Woensdag 28/01

René Vandereycken mag voor de totaal overbodige non-interland tegen Slovenië in geen geval Marouane Fellaini oproepen. Wij herhalen: in geen geval. Telkens Fellaini naar België komt en met zijn maats van Standard of de nationale ploeg wat kan bijpraten, maakt de onrust zich meester van alle Duivels in Belgische dienst.
...

René Vandereycken mag voor de totaal overbodige non-interland tegen Slovenië in geen geval Marouane Fellaini oproepen. Wij herhalen: in geen geval. Telkens Fellaini naar België komt en met zijn maats van Standard of de nationale ploeg wat kan bijpraten, maakt de onrust zich meester van alle Duivels in Belgische dienst. Dat begint al wanneer hij een keukenrol nodig heeft om te kunnen opschrijven hoeveel hij bij Everton precies verdient. Per week. Aan vast salaris, zonder premies. Maar het wordt pas echt erg als hij begint te vertellen over zijn vier appartementen met uitzicht over de Mersey en zijn twee flats in Londen. En wanneer hij de voor- en nadelen van elk van zijn negen auto's tegen elkaar afweegt. Dan moet hij het nog hebben over zijn portretrechten, en hoeveel hij krijgt voor het dragen van het schoeisel waarop hij voetbalt. Pruikrecht! Bij ons een nog embryonale term, in Engeland standaard in elk voetballerscontract. Eten doet Marouane gratis in om het even welk restaurant in de stad. En zo hij geen zin heeft om de deur uit te gaan, zijn er vier topchefs, elk van een ander type keuken, die de spijzen kant en klaar voor hem en zijn gasten in zijn flat komen opdienen. Kleding. Er zijn in België, echt waar, nog voetballers die hun kleding zelf betalen. Everton FC heeft een overeenkomst met twaalf van 's lands duurste boetieks waar hun spelers zonder betalen mogen meenemen wat hen bevalt. Dit recht geldt ook voor al hun verwanten tot in de vierde graad. De verwanten, die mogen we niet vergeten. Vader Fellaini, moeder Fellaini, broers en zusters Fellaini, neven, nichten, nonkels Fellaini ... allen zijn zij thans eigenaar van meerdere stukken onroerend goed in Liverpool of Londen, vanzelfsprekend rijdt ieder van hen rond in een limousine van de club, en naast de al genoemde kledingwinkels kunnen zij ook terecht bij enkele gerespecteerde juweliers. Dit evenwel voor een gelimiteerd bedrag: per verwant niet meer dan 5000 pond. Per maand. Chakossen, valiezen, portefils ... allemaal voor niks in de Leather Stores rond Richmond Street en Whitechapel. Lingerie! Een mens moet toch ondergoed hebben, zeker als het wat kouder is: Liaisons Lingeries op Smithdown Road, bij elke gratis aanschaf een cadeaubon van duizend pond erbovenop. En dan moeten Axel Witsel en Steven Defour de dag nadien met hun Toyota door de verpauperde fabriekswijken van Seraing en Tilleur naar Sclessin rijden. Het laatste water uit hun sproeiers gebruikend om het roet van hun voorruit te wissen. Hun vaders komen iets later, met de trein. Het is wat delicaat, maar Serena Williams op de Australian Open, dat is toch geen gezicht meer. Begint steeds meer op Sabine Appelmans te gelijken. Niettemin weer op één been gewonnen. De dag dat ze Serena in een rolstoel het court op duwen, wint ze nog in Melbourne. Je ziet soms op het Journaal van die filmpjes ter ondersteuning van een bericht over de vergrijzing of over de langere levensduur van de Belg. We zien dan hoe bejaarden in de onstpanningszaal van een of ander home ritmisch in de handen trachten te klappen, wijl in het midden van de kring een verzorgster 'Klappen in de handjes, blij blij blij' staat te zingen. Meestal ook bij tropische temperaturen, want anders sterven er ter plekke vijf aan een longontsteking. Welnu, dat doet niet onder voor de Australian Open bij de vrouwen. Nu onze twee tennisdiva's met pensioen zijn, mogen we het één keer luidop zeggen: dat vrouwentennis stelt niet veel voor. En het heeft nooit veel voorgesteld. Al hebben wij, sportjournalisten, wel altijd geveinsd van wel. Maar dat was om commerciële redenen. Einde jaren veertig begin jaren vijftig was de nummer een van het vrouwentennis de Amerikaanse Louise Brough. Bij één van haar matchen sprak sportcommentator Rex Alston per ongeluk de beroemd geworden oneliner: 'Louise Brough kan op dit moment niet serveren want ze heeft geen ballen.' Toen hadden ze ermee moeten ophouden, dat was een mooi einde geweest van het vrouwentennis. Nu lezen wij dat Kim Clijsters eenmalig gaat wederoptreden. Maar enfin! Hier kan alleen Bert Anciaux nog ingrijpen. Misschien dringt een vergelijking met het wederoptreden van het Israëlische leger in Gaza zich zelfs op. Sdoor koen Meulenaere