Maandag 18/4

Heeft ooit iemand een dommere handsfout begaan dan Olivier Deschacht tijdens La Louvière-Anderlecht ? Ja. Wij herinneren ons een wedstrijd van Berchem Sport, waarin de granieten verdediger Rik Van Mechelen met een van zijn beroemde tackles had uitgepakt. Die tackles waren beroemd omdat Rik meestal de intentie had om de bal te spelen. Vanuit de tribune klonk een snerpend fluitsignaal, maar in volle actie meende Rik dat de ref gefloten had en dat hij eens te meer het slachtoffer was van een scheidsrechterlijke dwaling. Rik pakte woedend de bal vast en toen klonk een tweede fluitsignaal, deze keer wel degelijk van de scheidsrechter : hands en penalty.
...

Heeft ooit iemand een dommere handsfout begaan dan Olivier Deschacht tijdens La Louvière-Anderlecht ? Ja. Wij herinneren ons een wedstrijd van Berchem Sport, waarin de granieten verdediger Rik Van Mechelen met een van zijn beroemde tackles had uitgepakt. Die tackles waren beroemd omdat Rik meestal de intentie had om de bal te spelen. Vanuit de tribune klonk een snerpend fluitsignaal, maar in volle actie meende Rik dat de ref gefloten had en dat hij eens te meer het slachtoffer was van een scheidsrechterlijke dwaling. Rik pakte woedend de bal vast en toen klonk een tweede fluitsignaal, deze keer wel degelijk van de scheidsrechter : hands en penalty. Echte clubmannen als Rik Van Mechelen maken ze niet meer. Mocht Rik vandaag spelen, hij stond centraal achterin bij Hamburg en niet Daniel Van Buyten. Rik had een café. Of nee, een taverne. Op een dag kreeg hij het daar aan de stok met een lastige klant : Rik Coppens. Tevens zijn trainer bij Berchem Sport. Het kwam zelfs even tot een handgemeen. Waarna Coppens boos naar huis ging, maar eerst Van Mechelen nog even apart nam : 'Rik, morgen gien woord hierover oep het waarek.'De ene paus komt, de andere gaat. Bob Geuens, de enige echte basketbalpaus, is overleden. De laatste keer dat wij Bob hebben ontmoet, was bij Willy Steveniers in 't Nachtegaaltje, waar hij graag kwam. De paus en de keizer kunnen het wel vaker goed met elkaar vinden. 'Moet ge mijnen telefoon niet hebben ?' grapte Bob als begroeting. Jarenlang hebben wij, jonge radioverslaggevers, geschooid bij de mannen van Het Laatste Nieuws. In de meeste voetbalstadions hadden wij van de BRT een eigen telefoonverbinding, maar in de vele Vlaamse sporthallen niet. Dat leverde vaak hachelijke en soms hilarische momenten op. Op het handbal bij Sasja stond de enige telefoon in de keuken. Daar kwamen ze ons frietjes voorzetten, terwijl wij nerveus stonden te wachten op een adempauze bij Jan Wauters : 'Sasja-Neerpelt, smak smak, 14-14 bij de rust.'Toen de nieuwe sporthal in Aarschot pas in gebruik was genomen, was daar niet eens een telefoon. Sponsor Willy Cooremans van Toptours nam ons dan tijdens de rust en na afloop mee in zijn auto, scheurde naar zijn kantoor in de stad, vandaar snel bellen en terug. U moet zich dat eens inbeelden, tijdens de rust van een basketmatch ! En elke keer op tijd terug voor de opworp van de tweede helft. Die Cooremans had Formule-1-rijder kunnen worden. Bob Geuens en de gebroeders Lamoral hebben ons toen vaak uit de nood geholpen. Het Laatste Nieuws was dé basketkrant nummer één en had in alle zalen een vaste telefoonaansluiting. Tientallen, honderden keren, heeft Bob ons daarmee uit de nood geholpen : 'Allez jong, bel maar eerst. Bij de radio hebben ze ook niet veel geld geloof ik hé ?'Toen 'Worldwide Bob' er midden jaren tachtig genoeg van had, van al dat afbeulwerk voor de gazet, en met pensioen ging, heeft uw Scout samen met Frank Raes op de radio een prachtige woensdagavond-uitzending gemaakt, al zeggen wij het zelf. Bob Geuens en Fred Daman, allebei afscheidnemende coryfeeën van Het Laatste Nieuws, samen in de studio. Om te vertellen over hun leven, hun beroep, hun sport en hun idolen. Voor Bob was dat Steveniers, voor Fred Freddy Maertens. Fred begon zelfs in volle uitzending te wenen, toen hij het had over hoe slecht het met Maertens was afgelopen. 'Ik had niet de beste pen', vertelde Bob Geuens daar met een eerlijkheid die veel poseurs beter tot de hunne zouden maken, 'en van mijn Nederlands krijgt een letterkundige een hartinfarct. Maar ik had een ziel voor de sport en voor mijn beroep. Ik wou het weten, ik ging achter elk nieuwtje en ik ben nooit tegen mijn zin naar een atletiekmeeting, een tennistoernooi of een basketbalwedstrijd gegaan. Ik heb de hele wereld afgereisd, ik heb gesproken met wereldvedetten en ik ben getuige geweest van historische sportmomenten. Ik ben een tevreden man. En Fred ook, denk ik. 'En weer had Fred tranen in de ogen. Fred Daman was een sentimentele mens, Bob Geuens stak dat beter weg. Koen Meulenaere'Gien woord hierover oep het waarek. '