Maandag 15/01

Er staan zo van die regels in het voetbalreglement waarvan iedereen weet dat ze eruit moeten, en toch blijven ze erin. Dat een doelman rood moet krijgen als hij de bal buiten de zestien met de hand speelt, bijvoorbeeld. Als hij iemand de knie over schopt, kan hij met geel of met een lichte vermaning wegkomen, maar o wee als de bal zijn hand heeft geraakt, iets waarvoor een keeper nochtans wordt opgeleid.
...

Er staan zo van die regels in het voetbalreglement waarvan iedereen weet dat ze eruit moeten, en toch blijven ze erin. Dat een doelman rood moet krijgen als hij de bal buiten de zestien met de hand speelt, bijvoorbeeld. Als hij iemand de knie over schopt, kan hij met geel of met een lichte vermaning wegkomen, maar o wee als de bal zijn hand heeft geraakt, iets waarvoor een keeper nochtans wordt opgeleid. Wat Lucas Biglia overkwam in de bekermatch tegen FC Dender is nog zoiets. Ging andere schoenen aantrekken en mocht dan het veld niet meer op. Blijkbaar zeggen de regels dat een speler die van uitrusting verandert, pas bij de volgende spelonderbreking weer tussen de lijnen mag, op het moment dat de scheidsrechter zijn nieuwe uitrusting kan controleren. 'Waarom staat die vierde scheidsrechter er dan ?' is een leek geneigd te vragen. Maar het is al langer bekend : leken hebben geen plaats in het voetbal. Tenzij in hun hoedanigheid van sportjournalist. Dat Vlaamse fictiereeksen gevaarlijk zijn, hebben al meerdere mensen aan den lijve moeten ondervinden. Denken we alleen maar aan Dimi Tersago, die tijdens Witse zelfs werd doodgeschoten. Twee maanden later was hij weer verrezen en zag hij er bovendien enkele jaren jonger uit. Al lag de verklaring van dit vreemde fenomeen vooral in de herhalingsdrift van de VRT, waar ze soms al reeksen herhalen vóór de eerste versie ervan is uitgezonden. Nu heeft ook onze vriend Mohamed Tchité mogen ervaren waarin het gevaar van Vlaamse fictie schuilt. Nadat hij eerst aan het Anderlechtstadion al was tegengehouden wegens agressief rijgedrag, volgens niet bevestigde geruchten zou Mémé met een leeuwenmasker achter het stuur hebben gezeten, werd hij enkele uren later met een glaasje te veel op geverbaliseerd in Halle. Door Van Deun en Dams waarschijnlijk. Terwijl Witse zelf met een stuk in zijn voeten bij die Veronique Maes lag te ... En Annemie thuis zat te wachten met het eten. Als we de VRT mogen geloven, waren Sodom en Gomorra enclaves van deugd en braafheid vergeleken bij Halle. Lezers van Sport/Voetbalmagazine, een goede raad : neem de ring langs de kant van Waterloo als u er toch voorbij moet. Niet alleen vinden er in Halle elke zondagavond één of meerdere moorden plaats, waarmee Halle het onveiligste district in heel Europa moet zijn, maar daarenboven hebben wij niet te veel vertrouwen in de plaatselijke politionele macht. En Tchité nu ook niet meer. Het probleem van Cristian Leiva bij Anderlecht is het volgende, wij citeren manager Herman Van Holsbeeck : 'Leiva blijkt een type dat de bal gaat halen, terwijl dat net is wat Vercauteren niet wil.'Daarvan zit een mens toch even te kijken, niet ? Ons lijkt het simpel, dat Vercauteren dan tegen Leiva zegt dat hij de bal niet mag gaan halen. Voor een profspeler die tien miljoen frank per jaar verdient, moet zo een opdracht toch begrijpbaar én uitvoerbaar zijn. Zouden wij zo denken. Zou de Argentijn wel een ei kunnen bakken op een vuurtje tussen de rotsen ? Jean-Philippe Caillet vorige week in dit blad : 'Als ik twijfelde, was ik minder sterk. Ik stelde me existentiële vragen en dat leidt tot niets.'Zeer juist. Een van de verre voorlopers van het existentialisme was René Descartes. Descartes twijfelde ook. Aan alles. Kocht zich een chalet hoog in de Zwitserse Alpen en twijfelde daar acht jaar aan een stuk. Van 's morgens tot 's avonds. En 's nachts lag hij ook nog te twijfelen. Na acht jaar had hij het plots gevonden, pakte zijn boeltje bij elkaar en rende zo snel als zijn beentjes hem dragen konden en de sneeuw het toeliet, van zijn Alp naar beneden. Daar sprak hij zijn beroemde woorden : 'Cogito ergo sum.' Ik denk, dus ik ben, denk ik. Hierna ging hij zich van puur jolijt een stuk in zijn voeten drinken en viel met zijn zatte botten in het Meer van Genève. Waarmee toen al definitief bewezen werd wat Caillet nu, vier eeuwen later, bevestigt : existentialisme leidt tot niets. Ja, tot een nat pak en een verkoudheid. Descartes stierf aan een longontste- king. DOOR KOEN MEULENAERE