Veel waarnemers waren vooraf ongerust. Een Nederland in een stilaan Oranjegek land waar de commerciële activiteiten rond Portugoaalll een nooit gekend hoogtepunt lijken te bereiken, partij geven met een Belgische ploeg die na drie nederlagen op rij wat aan het twijfelen sloeg en waarvan sommige spelers snakten naar vakantie, dat kon niet anders dan slecht aflopen. Het klassieke Belgische doemdenken, kortom.
...

Veel waarnemers waren vooraf ongerust. Een Nederland in een stilaan Oranjegek land waar de commerciële activiteiten rond Portugoaalll een nooit gekend hoogtepunt lijken te bereiken, partij geven met een Belgische ploeg die na drie nederlagen op rij wat aan het twijfelen sloeg en waarvan sommige spelers snakten naar vakantie, dat kon niet anders dan slecht aflopen. Het klassieke Belgische doemdenken, kortom. Dat in de aanloop naar de wedstrijd de Nederlandse bondscoach Dick Advocaat een klein beetje de getergde emotionele toer op ging als de Belgen ter sprake kwamen, was evenwel al een klein signaal dat het bij Nederland verre van snor zat. België heeft geen sterren die voor Barcelona, Milan, Bayern München of Manchester United voetballen, maar in de praktijk hoeft dat geen nadeel te zijn. Dat zagen we al in augustus vorig seizoen, toen de Belgen voor de rust fris en frivool voetbalden tegen een amper op dreef rakend Nederland. Dat zagen we zaterdag ook weer, weliswaar met andere wapens. Om een Hollands woord te gebruiken : het was een tyfusploeg die Oranje bekampte, met zeven verdedigend ingestelde veldspelers, ervaren (op Vincent Kompany na dan) werkers die het klappen van de zweep kennen. Een team dat niet onder de indruk was van de omstandigheden. België opende sterk, Kompany bedreigde met een kopbal al in de eerste minuut Edwin Van der Sar, maar het vervolg was defensief van aard. De rest van de eerste helft bekommerden de Rode Duivels zich vooral om het lamleggen van de tegenstander. Bij het vorige bezoek aan Nederland werd het in de Kuip nog 5-5, maar zaterdag was de nul houden de voornaamste bekommernis. En met een beetje geluk en de hulp van paal en lat lukte dat nog ook. Of zoals doelman Erwin Lemmens het achteraf stelde : het kader speelt ook mee. TimmySimons, als vanouds onberispelijk achterin zonder zich offensief met iets te moeien, had ook een leuke uitsmijter : "Je wint beter je laatste oefeninterland dan de eerste, want dat onthouden de mensen langer." Kortom : voor de rust in de tent was de zege oneindig belangrijk. De lichtpunten moest je dan ook zoeken bij organisatie, inzet, loopvermogen, het betere breek- en draafwerk. Targetman Pierre van Hooijdonk kreeg geen vrije trap over de muur en op corners kon Oranje amper dreigen. Vergeleken bij vorige interlands klopte het op standaardsituaties al veel beter, al blijft het opvallend constateren hoe Kompany in luchtduels toch nog wat beter zijn mannetje zou mogen staan. Het wegwerken was op dat vlak niet altijd even zuiver. Kompany verleidde met zijn klasse zaterdag weer heel wat Oranjewaarnemers, maar wij staan op dat vlak misschien iets kritischer. Aimé Anthuenis had vooraf van de keepers iets meer persoonlijkheid in de lucht geëist en op dat vlak toonde Tristan Peersman zich iets meer dan Erwin Lemmens, ook foutloos, maar tegen een zoekend Oranje minder op de proef gesteld. Waarop Peersman heel zelfverzekerd de zomer instapte. Of hij niet vreesde dat het niet moeilijker zou zijn om straks bij Anderlecht in de basis te staan, dan eerste keeper te zijn bij de Rode Duivels, vroeg iemand. Het antwoord was laconiek : "Een basisspeler in de nationale ploeg laat Anderlecht toch niet op de bank ?" Aan zelfvertrouwen duidelijk geen gebrek. Heeft Anthuenis hier gegokt en gewonnen ? Geert De Vlieger voor deze wedstrijd in zijn Nederland langs de kant laten nadat hij vier jaar keeper van de Rode Duivels was, verraste vriend en vijand, ook intern. Op een moment waarop hij in zijn veldbezetting koos voor ervaring een tikkeltje verwonderlijk. Maar Anthuenis, die ook in Anderlecht al aan de basis lag van het vertrek van De Vlieger, heeft altijd voorgehouden dat hij in september (eigenlijk half augustus, want dan speelt België nog een oefenwedstrijd in Noorwegen) een nieuwe kern wil hebben. En als je met het idee speelt om van keeper te veranderen, hoe goed die ook ligt in de groep, moet je ooit een risico nemen. Niet meer in augustus, want dan zijn we het stadium van