Een goed jaar?

'Alles is vergeven.' Dat stond niet alleen op een historische voorpagina van het satirische magazine Charlie Hebdo, het is ook het gevoel dat leeft bij de supporters, die al twee jaar geen vreugdetaferelen meer hebben mogen meemaken. Het onwaardige klassement van paars-wit in de stopgezette competitie, die bladzijde is omgeslagen. De terugkeer van Vincent Kompany, de politiek om met jongeren te werken, dat alles heeft hen erg verdraagzaam gemaakt.
...

'Alles is vergeven.' Dat stond niet alleen op een historische voorpagina van het satirische magazine Charlie Hebdo, het is ook het gevoel dat leeft bij de supporters, die al twee jaar geen vreugdetaferelen meer hebben mogen meemaken. Het onwaardige klassement van paars-wit in de stopgezette competitie, die bladzijde is omgeslagen. De terugkeer van Vincent Kompany, de politiek om met jongeren te werken, dat alles heeft hen erg verdraagzaam gemaakt. Maar nu moet het gaan gebeuren. Geen excuses meer. Sporting is er (alleszins tot nu toe) in geslaagd om zijn mooiste goudklompjes in huis te houden. Dat is al een knappe prestatie op zich. Hier en daar verlengde er zelfs eentje zijn contract. Dat is uitstekend. In de voorbereidingsperiode stond de verdediging echt op stevige poten, er werden weinig doelpunten geslikt. Zowel voor als na de blessure van Kompany. Dat is een hemelsbreed verschil met de zomer en de herfst van 2019. Hendrik Van Crombrugge mokt omdat hij geen contractverbetering krijgt en spreekt over een mogelijk vertrek, maar voorlopig staat hij in de pikorde nog voor nieuwkomer Timon Wellenreuther. Het feit dat Kompany er bij de start van de competitie niet bij is, wordt goedgemaakt door de bevestiging van het niveau van meerdere jonge verdedigers: Elias Cobbaut, Derrick Luckassen, Killian Sardella, Michael Murillo... Van zodra hij geblesseerd uitviel, zette Kompany in de recente vriendschappelijke wedstrijden weer de pet van trainer op, en van peter van de piepjonge verdedigers. Op het middenveld zijn er drie zekerheden en twee mysteries. Als iedereen fit is, lijkt er in het hoofd van Frank Vercauteren geen twijfel te bestaan over Peter Zulj, Albert Sambi Lokonga en Michael Vlap. Er zijn echter ook twee mysteries. Het eerste is Adrien Trebel. Hij moet vertrekken, maar hij blijft af en toe spelen tijdens de voorbereiding. Gaat hij nog nu en dan moeten depanneren? Het grootste raadsel is evenwel Yari Verschaeren. Een jaar geleden was hij een topattractie van ons voetbal, maar sindsdien verging het hem niet zo goed. En hij heeft de vriendschappelijke wedstrijden niet kunnen benutten om te tonen dat hij nog altijd die frivole loper is die deuren kan openen zoals hij dat in zijn eerste wedstrijden bij de profs deed. Doelpunten uit zorgvuldig opgebouwde acties vielen er amper tijdens de voorbereiding. Anderlecht heeft momenteel drie echte nummers 9, maar geen enkele blinkt uit. Kemar Roofe, Nany Laandry Dimata (eindelijk weer voetballer) en Antoine Colassin strijden voor een plaats voorin. Geen van hen heeft tot nog toe veel goeie punten gescoord. Als de club de komende weken nog een inspanning doet, zal het voor die positie moeten zijn. Francis Amuzu, Jérémy Doku, Zakaria Bakkali (ja, die voetbalt nog) zijn buitengewone talenten, maar geen goalgetters pur sang. Er is ten slotte ook nog de jonge Ilias Takidine. Men vertelt veel goeds over hem, maar hij is duidelijk nog niet klaar voor de grote wedstrijden.