Vorig seizoen was het hoogste schavotje in het walhalla van het wereldbasketbal voorbehouden voor de Miami Heat. Onder impuls van een ijzersterk duo Shaquille O'Neal - Dwyane Wade konden de Heat in de NBA Finals een 2-0-achterstand tegen de Dallas Mavericks (van onze Didier Mbenga, die weliswaar amper vier minuten in actie kwam tijdens de Finals) ophalen om zo hun eerste titel in de clubgeschiedenis te vieren. Vooral Dwyane Wade knalde zich een staande ovatie bijeen. Met 42 punten in de derde wedstrijd, 37 punten in de vierde en 43 punten in de vijfde wedstrijd bracht hij eigenhandig zijn team weer in de titelstrijd en leidde hij hen naar de oppergaai. De manier waarop de nog altijd maar 24-jarige guard zijn ploeg door moeilijke momenten sleepte, deed denken aan ... juist ja, Michael Jordan. Goed, die vergelijking werd de jongste jaren wel vaker al dan niet terecht aangehaald, denk maar aan Kobe Bryant en LeBron James, maar ditmaal was de afwikkeling van de finale o zo herkenbaar. Wade zoog de beslissende momenten naar zich toe, durfde in precaire omstandigheden de druk op zijn schouders leggen en vooral : hij presteerde. He delivered, zoals de Amerikanen plegen te zeggen. Of zoals zijn coach, Pat Riley, het...

Vorig seizoen was het hoogste schavotje in het walhalla van het wereldbasketbal voorbehouden voor de Miami Heat. Onder impuls van een ijzersterk duo Shaquille O'Neal - Dwyane Wade konden de Heat in de NBA Finals een 2-0-achterstand tegen de Dallas Mavericks (van onze Didier Mbenga, die weliswaar amper vier minuten in actie kwam tijdens de Finals) ophalen om zo hun eerste titel in de clubgeschiedenis te vieren. Vooral Dwyane Wade knalde zich een staande ovatie bijeen. Met 42 punten in de derde wedstrijd, 37 punten in de vierde en 43 punten in de vijfde wedstrijd bracht hij eigenhandig zijn team weer in de titelstrijd en leidde hij hen naar de oppergaai. De manier waarop de nog altijd maar 24-jarige guard zijn ploeg door moeilijke momenten sleepte, deed denken aan ... juist ja, Michael Jordan. Goed, die vergelijking werd de jongste jaren wel vaker al dan niet terecht aangehaald, denk maar aan Kobe Bryant en LeBron James, maar ditmaal was de afwikkeling van de finale o zo herkenbaar. Wade zoog de beslissende momenten naar zich toe, durfde in precaire omstandigheden de druk op zijn schouders leggen en vooral : hij presteerde. He delivered, zoals de Amerikanen plegen te zeggen. Of zoals zijn coach, Pat Riley, het verwoordde : "In de laatste 8 à 5 minuten van een wedstrijd ligt het scoringspercentage van Wade op ongeveer 90 procent. Dan ben je een winnaar." In de Finals scoorde Wade gemiddeld 34 punten, pakte gemiddeld 7 rebounds en smeet zijn vrijworpen aan bijna 80 procent. Een terechte MVP (beste speler) van de Finals. " Simply the best op dit moment", vatte ploegmaat Shaquille O'Neal - zelf tweevoudig Finals MVP - het gepast samen. Maar genoeg herinneringen opgehaald, ondertussen (op 31 oktober) werd de NBA-carrousel weer op gang gedraaid voor een nieuw seizoen hoogstaand basketbal. Aan de Miami Heat om hun titel te verdedigen. Moet lukken, want van de vijftien namen die vorig seizoen op de spelerslijst prijkten, bleven er veertien behouden. Wade mocht zelfs een nieuw contract tot 2010 tekenen ter waarde van om en bij 60 miljoen euro. Het enige waar Pat Riley over dient te waken, is de gezondheid van zijn 'oudjes'. Want met Gary Payton, Alonzo Mourning en Shaquille O'Neal telt Miami drie sterkhouders ouder dan 34 jaar. O'Neal sukkelde de laatste jaren steeds vaker met de knieën en enkels, waardoor de kolos minder kon schitteren en dominant aanwezig zijn dan in zijn beste jaren bij de LA Lakers. Niettemin blijft zijn aanwezigheid van doorslaggevend belang voor een team dat de titel ambieert. De grootste concurrent voor de wervelwind uit Florida wordt het Texaanse San Antonio, de kampioen van 1999, 2003 en 2005. De Spurs behoren elk jaar tot dé topfavorieten en dat is dit seizoen niet anders (althans volgens verscheidene polls en voorbeschouwingen onder clubbestuurders en NBA-afgevaardigden). Ook de Spurs zullen de komende campagne roteren met een nagenoeg