Maandag 20/11

Randall Azofeifa, de Costa Ricaan van Michel Louwagie, legt de vinger op de gapende wonde van het Belgische voetbal : 'Het weer is hier slecht. Bij ons in Costa Rica daalt de temperatuur nooit onder de zeventien graden.'
...

Randall Azofeifa, de Costa Ricaan van Michel Louwagie, legt de vinger op de gapende wonde van het Belgische voetbal : 'Het weer is hier slecht. Bij ons in Costa Rica daalt de temperatuur nooit onder de zeventien graden.'Het is een oud zeer, en we kunnen niet anders dan eens te meer vaststellen dat zowel de Belgische bond als de Profliga al die jaren passief is blijven toekijken. De enige die initiatieven heeft genomen, en als fan zijn we blij het andermaal te mogen onderstrepen, is Jan Peeters geweest. Die is het weer overal ter wereld persoonlijk gaan bestuderen. Jammer dat de clubs ook nu zijn gaan dwarsliggen of we zouden hier nogal weer hebben gehad. Toen René Vandereycken tot bondscoach werd aangesteld, op aandringen van de tenoren van de pers, heeft uw Scout geschreven dat dit de dood van Germain Landsheere zou worden. En dat zal er niet ver naast geweest zijn. Tien jaar lang heeft Landsheere als een kloek over haar kuikens gewaakt over de kas van de bond. Geen halve euro ging buiten of Germain had hem eerst vier keer omgedraaid. Winst die anderen wensten te verkwisten aan het ene dwaze project na het andere, daar ging Germain op zitten. Om ze later gewapenderhand naar de bank te dragen en in een veilige maar fors rentende belegging te investeren. Zo lang we onprofessionele bondscoaches hadden, stonden de sponsors in de rij om hun bijdragen te overhandigen. En o wee hij die een euro te weinig in de omslag had gestoken, want Landsheere hoefde er maar even mee te schudden en hij merkte het bedrog. Germain kon geblinddoekt het verschil voelen tussen een biljet van vijf dollar en een van tien, en aan de klank van vallende muntstukken onderscheidde hij feilloos een stuk van twee eurocent van een van vijf. Toen kwam met René Vandereycken eindelijk een echte professional het bondsgebouw binnengestapt. Germain werd voorzichtig op de hoogte gebracht van zijn salaris en moest eerst hartelijk lachen. Dat ze hem graag eens op stang jagen met een lolletje, daar kan hij best mee leven. Tot het hem begon te dagen dat het ernst was met het loon van de nieuwe trainer. De apotheker van wacht dook in zijn voorraad kalmeerpillen. René kostte vier keer meer dan al zijn voorgangers samen, te beginnen bij Torten Goetinck. Als hij ooit ontslagen wordt, moeten ze het glazen huis verkopen om de opzegvergoeding te kunnen betalen. Daarna werd een voltijdse assistent aangetrokken. Eddy Snelders had dat jaren gratis gedaan, al stopte Germain hem nu en dan wel een gratis staanplaats voor mevrouw Snelders toe. Ooit kocht hij voor Eddy een hotdog. Het bezoldigen van een assistent zou in Landsheeres hoofd niet eens zijn opgekomen, nu zag hij hem onder zijn neus door de gangen marcheren. Na de assistent werd een keeperstrainer aangeworven. Hierna een homeopaat. Vervolgens een diëtist. Tweehonderd voltijdse scouts. Een team computerprogrammeurs. Zeventigduizend lege dvd's. Veertien schotelantennes. Drie satellietontvangers. Een flatscreen van zes meter bij vijf ... Dag na dag zag Germain zijn zuurgespaarde geld door deuren en ramen buitenvliegen. Maar het loonde : René speelde nul-nul gelijk tegen Kazachstan. Helaas kennen weinigen iets van voetbal. De uitzendrechten voor de Rode Duivels werden in geen tijd herleid tot nihil. Nog twee matchen gratis, daarna moet de bond betalen. De grootste drie sponsors verbraken de overeenkomst. De bondsfinanciën, tot voor een jaar met een understatement 'florissant' te noemen, doken sneller naar beneden dan een slechtvalk naar een vetgemeste gans. Op een avond, het regende buiten, kreeg Landsheere het bericht dat de bank niet langer krediet verleende. De penningmeester, die voor dit soort calamiteiten altijd een touw in zijn boekentas had zitten, sloot de gordijnen en speurde in het plafond naar een stevige haak. Net op dat moment kwam René binnen met een nieuwe eis : een privévliegtuig. Om Emile Mpenza in Qatar, Geoffrey Claeys in Australië en Philippe Léonard in Rotterdam te gaan scouten. Volgens René was dat minder tijdrovend dan telkens een lijnvlucht te moeten boeken. Na het accidentje tegen de reserven van Polen mocht nu niets meer aan het toeval worden overgelaten. DOOR KOEN MEULENAERE