Na de barragewedstrijden voor het WK werden de gevoelens die ik al had alleen maar bevestigd. Wij hadden die matchen moeten spelen, we zijn gewoon beter dan die Turken! Dat werd voor mij nog maar eens bewezen in hun dubbele confrontatie met de Kroaten. Na de 0-3 in de thuismatch waren de kaarten al geschud, gewoon kansloos waren ze. Wat een gemiste kans voor onze Rode Duivels! Dat is het minste wat men kan zeggen. We weten nu ook wat Kroatië, dat in onze kwalificatiegroep voor het WK in Brazilië ondergebracht is, waard is. En een gewaarschuwd mens is er twee waard, zegt men altijd. Laat het ons hopen, want vanaf nu zijn er geen excuses meer.

Ondertussen zijn we veroordeeld tot het spelen van vriendschappelijke wedstrijden. Ik vond het een goed initiatief dat de match tegen Roemenië werd gespeeld op Sclessin. Ik pleit er dan ook voor dat de toekomstige thuismatchen in onze groep voor het WK in Anderlecht, Brugge of Luik worden georganiseerd. De toeschouwers staan kort op het veld en de sfeer is er in elk geval veel beter dan in het Koning Boudewijnstadion. Alle beetjes helpen, nietwaar?

Ik haatte het om op de toenmalige Heizel te spelen in mijn tijd. Die verdomde atletiekpiste verbrodde alle plezier. Raymond Goethals dacht er ook zo over, want hij deed er alles aan om niet in die ijskelder te moeten spelen. " Dei plaan es te gruut veur oens", zei hij steeds. Het terrein van het Heizelstadion heeft namelijk de maximumafmetingen, en hij vreesde dat onze tegenstrevers te veel ruimte zouden krijgen. Het liefst had hij volgens mij in Sint-Truiden op Staaien gespeeld. Een klein hobbelig veld, waar de supporters in je nek ademden.

Tijdens de wedstrijd tegen de Roemenen had ik een déjà vu. De Rode Duivels de betere ploeg, kansen die werden verkwanseld, nagenoeg geen mogelijkheden voor Roemenië, maar toch een tegendoelpunt en dan het traditionele foutje, de onnodige strafschop, toevallig veroorzaakt door Daniel Van Buyten. Als Jean-François Gillet de penalty niet stopt, staat er 2-2 op het scorebord en zijn we weer het slachtoffer van een hold-up. Ik heb zo de indruk dat Van Buyten het gevoel heeft dat hij zich keer op keer moet bewijzen in de nationale ploeg. Hij was de held na zijn doelpunt, maar werd bijna nog de antiheld. Dat is voor niets nodig. Rustig aan, Big Dan, wij weten wat je kan en niet kan.

Roemenië was een haalbare kaart voor onze Rode Duivels. Frankrijk, daarentegen, dat zou andere koek worden. De Fransen zijn ook met de wederopbouw van hun nationale ploeg bezig. Ze scoren wel moeilijk, maar in het Stade de France blijven ze toch te duchten. Nu we toch op zoek zijn naar een rechtsachter, had ik persoonlijk Anthony Vanden Borre opgesteld tegen Les Bleus. Hij speelde een verdienstelijke match tegen de Roemenen, vooral op aanvallend vlak dan. Het zou misschien eens interessant geweest zijn om hem defensief aan het werk te zien tegen een Ribéry bijvoorbeeld. Maar wie ben ik?

België was voor de Fransen altijd een moeilijke ploeg om tegen te spelen, ook tijdens mijn periode. Ik speelde tweemaal tegen Frankrijk, 2-1-winst in Brussel en 0-0 in Parijs. Onze speelstijl onder Goethals lag hen niet. Wij plooiden in blok goed terug, waren keihard in de duels en loerden op de counter. De tijden zijn schijnbaar niet veranderd, want dat is exact wat ik zag van onze Rode Duivels in het Stade de France. We hielden vlot de nul, gaven weinig weg en hadden de beste kansen en vooral: het traditionele foutje kwam er niet! Volgens mij hebben we een grote stap voorwaarts gezet, ook op het gebied van vertrouwen. Hier en daar moet er nog geschaafd worden, maar daar zorgen Georges Leekens en - niet te vergeten - Marc Wilmots wel voor.

Onze beloftes versloegen het grote Engeland met 2-1 en de Hollanders kregen een serieuze rammeling in Duitsland. Mijn week kon niet meer stuk. Alleen spijtig dat Club Brugge zijn nieuwe trainer al heeft gekozen, want zoals verwacht is Guus Hiddink weer vrij...

"Ik had Vanden Borre opgesteld tegen Frankrijk."

