Maandag 12/02

De kracht van een bewering hangt af van de omvang van wat er tegenover staat. Hoe groter dat laatste, des te meer men geneigd zal zijn het eerste te geloven. Patrick Lefevere : 'Wie mij de naam kan geven van het afkickcentrum waarin ik volgens Het Laatste Nieuws zou hebben verbleven, krijgt 50.000 euro.'
...

De kracht van een bewering hangt af van de omvang van wat er tegenover staat. Hoe groter dat laatste, des te meer men geneigd zal zijn het eerste te geloven. Patrick Lefevere : 'Wie mij de naam kan geven van het afkickcentrum waarin ik volgens Het Laatste Nieuws zou hebben verbleven, krijgt 50.000 euro.' Voilà, dat is gesproken. Nu zal Lefevere wel 50.000 euro kunnen missen, maar als er één het weet, weten het er honderd. Dus als die alle honderd hun 50.000 euro komen opeisen, zal er van zijn zuurverdiende geld niet veel overblijven. Moet hij nog echt gaan dealen om rond te komen. Conclusie : Lefevere heeft niet in een afkickcentrum gezeten. Maar zou in het vervolg toch beter stipuleren dat alleen de éérste die de naam ervan kan geven, recht heeft op 50.000 euro. Nu Gilbert Bodart : 'Als ik iets met Zheyun Ye te maken heb, mag je mijn twee kinderen dood schieten.' Dit overtreft niemand meer. 'Je mag mij dood schieten', zou ook al een overtuigend argument zijn geweest. Maar 'je mag mijn kinderen dood schieten' is het nec plus ultra van de voorwaardelijke wijs. Gilbert vrijgesproken, heeft nooit iets met chinezerijen te maken gehad. Lust zelfs geen rijst, laat staan afval in zoet-zure saus, zoals onze vrienden van boven de Yangtze ons in elk Vlaams dorp serveren. Tot slot Michel D'Hooghe, in een interview met François Colin : 'Ik heb nooit of nimmer een scheidsrechter rechtstreeks of onrechtstreeks benaderd. Als je iemand kan vinden die het tegendeel beweert, betaal ik je een etentje.' Schuldig ! Werk aan de winkel voor meester Verstringhe. Die heeft toch tijd genoeg nu hij niet meer op de Chinees mag jagen. Een etentje, enfin. Wat stelt dat nu voor in vergelijking met 50.000 euro (Lefevere), of met het genot twee kinderen te mogen dood schieten (Bodart) ? Mocht D'Hooghe hebben gezegd : 'Je mag al mijn cd's van Schubert en Charles Aznavour in de Reien gooien', ja, dan hadden wij hem misschien geloofd, maar een etentje... Bovendien had de juiste formulering moeten zijn : 'Als je iemand vindt die het tegendeel kan bewijzen, betaal ik je een etentje.' Iemand die het tegendeel beweert, is er namelijk al : Yvan De Witte. Heeft zich wel verontschuldigd, maar dat neemt niet weg dat hij het wel degelijk heeft beweerd. Çois kan zijn benen dus onmiddellijk onder tafel schuiven. Na de 'als-dan', tijd voor de 'ofwel-ofwel' logica. Ook altijd een unieke gelegenheid tot het plegen van sofismen, dat zijn spitsvondige maar geen steekhoudende redeneringen. Ofwel hebben wij niet goed opgelet, ofwel heeft Pol Van den Driessche zich deze week koest gehouden. Het eerste natuurlijk, aarzel nooit om van twee mogelijkheden de meest voor de hand liggende te kiezen. Door zijn onophoudelijke gestook, nog benadrukt door de voorspelde winst in de derby, heeft Pol de buren van Club in een nooit geziene sportieve en bestuurlijke malaise gestort. Alleen al de verbrekingsvergoedingen van de jongste twee seizoenen, overtreffen het jaarbudget van Cercle. En nu beweren goed ingelichte bronnen dat Pol deze week bij het stadsbestuur een bouwaanvraag heeft ingediend voor een nieuw Cerclestadion. Eénenveertigduizend plaatsen. Op 't Zand ! De ondergrondse parkeerplaatsen zijn er al, en de vips worden ontvangen in het Concertgebouw, van waaruit ze via een passerelle hun plaats op de tribune kunnen innemen. En om Michel D'Hooghe extra te kloten, plant Pol vóór elke match een Schubertrecital. Daarna zal de filharmonie, gekleed in groen-zwarte uniformen, via een tunnel het speelveld betreden, en daar de Radetzkymars ten gehore brengen bij de entree van de Cerclespelers. De scheidsrechter en zijn twee vendelzwaaiers worden per fiaker tot op de middencirkel gebracht. En als de paarden iets laten vallen, zal dat door een in blauw-zwart livrei gehulde terreinknecht worden verwijderd. Zij die dachten dat Brugge met de Brugse Metten, of met Pieter Aspe, het toppunt van geweld achter de rug had, zullen hun mening spoedig moeten herzien. Het schijnt dat Pol er achter de schermen ook voor gezorgd heeft dat de beroemde Gruuthusehandschriften aan het museum in Den Haag zijn verkocht. De andere kandidaat-koper was Michel D'Hooghe. Plus est en Pol. Sdoor koen Meulenaere