Dinsdag 29/11

Hoe ze met geld omgaan in de voetbalwereld, dat valt niet uit te leggen. Overtreft de manier waarop de Gemeentelijke Holding, het bestuur van Dexia, en de penningmeesters van het ACW de zuurverdiende centen van hun mensen beheren: ze nemen ze mee naar de pier van Blankenberge en gooien ze daar in zee.

Nu heeft Racing Genk weer naar schatting een miljoen euro zomaar verkwist. Wie, bij zijn verstand, geeft nu aan een trainer die de ene zware nederlaag na de andere slikt een contractverlenging? Tot en met 2014 nog wel.

Dat de slechte resultaten de schuld van Mario Been zijn, zal niemand beweren. Al geeft Racing Genk ook niet de indruk tactisch uitzonderlijk sterk in elkaar te steken, om het beleefd uit te drukken. Maar dat de trainer het gelag moet betalen als de resultaten slecht blijven, dat is nu eenmaal de wet van het voetbal. Dwaze lex, sed lex. Zoals ze op de VRT ook over Alex Puissant vertellen. Dat Genk dan moet uitbetalen, dat is dan weer de wet van Aad de Mos. Dura Aad, sed Aad. Maar dat het daar uit vrije wil een miljoen euro bovenop legt, dat is voer voor de psychiater. Of voor Paul De Grauwe, wie anders kan zoiets nog verklaren?

Er is maar één man die op dit moment een contractverlenging verdient bij Genk omdat hij week na week zijn onmisbare waarde voor de ploeg bewijst: David Hubert.

Woensdag 30/11

Als Maribor-Club en Westerlo-Club één dogma uit het voetbal hebben bevestigd, dan wel dat een match negentig minuten duurt en op het einde wint den Duits. In tegenstelling tot die andere Duitse specialiteit: de oorlog. Die duurt vier jaar en op het einde verliest de Teutoon alles en moet weer van nul af aan herbeginnen.

Met Christoph Daum heeft het Belgisch voetbal er in elk geval een fascinerende figuur bij. Doet denken aan Tomislav Ivic. Niet door zijn speelwijze, maar door het eigenzinnige systeem dat hij hanteert en waarvoor hij door God en klein pierke wordt afgeschoten.

Toen Ivic bij Anderlecht begon, heette het dat hij het voetbal kapotmaakte. Geen mens zou nog naar het stadion komen indien ze die krankzinnige lieten begaan. De commentatoren uit die tijd, die hun mening nog niet aan analisten moesten vragen, doopten hun mooiste pennen niet in inkt maar in ammoniak.

In het begin was het voetbal van Anderlecht niet om aan te zien, al werden wel resultaten geboekt. Ivic was eerder al met Ajax kampioen geworden door dertig keer met 1-0 te winnen, telkens een doelpunt in de 89e minuut van Ruud Geels. Maar na enkele maanden begonnen de spelers het Ivicsysteem feilloos uit te voeren en te perfectioneren. Tribunevoetballers als Juan Lozano liepen in één match meer dan in vijf seizoenen voordien. Als een pletwals denderde Anderlecht over elke Belgische en Europese tegenstander heen. Overwinningen met 5-0 en 6-0 werden meer regel dan uitzondering. Waarna Ivic bij wijze van traditionele dankbetuiging in het voetbal werd buitengesmeten en Anderlecht onder Paul Van Himst nog een paar seizoenen van zijn werk kon profiteren.

Iets gelijkaardigs zou Christoph Daum bij Club kunnen realiseren. Si on le laisse faire. Op voorwaarde dus dat ze in de blauw-zwarte bestuurskamer eindelijk eens wat geduld zouden opbrengen. Hadden ze dat gedaan toen ze hun iconen Degryse, Ceulemans, Van der Elst, Verheyen en Verlinden terecht het sportieve beleid in handen gaven, ze hadden vandaag heel wat verder gestaan. Voor deze stelling is overigens geen enkel argument laat staan bewijs aan te voeren, vandaar dat wij niet aarzelen ze met veel aplomb te poneren.

Duitsers hebben, door eigen schuld, altijd het principe moeten huldigen: 'Zuerst kommt das Fressen, dann kommt die Moral', een citaat uit de Driestuiversopera van Bertolt Brecht. Nu is het wel zo dat tijdens bepaalde periodes in de Duitse geschiedenis die Moral helemaal niet kwamm, maar das Fressen meestal toch wel.

Vertaald naar Christoph Daum luidt dit: 'Zuerst kommt die Sicherheit, dann kommt die Frivolität'. Naar het inzicht van uw hierboven met zijn foto geportretteerde Scout, die zoals geweten altijd pro-Duits is geweest en daarvoor door sommigen zelfs werd uitgescholden, is dit alvast een nuttiger devies voor een voetbalclub dan: 'No sweat, no glory'.

Hoe lang zou Daum die linietrainers nog dulden? En het duo Vermant-Mariman?