uitproberen voorbij, wel eerder. En dus was Eindhoven de laatste kans. Greep Peersman die en heeft hij daarmee het lot van De Vlieger als international bezegeld ? Het zou kunnen. Tweede probleemgeval voor de coach : de positie van linksachter. Daar geen verjonging, maar een retour naar het verleden, met Didier Dheedene. Als Anthuenis hem oproept is het, op die ene keer thuis tegen Bulgarije na, om te spelen. Hij deed dat telkens uitstekend, binnen zijn mogelijkheden. Bij leven en welzijn lijkt de 32-jarige Wiener de strijd op de linksachter te hebben gewonnen, in afwachting dat de jeugd, laatbloeier Olivier Deschacht (die de voorbije week deemoedig in eigen boezem keek en zijn lesje leerde) of Ajacied Jelle Van Damme, zich nadrukkelijker manifesteert. Dat puzzelstukje lijkt sinds zaterdag dus ook te zijn gevallen. Met Olivier De Cock, als hij straks fit is, als doublure voor Eric Deflandre en met centraal als alternatieven Daniel Van Buyten en later Anthony VandenBorre ligt de kern in defensief opzicht min of meer vast. Maar waar de match in Eindhoven de bondscoach evenwel nauwelijks wat over leerde, was over de offensieve omschakeling. Wie was nu op het middenveld de man die de lijnen uitzette ? Anthuenis had bij wijlen een snelle overschakeling bij balbezit gezien, maar dat viel de neutrale waarnemer toch zwaar tegen. De Belgen hielden constant vijf, zes mensen achter de bal. Bart Goor werd voor de rust vooral in de defensie gedwongen, zodat Thomas Buffel en Mbo Mpenza op een eiland liepen te voetballen. Na de rust liep dat iets beter, maar niet zo heel veel. De invloed van de drie verdedigende middenvelders beperkte zich tot breekwerk, ze kwamen offensief niet in het stuk voor. Een gebrek aan diepgang werd destijds Walter Baseggio, voor het eerst onder Anthuenis 90 minuten op de bank, ook verweten, maar die had ten minste nog een precieze lange bal. Nu was het voor Mpenza, die een kwartier voor tijd de strafschop tegen een niet zo ervaren Wilfred Bouma zocht en vond, vaak hollen en ballen voor nop, want Buffel werd door Jaap Stam stevig van de bal geborsteld. Op het offensieve vlak liet de veldbezetting van zaterdag niet veel verhopen voor de toekomst. Je kan, à la limite, op die manier op 9 oktober naar Spanje om er een onverhoopt succesje te zoeken tegen de groepsfavoriet, maar in de andere wedstrijden kom je er niet ver mee. Dus bleven de vragen. Waar staat Grégory Dufer in topwedstrijden ? Na het goeie half uur tegen Duitsland kreeg hij amper vijf minuten speeltijd tegen Turkije en geen seconde in Eindhoven. Anthuenis, tegen de Turken nog afgestraft voor een late wissel, ging nu voor het resultaat en hield zijn basisploeg 90 minuten op het veld, op een keeperswissel na. Is Baseggio na zijn verwijdering uit de basis tegen Turkije geprikkeld en op zoek naar een revanche ? Het zal in Noorwegen moeten blijken. Wordt het wat met Luigi Pieroni ? Offensief is er geen weelde, Mbo is geen topspits. Schitterende knaap, uitstekende mentaliteit, werkkracht over, twee voeten op de grond, al wat je wil. Maar 40 selecties en geen goal, zoiets liegt niet, ook al stond hij meer in een positie als aangever dan als afwerker. Eén keer ging Buffel zaterdag door langs de achterlijn. Zijn voorzet vond geen afwerker, Mbo aarzelde en kwam te laat. Geef die kans aan Pieroni of Kevin Vandenbergh en je krijgt ten minste een schot. Maar daar ging het Anthuenis heel even niet om. Rust in de tent, daar was het de man om te doen. Het resultaat was heilig. Ook dat is een goede voorbereiding op september. Het lukte, met wat meeval en veel inzet tegen een zoekend Oranje, dat op twee weken van het EK veel individuele klasse heeft ( Edgar Davids bleef 90 minuten langs de kant, Rafael van der Vaart en Arjen Robben haalden geblesseerd niet eens de bank) maar nog geen ploeg, laat staan een vaste veldbezetting. Nu die rust er is, kan Anthuenis zich de kop breken over het offensieve compartiment. Buffel in steun van Wesley Sonck of van twee spitsen ? Of toch maar weer Baseggio, met volgetankte batterijen ? En het liefste met de sotternijen van Emile Mpenza erbij, want zo dik in de spitsen zitten de Rode Duivels duidelijk niet. Antwoord op 18 augustus in Noorwegen. door Peter T'KintHeeft Tristan Peersman het lot van Geert De Vlieger als international bezegeld ? Het zou kunnen.Op het offensieve vlak liet de veldbezetting van zaterdag niet veel verhopen voor de toekomst.