Woensdag 28/5

Dit rubriekje is te kort. Wij zijn ongetwijfeld de enige die dat vindt, maar op ons bureau slingeren allerlei knipsels rond die wij ooit uit VM hebben gehaald om er iets cynisch over te schrijven, maar plaatsgebrek heeft dat verhinderd. Allez, bekijk nu dit : Mediawatchers met Dirk Deferme, onze goede vriend. Tevens onze baas bij VTM. Vraag van VM : "In de halve finales van de Champions League wipte Juventus Turijn Real Madrid."
...

Dit rubriekje is te kort. Wij zijn ongetwijfeld de enige die dat vindt, maar op ons bureau slingeren allerlei knipsels rond die wij ooit uit VM hebben gehaald om er iets cynisch over te schrijven, maar plaatsgebrek heeft dat verhinderd. Allez, bekijk nu dit : Mediawatchers met Dirk Deferme, onze goede vriend. Tevens onze baas bij VTM. Vraag van VM : "In de halve finales van de Champions League wipte Juventus Turijn Real Madrid."Antwoord van Dirk : "Ja. Ten eerste kwam Juventus natuurlijk heel sterk en slim voor de dag. Ten tweede speelde Real Madrid..." Enzovoort enzovoort. De rest kunt u zelf ook bedenken. Maar het is die 'Ja' die ons intrigeert. In de halve finales wipte Juventus Real Madrid. Antwoord : "Ja." Alsof dat eerst bevestigd moet worden door de mediawatcher alvorens het in kracht van gewijsde treedt, om eens een term vanonder het stof van de Belgische rechtspraak te halen. Hoe vaker wij het lezen, des te grappiger het wordt. In de halve finales wipte Juventus Real Madrid. Ja ! Dat doet ons denken aan een andere goede vriend : Roger Moens. In de begindagen van uw blad, nu al 23 jaar geleden, was Roger een gewaardeerd medewerker die in de rubriek 'Archief' smakelijke verhalen uit het verleden opdiste. Tot Jos Van Landeghem ons eens het boek onder ogen duwde waaruit al die vertelsels kwamen. Namelijk één verzamelde jaargang van het begin vorige eeuw populaire sportblad 'La vie au grand air'. Jos Van Landeghem had ALLE jaargangen, vijfenzeventig of zoiets. Roger had er één. En elke week distilleerde hij daar een stukje uit. Van een Griek die koers had gelopen tegen een trein, of van een paard dat op doping was betrapt nadat het een reep chocola had opgegeten. Zo lang die stukjes op tijd binnen waren en geestig om lezen bleven, kon het niemand van ons wat schelen dat Roger mogelijk een beetje tricheerde. Bovendien was hij commissaris van de gerechtelijke politie. En trakteerde, nadat hij zijn tekst had binnengebracht, altijd in 'Au bon accueuil', dat moeten we er ook bij zeggen. Maar hoe komen we hier nu in 's hemelsnaam weer bij ? Even een paar lijntjes naar boven sprinten om de draad terug te vinden, o ja, de 'ja' van Deferme. Op een dag maakte Roger Moens in de aanloop naar de Olympische Spelen van Moskou een interview bij de oude schermer Paul Anspach, één van de oudste Belgische medaillewinnaars. Die vertelde dat zijn eerste schermdiploma nog altijd ingekaderd in de gang hing. Waarna Roger er tussen twee haakjes bij noteerde : "Nvdr : bij nazicht bleek dit juist te zijn."Wel ? Dat is toch fantastisch ? Iemand die dat er in een interview tussen lapt, heeft de ware opdracht van de vierde macht begrepen. En in Rogers geval kennelijk ook die van de tweede. De 'ja' van Deferme brengen wij thans, niet zonder plechtigheid in de stem, onder in dezelfde categorie. Daarmee komt Dirk in een zeer select clubje journalisten waartoe verder behoren : Roger Moens en Maurice De Wilde. Er zijn slechtere gezelschappen. We hebben nog een knipsel liggen. De vraag die nu volgt, is enkel bestemd voor de gevorderde Voetbal-Magazinelezer, die zijn blad uitpluist van A tot Z en omgekeerd. Wie is André Vandecandelaere ? Kom op, wie weet dat ? De eerste vier bellers krijgen een set handdoeken. Of nee, een Ferrari. Op kosten van Jacques Sys. Het komt uit een interview dat Christian Vandenabeele afnam van Sven Vermant. Sven is aan het woord : "We hebben in Knokke een appartement gekocht en er is veel tijd in gekropen om alles op punt te zetten. Al kenden we het geluk met André Vandecandelaere een schitterende binnenhuisarchitect te treffen."Wij hebben dit fragment ondertussen vijftien keer gelezen en vragen ons steeds sterker af : waarom staat dat erin ? Stel nu dat Vermant zou zeggen : het appartement is gebouwd door Le Corbusier. Of, zonder het in het belachelijke te willen trekken, door Bob Van Reeth. Ja, dan zouden wij begrijpen dat die naam als relevant vermeld wordt. Maar André Vandecandelaere ! Dat Vermant graag wat publiciteit maakt voor zijn architect, dat scheelt hem algauw een paar factuurtjes. Maar waarom zet Vandenabeele het erin ? Daar kan maar één antwoord op zijn : hij gaat zelf verbouwen. Kop eraf als dat geen typisch Vandecandelaere-interieur wordt. De bougies er niet vergeten in te steken, Christian. door Koen Meulenaere'Een typisch Vandecandelaere-interieur.'