DOOR KOEN MEULENAERE

"Zuerst das Fressen"

Hoe ze met geld omgaan in de voetbalwereld, dat valt niet uit te leggen. Overtreft de manier waarop de Gemeentelijke Holding, het bestuur van Dexia, en de penningmeesters van het ACW de zuurverdiende centen van hun mensen beheren: ze nemen ze mee naar de pier van Blankenberge en gooien ze daar in zee. Nu heeft Racing Genk weer naar schatting een miljoen euro zomaar verkwist. Wie, bij zijn verstand, geeft nu aan een trainer die de ene zware nederlaag na de andere slikt een contractverlenging? Tot en met 2014 nog wel. Dat de slechte resultaten de schuld van Mario Been zijn, zal niemand beweren. Al geeft Racing Genk ook niet de indruk tactisch uitzonderlijk sterk in elkaar te steken, om het beleefd uit te drukken. Maar dat de trainer het gelag moet betalen als de resultaten slecht blijven, dat is nu eenmaal de wet van het voetbal. Dwaze lex, sed lex. Zoals ze op de VRT ook over Alex Puissant vertellen. Dat Genk dan moet uitbetalen, dat is dan weer de wet van Aad de Mos. Dura Aad, sed Aad. Maar dat het daar uit vrije wil een miljoen euro bovenop legt, dat is voer voor de psychiater. Of voor Paul De Grauwe, wie anders kan zoiets nog verklaren? Er is maar één man die op dit moment een contractverlenging verdient bij Genk omdat hij week na week zijn onmisbare waarde voor de ploeg bewijst: David Hubert. Als Maribor-Club en Westerlo-Club één dogma uit het voetbal hebben bevestigd, dan wel dat een match negentig minuten duurt en op het einde wint den Duits. In tegenstelling tot die andere Duitse specialiteit: de oorlog. Die duurt vier jaar en op het einde verliest de Teutoon alles en moet weer van nul af aan herbeginnen. Met Christoph Daum heeft het Belgisch voetbal er in elk geval een fascinerende figuur bij. Doet denken aan Tomislav Ivic. Niet door zijn speelwijze, maar door het eigenzinnige systeem dat hij hanteert en waarvoor hij door God en klein pierke wordt afgeschoten. Toen Ivic bij Anderlecht begon, heette het dat hij het voetbal kapotmaakte. Geen mens zou nog naar het stadion komen indien ze die krankzinnige lieten begaan. De commentatoren uit die tijd, die hun mening nog niet aan analisten moesten vragen, doopten hun mooiste pennen niet in inkt maar in ammoniak. In het begin was het voetbal van Anderlecht niet om aan te zien, al werden wel resultaten geboekt. Ivic was eerder al met Ajax kampioen geworden door dertig keer met 1-0 te winnen, telkens een doelpunt in de 89e minuut van Ruud Geels. Maar na enkele maanden begonnen de spelers het Ivicsysteem feilloos uit te voeren en te perfectioneren. Tribunevoetballers als Juan Lozano liepen in één match meer dan in vijf seizoenen voordien. Als een pletwals denderde Anderlecht over elke Belgische en Europese tegenstander heen. Overwinningen met 5-0 en 6-0 werden meer regel dan uitzondering. Waarna Ivic bij wijze van traditionele dankbetuiging in het voetbal werd buitengesmeten en Anderlecht onder Paul Van Himst nog een paar seizoenen van zijn werk kon profiteren. Iets gelijkaardigs zou Christoph Daum bij Club kunnen realiseren. Si on le laisse faire. Op voorwaarde dus dat ze in de blauw-zwarte bestuurskamer eindelijk eens wat geduld zouden opbrengen. Hadden ze dat gedaan toen ze hun iconen Degryse, Ceulemans, Van der Elst, Verheyen en Verlinden terecht het sportieve beleid in handen gaven, ze hadden vandaag heel wat verder gestaan. Voor deze stelling is overigens geen enkel argument laat staan bewijs aan te voeren, vandaar dat wij niet aarzelen ze met veel aplomb te poneren. Duitsers hebben, door eigen schuld, altijd het principe moeten huldigen: 'Zuerst kommt das Fressen, dann kommt die Moral', een citaat uit de Driestuiversopera van Bertolt Brecht. Nu is het wel zo dat tijdens bepaalde periodes in de Duitse geschiedenis die Moral helemaal niet kwamm, maar das Fressen meestal toch wel. Vertaald naar Christoph Daum luidt dit: 'Zuerst kommt die Sicherheit, dann kommt die Frivolität'. Naar het inzicht van uw hierboven met zijn foto geportretteerde Scout, die zoals geweten altijd pro-Duits is geweest en daarvoor door sommigen zelfs werd uitgescholden, is dit alvast een nuttiger devies voor een voetbalclub dan: 'No sweat, no glory'. Hoe lang zou Daum die linietrainers nog dulden? En het duo Vermant-Mariman? DOOR KOEN MEULENAERE"Zuerst das Fressen"