Maandag 09/05

Men moet toch het licht van de zon loochenen om te blijven ontkennen dat de play-offs een schitterende uitvinding zijn. Play-off 1 heeft spanning geboden tot de laatste snik, met een geweldige apotheose op de slotspeeldag waar de titel de inzet was van een rechtstreeks duel tussen de twee titelkandidaten.
...

Men moet toch het licht van de zon loochenen om te blijven ontkennen dat de play-offs een schitterende uitvinding zijn. Play-off 1 heeft spanning geboden tot de laatste snik, met een geweldige apotheose op de slotspeeldag waar de titel de inzet was van een rechtstreeks duel tussen de twee titelkandidaten. En als de journalisten wat minder zouden zagen, zou ook play-off 2 best aantrekkelijk kunnen zijn, en een unieke kans voor jong talent. Maar ja, op de duur wordt het een selffulfilling prophecy: als spelers en supporters elke dag moeten lezen en horen dat play-off 2 niets voorstelt, gaan ze dat uiteraard overnemen. In de 60 wedstrijden van zowel play-off 1, play-off 2, als play-off 3, zijn er uiteindelijk maar drie geweest waarin niets meer op het spel stond: Club Brugge-Gent, Anderlecht-Lokeren, en Germinal Beerschot-Kortrijk. Wie klaagt dan? Goed, de halvering van de punten in play-off 1, daar schort wat aan. Gelukkig behoort het tot het wezen van de wereldvereniging der padvinders, waarvan wij ons de trotse stichter mogen noemen, om positief tegenover het leven te staan en toch nog een pad te vinden waar anderen geen doorgang meer zien. Daarom dit voorstel, aan de heren van de Jupiler Pro League. Geef volgend seizoen in de reguliere competitie twee punten voor een overwinning, zoals vroeger, en in de play-off drie. Dan moet je niemand punten afnemen, en kan er in de play-off toch nog een ruime achterstand ongedaan worden gemaakt. Toegepast op dit seizoen was Genk dan op de voorlaatste speeldag zeker geweest van de titel, en had Anderlecht op de laatste dag nog over Standard naar de tweede plaats en naar de Champions League kunnen springen. Evenveel spanning dus, en het was rechtvaardiger geweest. Voilà, probleem opgelost. Het is misschien in strijd met de richtlijnen van de UEFA, maar de hele Jupiler Pro League is in strijd met de richtlijnen van de UEFA. Heel België is in strijd met de richtlijnen van wat dan ook, in de eerste plaats die van het gezond verstand. Er is in de ons zo dierbare Russische competitie (Terek Grozny, Anzji Machatsjkala, Tom'Tomsk) enige ophef ontstaan rond Alanija Vladikavkaz, een tweedeklasser die tot in de finale van de Russische beker is geraakt en zeker is van Europees voetbal omdat de andere finalist, CSKA Moskou, Champions League speelt. Het meest opmerkelijke is dat Alanija Vladikavkaz in de hele bekercompetitie niet één enkel doelpunt heeft gemaakt. Telkens na 0-0 met de penalty's geplaatst. Een erg offensieve ploeg lijkt dat dus niet. Die René zal toch niet stiekem ... Even gaan opzoeken wie de trainer is van Alanija Vladikavkaz. Om zoiets te weten te komen had je vijfentwintig jaar geleden drie maanden van moeizame briefwisseling met het Oostblok nodig. Vandaag staat al het weetbare, al het hoor- en zienbare, de volledige kennis van de hele mensheid, in een klein bakje bij u thuis. Het internet en de zoekmachines zijn de grootste uitvinding uit de geschiedenis, belangrijker dan het wiel en de stoommachine. En dat hebben wij dus meegemaakt, al heeft niemand van ons het op dat moment goed beseft. Precies drie klikken, en na zeven seconden kennen wij al de trainer van Alanija Vladikavkaz: Vladimir Gazajev. Ook het overige wat over die club te vermelden valt, staat al op ons scherm. De voorzitter? Valeri Gazajev. De Gazajevs zijn de D'Onofrio's van Noord-Ossetië, want daar ligt dat boerengat. Eén klik verder, Wikipedia: 'Vladikavkaz is de hoofdstad van de Russische deelrepubliek Noord-Ossetië en telt 350.000 inwoners. In de Sovjettijd heette de stad Dzaoedzjikaoe. ' Dat van dat boerengat nemen wij meteen terug. Dzaoedzjikaoe, wij verkiezen die naam, heeft potverdorie meer inwoners dan Roeselare. En in het Republican Spartak Stadion kunnen 32.000 toeschouwers binnen, vier keer meer dan op Schiervelde. Wacht, nu we toch in Rusland zitten even kijken hoe het met Tom'Tomsk gesteld is, de trots van Siberië en de toekomstige club van René Vandereycken. Tiende begot. Een paar weken geleden stond het nog troosteloos laatste. Twee overwinningen geboekt, alle twee op verplaatsing: op Amhar Pern en op Spartak Naltsjik, toch niet de minste. Jammer voor René, maar Valeri Nepomnjasjtsji zit weer wat steviger in het zadel. Bij het begin van de winter misschien? Dat is in Siberië over drie weken. DOOR KOEN MEULENAERE"De D'Onofrio's van Noord-Ossetië"