet onopgemerkt voorbijgegaan. Een Afro-Amerikaans talent - zoveel lopen er niet rond - die zijn tennisopleiding in de achtergestelde Harlemwijk van New York had genoten. Die nadien ook nog twee succesvolle jaren doorbracht op de befaamde Harvarduniversiteit en zich met een groot hart op de proftour knokte. Dat moest wijzen op een gezonde dosis karakter. Op zijn dertiende was dat al op de proef gesteld toen dokters hem een ernstige afwijking van de wervelkolom, scoliose, meedeelden. Een operatie zou zijn tenniscarrière kunnen hypothekeren. Blake verkoos er dan ook voor gedurende een hele periode achttien uur per dag met een beugel rond te lopen. Het wierp vruchten af. Niet alleen was Blake uitgegroeid tot een entertainende tennisser - met snelheid, forehand en aanvallend spel als grootste troeven -, hij bleek van meet af aan ook een positieve uitstraling te hebben. Op de US Open 2002 was er het befaamde incident met Lleyton Hewitt, waarin de Australiër aan de scheidsrechter vroeg wat de overeenkomsten waren tussen de lijnrechter die hem enkele voetfouten aansmeerde en Blake. Ze waren allebei zwart. Amerika in rep en roer natuurlijk, maar de toen nog met een rastakapsel getooide New Yorker bleef gracieus in zijn verlies. De link met Arthur Ashe werd onmiddellijk gelegd. Deze jongen had de hersenen en het air van voortrekker. Hij bezat de looks, de jovialiteit én de prestaties om als boegbeeld door het leven te gaan. Net voor die US Open had Blake niet voor niets zijn eerste toernooi gewonnen in Washington. Blake was in 2002 op weg richting top-20, maar kon het jaar nadien de positieve lijn niet helemaal doortrekken. Blake rechtte zijn rug en kwam erdoor. Zijn tweede toernooiwinst in New Haven, op een half uur van het ouderlijke huis, was een voorlopig orgelpunt van zijn wederopstanding. Met zijn tennis zit het snor, Blake is één van de meest explosieve spelers op het circuit. De looks blijven, ondanks het verdwijnen van de rastakrullen, een belangrijk aantrekkingspunt. Blake ondertekende in 2003 nog een contract met IMG Models en werd datzelfde jaar verkozen als meest sexy atleet op aarde. Zijn menselijke kant onaangeroerd en geapprecieerd door velen. Blake heeft ten voordele van de slachtoffers van orkaan Katrina al tien rackets per opbod verkocht op zijn website. Ook deelde hij zonder veel misbaar mee een deel van zijn prijzengeld van de US Open aan het Rode Kruis te schenken. Redenen te over voor de Amerikanen om hem uit te roepen tot de nieuwe Arthur Ashe. Een rolmodel voor de zwarte én blanke medemens. Dit weekend speelt hij Daviscup in Leuven. Gaat dat zien. door Filip Dewulf'Het breken van mijn nek was het beste wat me kon overkomen.'