Nieuwkomer Harlem-Eddy Gnohéré

Bij Virton schitterde hij ooit evenveel als Thomas Meunier. Twee aanvallers die aan een halve kans genoeg hadden om de bal tegen de netten te jagen. De Bizon (de verklaring voor die bijnaam moet je niet ver gaan zoeken, kijk gewoon naar zijn kracht) begon vervolgens aan een ronde van België, waarbij hij achtereenvolgens Charleroi, Westerlo, Mouscron (toen al) en RAEC Mons aandeed. Toen die laatste club failliet ging, moest hij tegen zijn zin het Belgisch voetbal achter zich laten.
...

Bij Virton schitterde hij ooit evenveel als Thomas Meunier. Twee aanvallers die aan een halve kans genoeg hadden om de bal tegen de netten te jagen. De Bizon (de verklaring voor die bijnaam moet je niet ver gaan zoeken, kijk gewoon naar zijn kracht) begon vervolgens aan een ronde van België, waarbij hij achtereenvolgens Charleroi, Westerlo, Mouscron (toen al) en RAEC Mons aandeed. Toen die laatste club failliet ging, moest hij tegen zijn zin het Belgisch voetbal achter zich laten. Toen hij voor Roemenië koos werd hem een schone begrafenis voorgespiegeld, een vroegtijdig carrière-einde dus. Maar neen! Hij werd daar opnieuw gelanceerd door Mircea Rednic, in het shirt van Dinamo Boekarest. Hij blonk daar zodanig uit dat hij werd gecontacteerd door de historische aartsrivaal van de club, namelijk Steaua. Als hij daarop inging, wist hij dat hij zijn eigen veiligheid in gevaar zou brengen, maar toch deed hij het. Bizon heeft namelijk ballen. Hij werd de eerste niet-Roemeense speler die voor de beide clubs uitkwam. Met Steaua, ondertussen herdoopt tot FCSB, speelde hij een pak Europese wedstrijden. De Fransman was met andere woorden top in Roemenië. Hij werd twee keer na elkaar verkozen tot de beste buitenlandse speler in de competitie. Nu is hij terug in België met veel ervaring en straffe statistieken (151 doelpunten bij de profs). Op zijn 32e wordt hij verondersteld om de vele jonge spelers in de kern - onder wie de jongens die er door Lille gestald worden - te steunen, te begeleiden en vooruitgang te laten boeken. Hij heeft ook nog een kleine persoonlijke rekening te vereffenen, want tijdens zijn laatste seizoen op Le Canonnier maakte hij geen al te beste indruk. Dat was in het seizoen 2013/14 in tweede klasse, toen hij maar een dozijn wedstrijden speelde. Beduidend slechtere statistieken dan bij Charleroi, in dezelfde reeks, dat hij mede door zijn twintig doelpunten aan de promotie naar eerste afdeling hielp. Het wapen op links. Door Eric Bocat op Le Canonnier onder te brengen wil LOSC wil hem vooral speeltijd gunnen, want op de lange termijn rekenen ze op hem. Hij kwam naar Lille in 2019 om er zijn eerste profcontract te tekenen. Zoals gepland deed hij eerst wat ervaring op met de tweede ploeg. In de profploeg mocht hij één keer meespelen. Hij deed het bij die gelegenheid zeker niet slecht, maar de Dogues werden op een nogal schaamtelijke manier uitgeschakeld in de achtste finales van de Franse beker tegen het bescheiden Epinal. Van alle spelers die door Lille OSC worden uitgeleend, is hij tot op heden degene over wie men de meeste positieve dingen vertelde tijdens de voorbereiding. Hij is 21 jaar en kan overal op links spelen, zowel als flankverdediger als vooraan op de vleugel. Hij kreeg zijn opleiding bij Dijon en nadien bij Brest. Maar daarvoor voetbalde hij bij het kleine Torcy in het departement Seine-et-Marne. Dat is misschien geen naam die een belletje doet rinkelen, nochtans heeft ene Paul Pogba daar ook ooit gespeeld.