Maandag 12/04

Een jaar of tien wachten met juichen nog, tot op Canvas in een of andere documentairereeks de waarheid wordt onthuld over de wielerklassiekers van 2010. Het is een les die wij als gewezen wielerreporter met scha en schande hebben geleerd: het is pas jaren later, vaak nadat de betrokkenen gestopt zijn, dat je precies verneemt wie met wie waar en waarom in de slag zat, en wie wat had gepakt of niet gepakt. Dan sla je je voor het hoofd bij zo veel domheid: 'Hoe is het mogelijk dat ik dat toen niet heb gemerkt?' Michel Wuyts heeft zich zo te zien al honderden keren niet alleen voor maar ook op het hoofd geslagen.
...

Een jaar of tien wachten met juichen nog, tot op Canvas in een of andere documentairereeks de waarheid wordt onthuld over de wielerklassiekers van 2010. Het is een les die wij als gewezen wielerreporter met scha en schande hebben geleerd: het is pas jaren later, vaak nadat de betrokkenen gestopt zijn, dat je precies verneemt wie met wie waar en waarom in de slag zat, en wie wat had gepakt of niet gepakt. Dan sla je je voor het hoofd bij zo veel domheid: 'Hoe is het mogelijk dat ik dat toen niet heb gemerkt?' Michel Wuyts heeft zich zo te zien al honderden keren niet alleen voor maar ook op het hoofd geslagen. Wachten we dus liever even af. Of vond u het normaal, de manier waarop Tom Boonen zijn krachten vroegtijdig verspilde in Parijs-Roubaix? Zo rijdt niet eens een nieuweling. Om nóg dommer te koersen had hij zijn fiets moeten keren en in de andere richting terug rijden. Hebt u niet verbaasd opgekeken van het moment en de wijze waarop Fabian Cancellara zomaar weg mocht glijden uit de kopgroep? Te rap voor de anderen? Op vijftig kilometer van de streep? Dat was al even vreemd als de manier waarop twee jaar geleden diezelfde Cancellara en Alessandro Ballan voluit samenwerkend met Boonen naar de piste in Roubaix stoomden en daar dan niet eens een poging ondernamen om mee te sprinten. Ballan is overigens door zijn eigen ploeg uit de koersen gebannen nadat het Italiaanse gerecht een huiszoeking bij hem hield in verband met een grootschalige dopingzaak van ... twee jaar geleden. Tiens. Onze dank gaat ondertussen toch uit naar Sébastien Rosseler, die ons verlost heeft van het gezeur dat de Belgen dit voorjaar geen grote koers konden winnen. Een ramp was dat, een catastrofe. Welke Haïtiaan had het recht te klagen in vergelijking met wat ons, Belgen, was overkomen? Welke omwonende van de Eyjafjallajökull mocht zuchten? Dat gejammer was, zoals alles in de sportjournalistiek, fel overdreven indien we in overweging nemen hoeveel landen lid zijn van de UCI. Hebben namelijk ook geen grote koers gewonnen dit voorjaar: India, China en Brazilië, samen goed voor de helft van de wereldbevolking. Geen enkele Aziaat en geen enkele Afrikaan, ook geen Australiër of Zuid-Amerikaan. Geen Midden-Amerikaan en geen Noord-Noord-Amerikaan, zijnde een Canadees. En de Midden-Noord-Amerikanen moesten het stellen met Tyler Farrar in de Scheldeprijs, waarbij de vraag rijst of een Amerikaan uit Gent een Amerikaan is dan wel een Gentenaar. Het verschil is meestal onbeduidend. Bekijken we het wat beperkter en verengen we de grenzen van de UCI tot Europa, dan vinden we dit jaar op het hoogste schavot van de topwedstrijden geen Rus, geen Fransman en geen Duitser. De Tour Down Under, gewonnen door André Greipel, beschouwt hopelijk niemand als een grote koers, zó ver zijn we toch nog niet gezakt? Er heeft ook geen Zweed gewonnen, geen Noor en geen Fin. Geen Serviër en geen Kroaat, geen Pool, Hongaar, Bulgaar, Roemeen of Wit-Rus. Geen Oekraïner, geen Turk, geen Portugees, geen Griek en geen Cyprioot. Geen Let, Est, of Litouwer. Geen Tsjech en geen Slovaak. Geen Macedoniër. Niet één enkele Albanees haalde de eerste tien. Dan hadden wij Belgen het alleen al met de ereplaatsen van Tom Boonen heel wat beter gedaan dan al deze naties samen en was er weinig reden tot zo veel zelfverwijt. Sinds de winst van Rosseler helemaal geen meer. Vier Belgen in de eerste vijf zeg: een standbeeld voor het genie dat de Brabantse Pijl op woensdag heeft gezet. Op een zondag was ons dat nooit gelukt. Snapt nu iedereen waarom Jan Mulder, in tempore non suspecto, opriep tot het stenigen van Dick Advocaat? 'Dat was er ver over geweest', meenden niet langer dan een maand of zes geleden nog tal van zedenmeesters die het weer beter wisten. Nu zouden ze, zelf zonder zonden zijnde, met genoegen de eerste vijf ton antraciet gooien. Jan Mulder heeft twintig jaar lang de laatste bladzijde van Sport/ Voetbalmagazine geschreven. Dergelijke kerels weten wat ze zeggen, al geven ze soms de indruk van het tegendeel. Heeft uw Scout zelf niet het hoofd van Jacques Sys erop verwed dat Advocaat deze zomer geen bondscoach van België meer zou zijn? Hadden wij dat durven doen als we het niet zeker hadden geweten? Interessante vraag. door koen meulenaereStenig hem