Na de barragewedstrijden voor het WK werden de gevoelens die ik al had alleen maar bevestigd. Wij hadden die matchen moeten spelen, we zijn gewoon beter dan die Turken! Dat werd voor mij nog maar eens bewezen in hun dubbele confrontatie met de Kroaten. Na de 0-3 in de thuismatch waren de kaarten al geschud, gewoon kansloos waren ze. Wat een gemiste kans voor onze Rode Duivels! Dat is het minste wat men kan zeggen. We weten nu ook wat Kroatië, dat in onze kwalificatiegroep voor het WK in Brazilië ondergebracht is, waard is. En een gewaarschuwd mens is er twee waard, zegt men altijd. Laat het ons hopen, want vanaf nu zijn er geen excuses meer. Ondertussen zijn we veroordeeld tot het spelen van vriendschappelijke wedstrijden. Ik vond het een goed initiatief dat de match tegen Roemenië werd gespeeld op Sclessin. Ik pleit er dan ook voor dat de toekomstige thuismatchen in onze groep voor het WK in Anderlecht, Brugge of Luik worden georganiseerd. De toeschouwers staan kort op het veld en de sfeer is er in elk geval veel beter dan in het Koning Boudewijnstadion. Alle beetjes helpen, nietwaar? Ik haatte het om op de toenmalige Heizel te spelen in mijn tijd. Die verdomde atletiekpiste verbrodde alle plezier. Raymond Goethals dacht er ook zo over, want hij deed er alles aan om niet in die ijskelder te moeten spelen. " Dei plaan es te gruut veur oens", zei hij steeds. Het terrein van het Heizelstadion heeft namelijk de maximumafmetingen, en hij vreesde dat onze tegenstrevers te veel ruimte zouden krijgen. Het liefst had hij volgens mij in Sint-Truiden op Staaien gespeeld. Een klein hobbelig veld, waar de supporters in je nek ademden. Tijdens de wedstrijd tegen de Roemenen had ik een déjà vu. De Rode Duivels de betere ploeg, kansen die werden verkwanseld, nagenoeg geen mogelijkheden voor Roemenië, maar toch een tegendoelpunt en dan het traditionele foutje, de onnodige strafschop, toevallig veroorzaakt door Daniel Van Buyten. Als Jean-François Gillet de penalty niet stopt, staat er 2-2 op het scorebord en zijn we weer het slachtoffer van een hold-up. Ik heb zo de indruk dat Van Buyten het gevoel heeft dat hij zich keer op keer moet bewijzen in de nationale ploeg. Hij was de held na zijn doelpunt, maar werd bijna nog de antiheld. Dat is voor niets nodig. Rustig aan, Big Dan, wij weten wat je kan en niet kan. Roemenië was een haalbare kaart voor onze Rode Duivels. Frankrijk, daarentegen, dat zou andere koek worden. De Fransen zijn ook met de wederopbouw van hun nationale ploeg bezig. Ze scoren wel moeilijk, maar in het Stade de France blijven ze toch te duchten. Nu we toch op zoek zijn naar een rechtsachter, had ik persoonlijk Anthony Vanden Borre opgesteld tegen Les Bleus. Hij speelde een verdienstelijke match tegen de Roemenen, vooral op aanvallend vlak dan. Het zou misschien eens interessant geweest zijn om hem defensief aan het werk te zien tegen een Ribéry bijvoorbeeld. Maar wie ben ik? België was voor de Fransen altijd een moeilijke ploeg om tegen te spelen, ook tijdens mijn periode. Ik speelde tweemaal tegen Frankrijk, 2-1-winst in Brussel en 0-0 in Parijs. Onze speelstijl onder Goethals lag hen niet. Wij plooiden in blok goed terug, waren keihard in de duels en loerden op de counter. De tijden zijn schijnbaar niet veranderd, want dat is exact wat ik zag van onze Rode Duivels in het Stade de France. We hielden vlot de nul, gaven weinig weg en hadden de beste kansen en vooral: het traditionele foutje kwam er niet! Volgens mij hebben we een grote stap voorwaarts gezet, ook op het gebied van vertrouwen. Hier en daar moet er nog geschaafd worden, maar daar zorgen Georges Leekens en - niet te vergeten - Marc Wilmots wel voor. Onze beloftes versloegen het grote Engeland met 2-1 en de Hollanders kregen een serieuze rammeling in Duitsland. Mijn week kon niet meer stuk. Alleen spijtig dat Club Brugge zijn nieuwe trainer al heeft gekozen, want zoals verwacht is Guus Hiddink weer vrij... "Ik had Vanden Borre opgesteld tegen Frankrijk."