Maandag 08/01

Voor Michel D'Hooghe heeft zich een nieuwe kwelgeest aangediend. Net nu Hans Vandeweghe na jaren stalking de vredespijp heeft gerookt, hebben ze bij Cercle Pol Van Den Driessche een officiële functie gegeven. Pol zou Pol niet zijn, als dat met stilte gepaard was gegaan.
...

Voor Michel D'Hooghe heeft zich een nieuwe kwelgeest aangediend. Net nu Hans Vandeweghe na jaren stalking de vredespijp heeft gerookt, hebben ze bij Cercle Pol Van Den Driessche een officiële functie gegeven. Pol zou Pol niet zijn, als dat met stilte gepaard was gegaan. Wij citeren Michel D'Hooghe : 'Frans Schotte en ik hebben altijd constructief samengewerkt, met veel wederzijds respect, en dan komt er plots een Charel die niet anders doet dan ons pikuren zetten.'Die Charel is Pol. Ex-woordvoerder van Hugo Schiltz, ex-hoofdredacteur van Het Nieuwsblad, medewerker van Dag Allemaal, en politiek hoofdredacteur of iets van die strekking bij VTM. Bij Cercle zal hij nu de communicatie verzorgen en speciale acties organiseren. Dat betekent in het voetbal altijd dat vrouwen en kinderen een keertje gratis binnen mogen. Tegen Bergen of zo. Pol was nauwelijks aangesteld of hij toeterde al overal rond dat het gedaan was met het brave Cercle. Hun spelers moesten ook maar eens een doodschop uitdelen, en de tijd dat ze zich lieten doen door de liberalen van Club, of door de franskiljons van de bond in Brussel, behoorde definitief tot het verleden. Pol diende al de eerste dag van zijn aantreden drie wrakingen in tegen de scheidsrechters die Cercle de weken voordien hadden benadeeld, en eiste met terugwerkende kracht het geld op dat Cercle vorig jaar had verloren door de onterechte forfaitnederlaag op Germinal Beerschot, u herinnert zich de zaak-Pinas. Hierna begon hij aan de mentale oorlogvoering die voorafgaat aan elke stadsderby die naam waardig. 'We gaan voor het eerst in dertien jaar winnen', liet Pol in meerdere landelijke dagbladen optekenen, 'en daarna drink ik me drie dagen zat.'Zo geschiedde. Cercle was de thuisploeg, maar Club leverde wel de helft van het personeel dat nodig was om de match in goede banen te leiden. Uit dank werd het roemloos verslagen, zag het de mogelijk laatste kans op de titel verdwijnen, en wist het het kerstreces compleet verknoeid. Pol dronk in zijn eentje zeventien cafés in de Brugse binnenstad leeg, en dook voor het huis van Michel D'Hooghe poedelnaakt in de reien, een vreselijk gezicht. Cercle en Club rollen nu ook over de vloer in verband met het nieuwe stadion van Club. Pol heeft persoonlijk in Loppem twaalf protestcomités opgericht, en heeft zijn relaties bij de Raad van State al op het hart gedrukt dat ze vooral hun tijd moeten nemen bij het behandelen van alle klachten. Zelf heeft hij er dertig ingediend. Voor ons ligt het verschrikkelijkste wat wij dit jaar al hebben gelezen, op de columns van Hugo Camps na : het verslag van de teambuildingsessies van Anderlecht in La Manga. In het teken van 'de vier grote C's' : Creativiteit, Concentratie, Competitie, Communicatie. De vijfde grote C, die van Club Brugge, waren ze vergeten. Wij lezen voor : 'Door een heuvelachtig parcours moesten de spelers in groepjes van drie allerlei proeven afleggen. Een ei rechtop zetten. Een omelet bakken op een vuurtje tussen de rotsen. Een fietsband herstellen. Zaklopen. (Nvdr : wij herhalen, zaklopen ! !) Met een verrekijker foto's van grote voetbalspelers herkennen. Verstopte smileys ontdekken. En materiaal verzamelen voor het vervaardigen ener totempaal.' De rest besparen wij u. Onze gedachten gaan terug naar Rob Rensenbrink. Hoe zou die gereageerd hebben op de opdracht om een ei te bakken in de bergen van La Manga ? Dat was werk voor de advocaten geweest. Jef Jurion ! Die had de totempaal al lang kant en klaar door een bevriende handelaar laten leveren, en had er via sponsoring nog geld mee verdiend ook. Een andere vriend van Jef had onderweg wel een mandje achtergelaten met een paar porties foie gras en een kreeft, in plaats van een omelet. Vóór de Brusselse derby moesten de spelers van Anderlecht één na één voor de groep gaan staan en antwoorden op de vraag : 'Wie ben ik ?' En : 'Wat is voor mij ambitie ?' Daarna speelden ze de slechtste match uit de geschiedenis van de club. Gelukkig wist Mémé Tchité in de 92ste minuut plots tóch het antwoord op de vraag wie hij was. Wij weten niet of Racing Genk een psycholoog in dienst heeft. Mocht dat zo zijn, vriend Hugo, koop u een kanon en schiet hem buiten. Het kan beslissend zijn in de titelstrijd. DOOR KOEN MEULENAERE