ongewijzigde kern. Dat betekent : Tim Duncan als uithangbord - na een minder seizoen ongetwijfeld terend op revanchegevoelens -, de Fransman met Belgische roots Tony Parker als gangmaker en de meesterverdedigers Bruce Bowen en Manu Ginobili als waakhonden. Een te duchten team, geleid door een beslagen coach ( Gregg Popovich), maar bij de spektakelfans weinig gewaardeerd en misschien stilaan een tikje te oud om het jonge geweld in de Western Conference een heel seizoen af te stoppen. Neen, dan was de finalist die het westen vorig seizoen afvaardigde, een stuk aangenamer en dynamischer om volgen. De Dallas Mavericks kenden hun beste seizoen ooit, een beetje onverwacht, want buiten Dirk Nowitzki liep er niet echt star quality rond in Dallas. Maar de Duitse international speelde iedereen in de prak en greep een beetje onbegrijpelijk naast de MVP-titel van de reguliere competitie. Want niemand was spelbepalender dan Nowitzki, die Dallas haast op zijn eentje naar de finale loodste. In de finale was de batterij echter leeg en raakte de Germinator niet meer boven de veertig procent shotpercentage. De Mavericks deden verleden jaar evenwel een hoop ervaring op en moeten daarom dit seizoen nog beter kunnen. Dat geldt evenzeer voor onze landgenoot Didier 'DJ' Mbenga, die aan zijn derde jaar in de NBA begint. De aanpassingsperiode is voorbij, Mbenga móét nu presteren. De Belg kreeg tijdens de voorbereiding gemiddeld meer dan 20 minuten per wedstrijd. Een vertrouwen van de coach dat hij niet beschaamde, want DJ scoorde in die oefenduels gemiddeld zes punten en zes rebounds. Het lijkt er op dat de ex-speler van Spirou Charleroi dit seizoen zijn NBA-carrièregemiddelde van 5 minuten per wedstrijd serieus zal opkrikken en een heuse stek krijgt in het rotatiesysteem van Dallas. Een titelfavoriet, nota bene. Een verdere blik in de glazen bol levert nog enkele namen op die getipt worden als kandidaat voor de play-offs en misschien wel de titel. Zoals de Detroit Pistons, de NBA-kampioen van drie jaar geleden. Vorig seizoen wachtte Flip Saunders (ex-Minnesota) daar de moeilijke taak om een kampioenenploeg over te nemen van de legendarische coach Larry Brown, maar Saunders deed het meer dan behoorlijk en werd pas in de halve finales door Miami uit de titelrace geknikkerd. Dit jaar moet Detroit weer meedoen voor de play-offs, maar het beste lijkt er wat af, zeker nu de club het defensieve pronkstuk Ben Wallace (ook gekend van zijn indrukwekkende Afrokapsel) verloor aan Chicago. De Chicago Bulls, al jaren geen platte prijs meer gewonnen, maar nog steeds één van de populairste productnamen op deze planeet, behoren trouwens voor het eerst sinds lang nog eens tot het kransje topteams. De Bulls toonden zich vorig seizoen al één van de best verdedigende teams in de league en met de komst van Ben Wallace - viermaal verkozen tot beste verdediger van de NBA - wordt de ex-club van Jordan zeker een te duchten tegenstander. Play-offs halen is zo goed als een feit, maar hoe doen ze het daarin, zonder een echte schutter in de rangen ? Nog een ploeg om in de gaten te houden zijn de LA Clippers, die vorig seizoen boven de stadsgenoten van de Lakers eindigden. Bij de Clippers wordt ene Quinton Ross in de basisvijf verwacht ... Kent u hem nog ? Ross speelde in 2003 een nog vrij onopvallende rol in België, bij Telindus Oostende. Een stimulans voor alle Amerikanen actief in onze Belgische competitie. De Phoenix Suns blijven de meest opwindende, aanvallende ploeg in de NBA. Voortgestuwd door MVPSteve Nash (de Canadees viel voor het tweede jaar op rij de hoogste persoonlijke eer te beurt) serveert Phoenix een fastbreakbasketbal dat per wedstrijd zo'n 108 punten oplevert. Vuurwerk verzekerd ! Dat mogen we ook verwachten in Cleveland en Denver, waar de nieuwe jonge goden LeBron James en Carmelo Anthony beiden een contractverlenging tekenden en opnieuw naar de play-offs zullen dingen. Vergeten we nog namen ? Ongetwijfeld. New Jersey, de LA Lakers, Minnesota, Memphis, Indiana en andere ... 30 teams werken 82 topduels af, om er uiteindelijk eind juni eentje over te houden : de nieuwe NBA-kampioen. MATTHIAS STOCKMANS