In het tussenseizoen keerde Ronny Gaspercic op 35-jarige leeftijd terug naar de Primera División. Maar pas vanaf de negende speeldag kreeg de Limburger bij Albacete zijn eerste speelminuten, door een zware blessure van concurrent Raúl Valbuena. Ondertussen kampeert de ploeg al een tijdje in de kelder van het klassement.
...

In het tussenseizoen keerde Ronny Gaspercic op 35-jarige leeftijd terug naar de Primera División. Maar pas vanaf de negende speeldag kreeg de Limburger bij Albacete zijn eerste speelminuten, door een zware blessure van concurrent Raúl Valbuena. Ondertussen kampeert de ploeg al een tijdje in de kelder van het klassement. Ronny Gaspercic : "Inderdaad. Daardoor voerde ik eigenlijk vanaf het begin een ongelijke concurrentiestrijd. Ik was op training met mijn vinger in de grond blijven steken, waardoor ik een pinkblessure opliep. Bovendien kreeg ik een week later ook nog eens last van mijn knie. ( Grijnst.) Velen dachten dat het aan mijn leeftijd lag, maar ik wijt het liever aan wat tegenslag. Het was dan ook logisch dat de trainer aan de competitie begon met Valbuena." "De concurrentie is hier vlijmscherp. Ik ben niet de persoon die dan naar de trainer toestapt om zijn ongenoegen kenbaar te maken en gaat klagen. Ik vraag bijna nooit iets. Alleen als er iets onfairs of onregelmatigs gebeurt, reageer ik. De enige manier om mij te bewijzen was hard trainen en laten zien dat ik niet naar Albacete kwam om uit te bollen.""Ja, even heeft dat wel door mijn hoofd gespookt, maar ik ben ondertussen mentaal sterk genoeg om dergelijke tegenslagen te overwinnen. Ik weet wat ik kan en wil. Alleen voor mezelf wil ik nog iets bewijzen, niet voor de buitenwereld. Ik vergeet ook niet dat Albacete me uit tweede klasse weghaalde. Daarvoor wil je iets terugdoen. Dan heeft het weinig zin om dwarsligger te spelen. Ik bekijk mijn situatie vanaf nu jaarlijks.""Tja, de een zijn dood is de ander zijn brood, hé. Zo gaat dat in het leven. Het is jammer dat hij zijn pols brak, maar daardoor verandert mijn situatie redelijk drastisch. Plots ben ik weer titularis voor een paar wedstrijden. Dat zorgt toch voor een heel ander gevoel. Mijn seizoen is eindelijk begonnen.""Het was alleszins goed voor het vertrouwen. Moeten inkomen op een dergelijk moment is ongeveer het moeilijkste wat je je als doelman kan inbeelden. Het belangrijkste was dat we een puntje konden meepikken. Dezelfde week had ik voor de beker nog gespeeld. Een duel dat we wonnen met 0-1, waardoor ik wist dat ik in goede vorm verkeerde.""We scoren momenteel gewoon heel moeilijk. Ook al vraagt de trainer dat niet expliciet, we spelen toch vaak vrij behoudend, dicht bij ons doel. Daardoor moeten er grote ruimtes worden overbrugd om de spitsen te bereiken. Er wordt gestreefd naar zekerheid, maar dat lukt nog niet echt. We verloren al geregeld met één doelpunt verschil. We moeten misschien iets meer resultaatgericht voetballen.""Nee, helemaal niet. Maar we gaan niet zakken, hoor. Met twee overwinningen zullen we weer gemakkelijk in de middenmoot terechtkomen. Het verschil tussen de laatste twaalf, dertien teams is echt minimaal. We moeten ons echt geen zorgen maken. Als het op knokvoetbal aankomt, kunnen we zeker ons mannetje staan.""Toch wel. Vandaar dat ik me dan ook met mijn familie perfect gelukkig voel. Het is hier gezellig toeven, ook al verblijven we nu in een andere streek. Albacete is als club, naar Spaanse normen, een vereniging die met weinig financiële middelen toch mooie resultaten kan voorleggen. Er bestaat hier enorm veel respect voor de spelers. Anderzijds heerst er wel wat druk. Met een meelopersrol stellen ze zich hier niet tevreden. We zullen de komende weken dus dringend punten moeten pakken."door Frédéric Vanheule'Alleen voor mezelf wil ik nog iets bewijzen, niet voor de buitenwereld.'