Het is haast zeker dat Michel Preud'homme voor dit laatste opteert, al moeten de ruime sportieve bevoegdheden die bij deze job worden aangekondigd (de aanstelling van een nieuwe trainer, de eindverantwoordelijkheid voor de transferpolitiek) danig worden genuanceerd. Nieuwe constructies plegen op Standard alleen te worden bedacht om oude in stand te houden. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat Luciano d'Onofrio zichzelf plots minder beslissingsrecht zou toeëigenen. Ook Preud'homme kan nauwelijks in het sprookje geloven dat hij echt de sportieve macht krijgt op Sclessin. Uiteindelijk is hij al als trainer een marionet in de handen van het bestuur.
...

Het is haast zeker dat Michel Preud'homme voor dit laatste opteert, al moeten de ruime sportieve bevoegdheden die bij deze job worden aangekondigd (de aanstelling van een nieuwe trainer, de eindverantwoordelijkheid voor de transferpolitiek) danig worden genuanceerd. Nieuwe constructies plegen op Standard alleen te worden bedacht om oude in stand te houden. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat Luciano d'Onofrio zichzelf plots minder beslissingsrecht zou toeëigenen. Ook Preud'homme kan nauwelijks in het sprookje geloven dat hij echt de sportieve macht krijgt op Sclessin. Uiteindelijk is hij al als trainer een marionet in de handen van het bestuur. et is verbazend dat een charismatische persoonlijkheid als Michel Preud'homme zo gemakkelijk accepteerde dat belangrijke beslissingen steeds weer boven zijn hoofd werden genomen. Het mag dan zijn dat trainers meer dan vroeger rekening moeten houden met externe invloeden, bij Standard wordt de trainer voortdurend aan banden gelegd. Naar de buitenwereld gaf Preud'homme steeds de indruk dat er geen enkele transfer kwam zonder zijn instemming, maar dat was niet meer dan een flauwe poging om zijn imago in stand te houden. In november liet hij bijvoorbeeld weten geen behoefte te hebben aan de komst van Robert Spehar, omdat hij zich (terecht) vragen stelde over diens mentaliteit. Twee maanden later tekende de Kroaat alsnog. Vorige maand nog roemde Preud'homme de inzet van Didier Ernst, maar vervolgens keek hij lijdzaam toe hoe die van hogerhand werd uitgerangeerd. Het is niet onlogisch dat een trainer die dat soort dingen accepteert, zijn krediet bij de spelers ziet afbrokkelen. Zeker nadat d'Onofrio, niet gehinderd door enige tact, zich geroepen voelde om te debiteren dat Preud'homme zich best wat strenger mocht opstellen. Het was vreemd dat Preud'homme, die humane waarden hoog in het vaandel draagt, nadien een forse ommezwaai maakte. Dat werd niet door iedereen op applaus onthaald en het getuigt niet van de resoluutheid die de ex-keeper als speler kenmerkte. Uit de ploeg die na de heenronde nog een titelkandidaat leek, groeide een elftal vol irritatie en frustratie.Zelfs van de discipline blijft er niet veel meer over. Eric Van Meir noemde vorige week de kleedkamer van Standard een kippenhok. De spelerspot werd gestolen en er werd een gsm ontvreemd. Van hiërarchie is er geen sprake meer, van anarchie des te meer. tandard is van oudsher een wespennest van roddels. De club slaagt er niet in om ook maar iets binnenskamers te houden, en op geregelde tijdstippen voelen spelers de behoefte om met hun verhaal naar de pers te stappen. Dat was twintig jaar geleden al zo, toen Walter Meeuws in een gouden periode van de club riep dat Standard ten onder ging aan een machtsstrijd in het middenveld. Het is nu niet anders : verderop in dit blad veegt Ali Lukunku hard en genadeloos de vloer aan met enkele scheef gegroeide toestanden. Standard is een voedingsbodem voor controverses. Ontelbare trainers struikelden over de bizarre machtsverhoudingen. Robert Waseige botste met Roger Petit, Urbain Braems had een aanvaring met Jean Wauters, George Kessler ging in de clinch met Roger Henrotay, Aad de Mos had het niet begrepen op de denkbeelden van Robert Lesman en André Duchène. De problemen zijn van alle tijden, alleen de hoofdrolspelers veranderen. Michel Preud'homme ging ieder conflict uit de weg. Het was alsof hij alles wat op Sclessin gebeurde, braaf onderging. Tot hij vorige week stoere taal sprak en liet horen dat het gedaan is water bij de wijn te doen. Naar buiten behaalde Preud'homme een overwinning. Maar of het allemaal veel meer is geweest dan een schijnmanoeuvre om de vrede te herstellen, is twijfelachtig. In de verscheurde groep borrelt het ongenoegen verder op. Zaterdag waren het de mensen die altijd achter de club zijn blijven staan, die de rekening gepresenteerd kregen : de supporters.door Jacques Sys,